Een niet digitaal leven.

Vandaag gingen we wandelen, in het bos achter ons huis. We aten enorm veel bosbessen, tot ergernis van de man. Die wil namelijk van A naar B maar alle dames hier staan contant frambozen, aardbeitjes, zuurblaadjes en bosbessen te plukken, vol verwondering naar knalblauwe libelles of bomen in de vorm van een spin -of was het een eland- te kijken.

Wat me blij maakte is te zien hoe snel het stuk bos dat drie of vier jaar geleden gekapt is, zich herstelt. Er groeien dennenbomen, sparren, overal staan inmiddels manshoge berken, de varens zijn hoger dan ik en de grond is bezaaid met eikjes. Schitterend.

Verder testten de kinderen het kleine zeilbootje. De man had het gekocht voor de derde maar die heeft helemaal niets met water en varen. Ze gaat alleen mee als iedereen mee gaat.
De jongste vind het echter prachtig. ‘Doei mama’ zegt ze als ze erin springt. Schaterlachen als opeens de wind in de zeilen komt.

En we deden boodschappen. Veel voorraad wederom. Luister naar Vernon Coleman, hij legt uit waarom dit echt heel verstandig is met een naderende ‘perfect storm’. Alles wordt bovendien in rap tempo duurder, dus als ik het over een paar maanden moet kopen voor weer 15 – 30% meer, is het in elk geval financieel verstandig.

Met de man had ik een gesprek over facebook op zijn telefoon en over overal gevolgd worden. In de nieuwe Golf wordt ook alles automatisch gedaan. ‘Je benzine is op, zal ik een tankstation zoeken in de buurt?’ Je e-mailprogramma is gratis maar tegen welke andere kosten? En als het het mijne niet is (ik gebruik protonmail) dan is het wel die van de geadresseerde (gmail, hotmail). En bovendien, mijn telefoon is van de Chinese overheid.

En die staat dan wel vaker uit dan aan maar toch. Hoe uit is uit als mijn wekker het nog wel doet al staat hij uit? En hoe vaak moeten we nog lezen dat google en facebook (en dus instagram en whatsapp) de regels van de wet en het goede fatsoen met voeten treden voor we het zat zijn?

Ik houd net zo veel van mooie foto’s op instagram en berichtjes van mensen die ik lief heb als iedereen maar tegen welke prijs? Moet ‘men’ altijd weten waar ik ben? Weten bij wie ik in de buurt ben en wanneer? Kunnen horen wat ik zeg? Wanneer ik naar de wc ga?
Want facebook heeft een patent voor hoge tonen in commercials die je mobiele telefoon activeren om achtergrondgeluid in je huis op te nemen zodat ‘adverteerders weten of je voor je tv blijft zitten als hun product wordt geadverteerd’. Juist.

Ik heb al twee keer een simpele Nokia besteld. De eerste keer ben ik na een kwartier wachten de winkel uitgelopen, de tweede keer was de man te laat met hem ophalen. Poging drie heb ik gedaan. Want ik ben ook zo’n druif, zo lang ik de smartphone af en toe nodig heb en hij er ligt voor me, gebruik ik hem ook. Want makkelijk. En leuk. Toch wel. En dat is precies het euvel.

Zelfde als met chocola. Ik kan het prima niet kopen en mis het ook echt niet. Koop ik het wel, dan eet ik het ook op. Niet in een uur maar toch ook niet elke avond een blokje. Ligt de telefoon in werkende toestand in de la, dan is het te makkelijk om down the rabbithole te vallen.

Een analoog leven, is het nog mogelijk? Hier meer dan in Nederland. Ons dorpje heeft nog twee banken met een balie, waar je ouderwetsche dingen kan doen zoals acceptgiro’s betalen en een spaarvarken inleveren. Je kan je weer afmelden van een digitale brievenbus. Er hangen niet op elke straathoek camera’s. Maar ik ‘moet’ wel een app van Visma (ook een soort gezwel dat steeds meer in de weg zit) downloaden van school. Mijn kinderen moeten werken op een (gratis vanuit school) chromebook, want lekker goedkoop maar vanwaar die generositeit van google?

Toch: mag een instantie je verplichten apps te installeren die inbreuk maken op je privacy? Dat lijkt me van niet. Kan de school verlangen dat ik een smartphone heb omdat zij besluiten dat het ‘handig’ is?

Ik vind van niet.


En toch accepteren we het.


We zouden het idioot vinden als de makelaar even in onze telefoonklapper zou willen neuzen. Als iemand van de V&D al onze foto’s kwam doorneuzen als we alleen een vergroting zouden willen bestellen. Als je in je vriendenboekje zou moeten schrijven waar je vannacht tussen 2 en 7 uur hebt uitgehangen.
En ik zeg niet dat al deze data verkeerd gebruikt worden, maar wel dat het riskant is om ze klakkeloos af te staan aan Jan, Alleman en Mark Zuckerberg.

Ik heb mijn amazon account opgezegd. Want amazon. Dan ben je wel al je boeken kwijt die je kocht maar dat moet dan maar. Gemak dient de mens niet. Niet op de lange termijn.

Ja, ik kan me wel blijven conformeren. Want iedereen doet het. Want anders vinden ze me raar. Ik wil niet buiten de boot vallen. Het is ongemakkelijk. Ik mis alle leuke dingen.

Maar als ik niet wil leven in een gedebiliseerde gedigitaliseerde samenleving, heeft het weinig zin om mokkend mee te doen. Dan kan ik beter vrolijk passen voor het aanbod.

En we hebben weinig dingen op internet. Geen gekke horloges, koelkasten, kachels of zulke dingen die via de wifi communiceren met god mag weten wie en waarover. Ik maak liever de houtkachel aan en weet zelf wel of ik me goed voel en lekker geslapen heb.

Toch kruipt het langzaam ons leven binnen. De auto waarvan de big brother niet eens meer uit kan. De smartphone die je bijna verplicht bent te hebben voor school of werk. De Mijn Overheid waar je nooit meer vanaf komt (iemand een tip?)

Ik ben niet tegen technologie. Ik houd ervan dat we buiten muziek luisteren via de laptop binnen. Dat ik mijn ouders kan bellen en foto’s kan sturen. Dat de kinderen contact hebben met hun oom A. te W.
Maar ik ben er wel tegen hoe het steeds opdringeriger is, hoe we steeds meer verplicht worden er gebruik van te maken en dat er nog altijd nauwelijks regelgeving is wat betreft het bewaren en gebruiken van deze data.

Ik heb namelijk recht op een analoog leven, vind ik. Als ik morgen zou besluiten om mijn internetabonnement op te zeggen en mijn smartphone te verdrinken, zou ik niet moeten mogen worden gedegradeerd tot tweederangs burger. Maar ik ben bang dat dat wel gebeurt.