Het leven na ontrommelen.

Foto door bongkarn thanyakij op Pexels.com

De afgelopen weken heb ik nogal enthousiast gedeclutterd. Zo heerlijk om alles weer leeg en georganiseerd te hebben. Donderdag deed ik het laatste loodje, dat erg zwaar was. Letterlijk: de bijkeuken, waar de gereedschappen en aanverwante artikelen van de man huizen. Ik verhuisde spullen, sorteerde, deed dingen weg, zocht heel veel uit en toen was ik aangenaam moe.

We hebben twee grote kasten in de gang waar de modelbouwvoorraad van een webwinkel die de man ooit had, huisde. Die heb ik verhuisd naar een loos hoekje boven nu hebben het gereedschap en alle autodelen heerlijk de ruimte, alles bij elkaar. Een hele verbetering!

Ah, rust en kalmte, zelfs in de bijkeuken (we hebben tot groot verdriet van de man geen garage, wat er voor zorgt dat spullen zich niet op eigen beweging voort kunnen planten. Althans, niet in hetzelfde tempo als wanneer ze zonder toezicht in een garage liggen)

Maar wat nu!

Fijne dingen. Dat is het idee uiteindelijk, dat je een boel dingen wegdoet om plaats te maken voor andere, betere dingen. Niet dat die spullen me nu zo veel tijd en gedoe kostten maar weten dat het er ligt, is al genoeg he ๐Ÿ˜‰ Soms moet de bezem er door.

Ik voel me beter in een rommelvrij huis en naast het gewone onderhoud van kledingkasten ontdoen van meuk en badkamerkastjes kuisen is eens in de zoveel tijd (jaren?) Groot Onderhoud nodig, willen we niet dichtslibben met ons zessen.

Ik heb nu weer tijd voor fijne dingen. Ik ga weer fijn foto’s maken in mijn favoriete seizoen. De bomen kleuren zo mooi nu met het mooie weer. Vannacht hadden we de eerste nachtvorst maar overdag was het warmer dan in juli. Heerlijk! (en raar maar ik kan het toch niet veranderen dus geniet ik er maar van)

Ik ga mijn penvriendinnen weer spammen met brieven. Een poging doen om vijftig kilo volkorenmeel op te maken. (Argh, ik dacht dat ik bloem besteld had…) Wandelen…. Dingen maken met de dertien kilo aroniabessen in de vriezer. Nieuwe recepten proberen nadat ik me de afgelopen weken nogal makkelijk met vertrouwde favorieten van het avondeten had afgemaakt….

Als je niet oppast, is minimalisme gewoon het volgende ding dat je verkocht wordt door influencers. Zorg dat je de juiste vetplantjes, organic basics-ondergoed, verantwoord servies en bedlinnen hebt en alles komt goed ๐Ÿ˜‰ Behalve dat het daar niet om gaat. Althans, niet als doel. Want minimalisme is geen doel maar een tool, bla!

Het gaat er niet om wat je niet hebt en wat je wel hebt maar wat je doet met die paar momenten op aarde die je gegeven zijn.

Na een periode van ontrommelen, volgt altijd een periode van rust en leven met zo min mogelijk is een ideaal waar ik langzaam naartoe werk, zonder er echt nog actief iets aan te doen. Het is een gewoonte voor mezelf: als ik iets tegenkom dat geen nut meer heeft, gaat het weg. Zo simpel is het.

Zo min mogelijk bezitten is logisch. Waarom zou ik me druk maken om dingen die niets toevoegen aan mijn leven? Een camera, een vulpen en papier en verder kan het meeste me gestolen worden. Wat niet kan, omdat ik het niet heb. Hmmm…. Het voelt goed om vrij te zijn.

Zo’n opruimperiode maakt me weer heel erg onomwonden duidelijk hoe bewust we moeten zijn met de spullen die we in ons leven toelaten. Iets is makkelijk gekocht of geaccepteerd maar vaak is er weer vanaf komen, een ander verhaal. Het beslissingsproces, het verkopen of wegdoen, het tijdelijk in de weg staan, anderen die vinden dat iets wel moet blijven…

Het is fijn als spullen geen rol meer spelen in je leven, anders dan functioneel. Niet alleen door ze niet meer te vergaren maar door om je niet meer druk te maken over hoe er vanaf te komen.

Dat wordt een boel Noorwegenfotospam op dit blog binnenkort ๐Ÿ˜‰

Te veel van alles?

Foto door Nika Akin op Pexels.com

Het kan gebeuren dat je opeens met een andere blik kijkt naar de spullen waarmee je je omringt. Of je nu in een huis woont waar veertig jaar niet echt is opgeruimd, of als je de illusie hebt dat je al jaren heel erg minimalistisch leeft.

De laatste weken denk ik bij veel van wat ik zie ‘waarom heb ik dat eigenlijk?‘ en dan kom ik erachter dat ik het ook niet weet. Soms word je een beetje ‘bedrijfsblind’. De dingen staan er en vallen simpelweg niet meer op.

Dingen toevoegen is makkelijk. Vorig jaar kregen we een nieuwe kachel en de oude bleef op mijn verzoek staan, leuk voor op het terras en anders zou hij weggegooid worden. Maar hij staat daar maar, we gebruiken hem zelden. Hij wordt maandag afgehaald door iemand die dolblij ermee was, omdat hij de zijpanelen van de betreffende kachel al lang zocht. Mooi!

Mijn fiets? Ik geef het nog een poging en wordt het niets tussen ons, dan gaat hij op finn.no
De verzameling stroomdraadjes en kabeltjes moest uitgezocht. De helft kon weg.
Wat oude spullen van ’s mans vorige werk naar het oud ijzer.
Een door al het geruim overbodig geworden boekenkast.
Een lade met allerlei soorten kit, vijf jaar over de datum (ik kom daar ook niet elke week he).
De oude bus.
Wat boeken van de kinderen die ze niet lezen en ook niet gaan lezen.
De lamp boven de tafel die toch nooit aan was en slecht stof hapte.

Elke dag een beetje. Mijn dagelijks leven is vrij van rommel. Misschien dat het me daarom ook niet zo opvalt, de ‘clutter creep’. Toch, de dingen nemen zo geruisloos hun plek in in het huis, om het huis en in je leven en na een tijdje valt het niet meer op dat ze er zijn, ook al worden ze niet gebruikt. Of juist daarom.

Tot ik opeens weer de geest krijgt. En dan moet alles ondervraagd, opgeruimd, weggegooid, gesorteerd, schoongemaakt, verplaatst, ontdubbeld en wat er nog meer moet gebeuren om weer echt alleen dingen in huis te hebben die een doel dienen (altijd handig om te hebben is een doel volgens de man, daar leg ik me maar bij neer in het geval van zijn kabeltjes, lampjes, poedercoatspulletjes etc.)

Voor alles kan je een excuus bedenken. Soms lijkt het verspilling iets weg te gooien. Een grote voorraad cosmetica waar je nog tien jaar mee kan doen.
Een dure jas die je nooit meer draagt, tenzij je 6 kilo afvalt wat je heus wel gaat doen, als ze stoppen met chocolade maken.
Een lamp die ooit een goede vondst was.
Een tafel die op zolder staat sinds je een andere kocht maar waar je ooit nog wel iemand blij mee kan maken.
Dat dekentje dat je ooit nog aan je kleinkind wil geven (je dochter zelf is 12).
De hometrainer die je nog wel gaat gebruiken, als je weer de energie hebt.

Maar echt? Nee joh.

De lege ruimte, die maakt blij. Het is heerlijk je te ontdoen van de spullen die niet in je leven passen en dat vermoedelijk ook niet meer gaan doen. Want, wat heb je nu helemaal nodig in het leven?

Dat is voor mij het belangrijkste: wat heb ik daadwerkelijk nodig om goed te leven? Helpen de dingen die ik om me heen houd bij het leven zoals ik dat wil leven, of verhinderen ze me juist?

Dat hoeft echt niet puur fysiek te zijn zoals een gigantische eikenhouten kast. Ook iets dat relatief weinig ruimte inneemt, kan voelen als een last. Ook al is het ‘economisch’ gezien ‘verstandig’ om het ding te houden, toch kan het gewoon beter voelen om er afstand van te doen. Het geld is toch al uitgegeven, je laten ‘pesten’ door overbodige meuk is gewoon zelfkastijding en nergens voor nodig. Bevrijd de spullen, maak er een ander blij mee die het anders zou moeten kopen.

De rust die ik weer vind, is heerlijk. Hoewel de spullen me niet direct in de weg staan en weinig extra tijd kosten om te onderhouden, is het fijn dat het allemaal weer klopt.

Me ‘bevrijden’ van overtollige ballast, voelt altijd goed.

Niets is zo’n goede herinnering aan het feit dat ik niets nodig heb, als alleen het minimale bezitten. (minimaal = noodzakelijk + een beetje voor het gemak en de leuk).

Minimalisme: wat te houden

Foto door mali maeder op Pexels.com

Dat is natuurlijk de grote vraag.

Kijken naar wat je weg moet doen, schiet niet zo op. Je hersens verzinnen voor elk dingetje wel een goede reden om het te houden. Met deze oude jurkjes kan ik een vlaggetjeslijn maken! In deze emmer kan ik aardappels kweken! Deze oude potjes kan ik gebruiken als ik zelf cosmetica ga maken!

Onzin natuurlijk, dat houdt de rommel in je huis alleen maar in stand. We moeten redenen verzinnen om van dingen af te geraken, niet om ze te houden als we de positieve effecten van een minimalistisch leven willen ervaren.

Kijken naar wat je moet houden is daarom een betere optie. Maar wat moet je houden?

Wel…

‘have nothing in your house you do not know to be useful or believe to be beautiful’

Bedankt, meneer Morris.

De rest kan dus mooi weg.

  • Alle dingen die je dubbel hebt, die je niet dubbel nodig hebt. Of driedubbel. Denk scharen, messen, veger en blik, emmers, dekbedhoezen, haarborstels….
  • Dingen die kapot zijn (als je het zou repareren, had je dat al gedaan)
  • Dingen die je niet meer passen (waarom zou je te grote kleding bewaren? of je schuldig voelen omdat je niet meer in de broek past die je droeg toen je 25 was?)
  • Dingen die te versleten zijn (de dingen die ‘meh’ uitstralen)
  • Dingen die je bewaart voor ooit, voor nood, voor anderen (iets voor nood hebben kan handig zijn maar als de nood aan de man is, heb je niet opeens je oude stofzuiger nodig)
  • Dingen waar je teveel van hebt (elastiekjes, panty’s, ordners, kabeltjes, klapstoelen, wijnglazen)
  • Verpakkingsmateriaal (lege glazen potjes, dichtbindclipjes)
  • Alles wat je niet mooi genoeg vindt om dagelijks te zien: je gaat het echt niet meer waarderen als je het achter in de kast verstopt
  • Alles wat je niet nodig hebt en derhalve zelden of nooit gebruikt. Ook al is het ‘nog prima’. Laat het vrij en doe een ander er een plezier mee.

Dan heb je minder spullen.

Maar…. er kan ook te veel van het goede zijn. Te veel mooie kleding, te veel mooie spullen, te veel handige dingen.

Minimalisme is niet alleen leven met minder of geen rommel, het is ook bewust leven met minder.

Declutteren is niet hetzelfde als minimalisme. Een opgeruimd huis maakt je geen minimalist. Niet dat ik hier de politie loop uit te hangen, maar het zijn wel verschillende dingen. Een minimalist streeft er naar te leven met alleen hetgeen ie nodig heeft, of oprecht waardeert.

En er kan maar een beperkte hoeveelheid dingen in je leven zijn, waaraan je je aandacht kan geven.

Uiteindelijk gaat het daarom: de dingen die je doet, doen met intentie. Niet zomaar wat kopen, zo maar wat eten, wat kijken, of wat doen maar schrappen wat geen waarde heeft, om volle aandacht te kunnen geven aan wat dat wel heeft.

In de loop der jaren is bijna alles dat ik ooit dacht belangrijk te vinden, verdwenen. De dingen die wel belangrijk bleken, bleven.

Minimalisme is een proces. Wat ik tien jaar geleden belangrijk vond om te houden, is nu overbodig. Andere dingen zijn belangrijker geworden. Dat is prima. Vasthouden aan spullen of ideeen of het verleden, is nooit goed.

Maar wat ik ook heb weggedaan: ik heb nog nooit iets gemist. Wat voegden die dingen toe? Stuk voor stuk niets. Mijn gedachten over dat specifieke ding, maakte dat ik het in eerste instantie wilde behouden. Niet het ding zelf.

Verander je gedachten, verander je leven.

Je kan googlen hoeveel dingen een minimalistische keuken heeft. Maar het gaat erom hoeveel jouw minimalistische keuken (nodig) heeft. Of hoeveel kleding er in jouw kast hangt. Met welke dingen jij je wenst te omringen. De dingen die jij in de loop van een dag, een maand, een jaar gebruikt.

En ook: de rekening die jij moet houden met andere mensen. Lag het aan mij dan verfden we alle muren wit en hadden we niets in huis behalve bedden en een gigantische eettafel met fijne stoelen. Maar ik ben niet alleen. Dus staan er cd’s, apparatuur, een aquarium en modelbouwbootjes in de kamer en hangt er wat kleurigs aan de muur. En dat is prima.

Wat je in je leven wil houden of toelaten, bepaal je zelf. Er is geen magisch nummer. Gebruik je het niet of vervult het je hart niet echt met blijdschap, doe het dan weg. Gebruik je het of maakt het je blij: dan houd je het.

Maar pas op, want er zijn veel dingen die we gebruiken, die we eigenlijk niet nodig hebben. Waarom zou je klapstoelen voor visite hebben, als je ook je eetkamer- of tuinstoelen kan gebruiken. Waarom heb je zes dezelfde pannen en maar vier gaspitten en ze nooit allemaal tegelijk in gebruik? Ondanks dat je elk exemplaar gebruikt, kan je makkelijk af met twee stuks. Waarom leg je een sprei op je bed als je het er ’s avonds weer afhaalt? Kijk goed naar wat je nodig hebt. Waarom leg je een plaid op de bank als het enige wat je ermee doet, het ding opvouwen is? Waarom zou je elk drankje uit een ander soort glas drinken? Dat je het doet, wil niet zeggen dat het moet.

Kritisch kijken naar wat je nodig hebt, dat is essentieel.

Vraag je af: zou ik onthand zijn als ik dit ding niet meer zou hebben? Is er iets anders dat ik kan gebruiken, of verloopt mijn dagelijks leven echt minder vloeiend zonder dit ding?

Er zijn van die grensgevallen. Mijn koffiezetapparaat. Ik kan koffie maken zonder, maar houd van het gemak van het zetten van een volle pot voor man en mij ’s ochtends. Ik kan zonder droger, maar af en toe voor nood is het ideaal. De man houdt te veel van de frituurpan en zijn zelfgemaakte snacks. Ze zijn niet essentieel maar toch: ze geven een zeker plezier of maken het leven aangenamer. Omdat ze mijn leven dus veraangenamen, mogen ze blijven.

Andere dingen echter, doen dat niet. Alles wat een keukenmachine kan, kan ik ook met een snijplank, een goed mes en mijn handen. Mijn smartphone was een ergernis, meer dan een verrijking van mijn leven. Een grotere garderobe blijkt nu ik zelfs mijn capsule wardrobe minimaliseerde, meer last dan lust.

Daarentegen: zou ik mijn grote vlijmscherpe herdersmes missen, of de wasmachine, de rvs emmer, mijn winterlaarzen, kasjmier sjaal, vulpen, gietijzeren koekenpan, ijzeren spatel, handtas, icebreaker vest of verzameling brieven van de man niet hebben, dan zou ik deze wel heel erg missen.

En dat is denk ik waar het om gaat: bekijken wat essentieel is, een paar dingen toevoegen voor het gemak en de rest (99% van wat er te koop is), laten voor wat het is. En wat dat is, bepaal je helemaal zelf. Helaas ๐Ÿ˜‰

Simpel persoonlijk onderhoud.

Foto door Pixabay op Pexels.com

Zelf een beetje netjes blijven is belangrijk, maar het hoeft niet veel tijd of geld te kosten. Of veel ruimte in te nemen in je badkamerkastjes. Weinig dingen zijn zo lastig schoon te maken en frustrerend als volgestouwde badkamers.

Onze badkamer is op zijn zacht gezegd niet echt een spa-achtige ruimte. De kleinste verbetert me altijd als ik ‘badkamer’ zeg. Mama, het is een douche- en wckamer. Okee. Taalnazietje.

Toch: de badkamer van je dromen staat ook niet vol met plastic flessen op de badrand. Of met 50 potjes oogschaduw in diverse stadia van ontbinding of uitgedroogde mascara’s in de lades. Het is ook niet echt nodig om deze dingen in je leven te hebben. Elke badkamer knapt op van een flinke ‘declutter’ in cosmetica, handdoeken en wat er verder huist.

Heb je een product opengemaakt maar ruikt het raar, krijg je er rare uitslag van of doet het simpelweg niets voor je, doe het dan gewoon weg. Het wordt niet aantrekkelijker van nog een jaar in de kastjes staan. Sterker nog, het doet je ook als het er staat alleen maar slechter voelen, het is rommel in je kastjes en daarmee rommel in je hoofd.
Ook al lijk je het te negeren omdat je het niet gebruikt, je hersenen registeren het wel elke keer. En al die onbewuste prikkels, kosten veel mentale energie.

Houd alleen de dingen die je blij maken om te gebruiken en zeg gedag tegen alles dat dat niet doet.

Het is beter om een product te kopen dat misschien te duur lijkt, maar zuinig is in gebruik dan je leven en je kasten vol te laten stromen met inferieure 3 halen 2 betalen van de voordeeldrogist, vol met dubieuze ingredienten.

En: als je een product hebt open gemaakt en het bevalt, weersta dan de verleiding om meer te kopen en ook open te maken. Cosmetica heeft een beperkte levensduur, het wordt niet beter van lang openstaan en in contact komen met bacterien en zuurstof. Gun jezelf de rust van een perfect product.

Een goede nachtcreme, een naar bloemetjes ruikende shampoo en conditioner met peer-kokosgeur: soms zijn deze dingen erg aangenaam. Het ligt misschien aan mij maar het idee de rest van mijn leven alleen te doen met een blok zeep, roggemeel en een fles appelazijn in de badkamer doet me niet zo veel. Dan maar niet zero waste in de badkamer.

Maar dat wil niet zeggen dat je veel of al van deze producten nodig hebt. Ik gebruik ze niet altijd en niet allemaal tegelijk en houd het bij een fles shampoo en een fles conditioner in de douchecel.

We gebruiken meestal shampoo van Urtekram (ik koop het bij Luxplus, als je onthoudt direct je abonnement op te zeggen, scheelt het heel veel) en een blok lavendelzeep om te wassen en te scheren.

Scrubben doe ik door middel van bodybrushen. Dat heeft naast een positief effect op je vel ook nog eens tal van andere gezondheidsvoordelen. Eenmaal investeren in een borstel en je hebt nooit kosten of verpakkingen meer. Als ik wil scrubben, gebruik ik koffiedik of gewone suiker.

Voor mijn gezicht gebruik ik baking soda om te scrubben. Baking soda komt echter in verschillende ‘grofheden’, het zou niet moeten irriteren om het te gebruiken. Doet het dat wel, dan is het te grof.

Maskers: ook fijn, maar de ingredienten zijn meestal water en bentonite clay en wat extracten van het een of ander. Voor een tientje koop je een hoeveelheid bentonite clay waar je tot aan je dood wekelijks maskers mee kan maken. Op internet zijn allerlei recepten om zelf maskers te maken, voor elk huidtype. Meng het met melk en avocado voor hydratatie, met appelazijn en yoghurt voor zuivering etc.

Ik gebruik rozenwater van de toko als ‘toner’ en om mijn gezicht aan het einde van de middag wat op te frissen. Stof en rommel mengt zich met het vet op je gezicht (klinkt goed!) en maakt je teint wat grauw en vermoeid. Even een watje met rozenwater en ik heb het idee dat mijn gezicht er weer een stuk florissanter uitziet.

Smeren doe ik met olie en ik wissel af wat ik dan gebruik. Mijn favoriet is jojoba, maar dat is erg prijzig. Amandel vind ik te vet maar walnoot is ook prima. Soms gebruik ik kokosolie. Olie verwijdert ook de meest hardnekkige mascara, en als je het afveegt met een doekje met heet water, gevolgd door spoelen met koud water, voelt je gezicht heerlijk zacht en verzorgd, en niet vet.

Uiteindelijk is je huid een orgaan dat een groot deel van wat je erop smeert, absorbeert. Mijn idee is dat als ik het niet wil of kan eten, ik het ook niet op mijn lijf smeer. Google de ingredienten van je producten, of zoek ze op op de ‘EWG database’.

Voor mijn gezicht gebruik ik wel een (biologische) nachtcreme. Ik was ’s avonds mijn gezicht met zeep en dan is een creme erna wel fijn. ’s Ochtends vind ik dat zelden nodig, zeker niet zo lang het weer mild is. In maartse sneeuwstormen, minustemperaturen en na vier donkere maanden, heeft mijn gezicht wel iets meer nodig.

Appelazijn, een eetlepel gemengd met water in een kopje, is wel ideaal om shampooresten uit je haar te krijgen. Na een spoeling met appelazijn is mijn haar altijd heerlijk zacht. Wel goed uitspoelen. Is je haar futloos ongeacht wat je erin smeert, is dit een goede optie.

Veel dingen gebruik ik inmiddels niet meer. Parfum, nagellak, eyeliner en douchegel… ik vind het niet nodig. In het dagelijks leven gebruik ik de producten hierboven: een simpele shampoo of roggemeel om mijn haar te wassen, zeep om te scheren en mijn gezicht te wassen ’s avonds, olie om te smeren en make up te verwijderen, bentonite clay voor maskers, een bodybrush om te scrubben, baking soda om mijn gezicht te scrubben, appelazijn voor een extra reiniging van mijn haar zo nu en dan en rozenwater om wat op te frissen.

Mijn make up heb ik vereenvoudigd tot een wenkbrauwpotlood, een oogschaduwpalet met drie nudetinten en donkerbruin dat ik gebruik in plaats van te zwarte en moeilijk te verwijderen eyeliner. Een niet-waterproof mascara en een biologische lippenbalsem. Ik kan het eenvoudig in de badkamer opdoen.

Het lichaam heeft aandacht nodig. Het is het huis van je geest. Aandacht is belangrijker dan welk wonderproduct je erop smeert.
Een wandeling en goede voeding doen meer voor je teint dan welke foundation dan ook. Er is niets mis met de tijd nemen om je lijf in goede conditie te houden. Sterker nog, volgens mij is het essentieel, niet in de laatste plaats voor je geestelijke welzijn.

Waarom ik houd van minimalisme

Inmiddels 11 jaar geleden zat ik thuis, te wachten tot ons tweede kind geboren zou worden. Ik zocht naar motivatie om onze zolder op te ruimen, waar alle meuk uit ons oude huis, de garagebox en het tuinschuurtje stond. Op enig moment las ik ‘you don’t need all that crap, just get rid of it’ en ja, soms moet je zoiets lezen voor het kwartje valt.

De buik en ik belden de man, verzochten hem om dozen en tape mee te nemen en ik snelde naar zolder. Uitzoeken, sorteren, wegdoen. Eerst in razend tempo, toen was langzamer toen de tweed geboren was.

Maar met dat ik de rommel op zolder wegdeed, gebeurde er iets grappigs. Ook op andere gebieden van mijn leven begon ik met ‘minimaliseren’. Ik kocht cosmetica zonder troep, ging kopen bij de biologische besteldienst, ruimde mijn administratie op, kocht minder van alles en begon het overwegen van een een heel ander leven. Een rustiger leven, met tijd voor mijn kleine kindjes, het maken van ‘slow food’ en lange wandelingen, meer in de natuur, weekenden voor ons gezin in plaats van voor het doen van tal van klussen…

Langzaam vielen de puzzelstukjes op zijn plek en werd het duidelijk wat ik wilde en dat wat ik wilde, er ook kon zijn als we ons leven anders in zouden richten. Iets meer dan een half jaar nadat ik begon met de rommel wegdoen besloten we: we gaan naar Noorwegen. En dat deden we ook, vier jaar later. Goede dingen komen voor zij die geduldig zijn ๐Ÿ˜‰

Ik heb nog steeds spullen ๐Ÿ˜‰ Ik koop nog steeds spullen en soms heb ik zelfs nog te veel spullen. Soms roepen glimmende nieuwe dingen mijn naam. En soms stoffige oude dingen ๐Ÿ˜‰ Maar mijn leven draait niet meer om materiele zaken.
Niet dat het dat ooit deed, we waren nooit big spenders, luxepaarden of hyperconsumenten maar we kregen twee redelijke inkomens vaak schoon op aan leuke en nutteloze dingen. We hadden een hypotheekje van 383 euro per maand, als twintigers!

Zonder het echt door te hebben, jaagden we ons geld er net zo doorheen als bijna iedereen.

Het afwennen van het idee dat meer beter is, heeft al met al toch lang geduurd. Ik heb lang gedacht dat ik toch hield van meer keuze in mijn garderobe, af en toe iets van de kringloop mee voor in huis, reservekleding voor de kinderen…. Tot ik erachter kwam dat ik al die dingen of zo weer zat was, nooit gebruikte of dat ik gewoon prima kon leven zonder extra opties.

Ik vind het prima om elke week min of meer dezelfde gerechten te eten. Niet precies met dezelfde ingredienten, maar wel hetzelfde gerecht. Ik maak grote hoeveelheden van een paar dingen en daar varieer ik mee.

Ik houd van het gevoel van minder eten: toen ik dit simpele principe begon toe te passen twee jaar geleden, verloor ik langzaamaan 13 kilo. Ook nooit iets van gemist ๐Ÿ™‚ Sterker nog, het was echt 25 jaar geleden dat ik me voor het laatst zo ongekommerd voelde in mijn eigen lichaam als nu. Ik voel me op mijn 38e na vier kinderen beter dan toen ik 20 was, wat dat betreft)

Mijn capsule wardrobe is nu zo klein dat alles in een rugzak past. Ik mis tot heden niets. (maar het is een experiment :))

Ik neem zelden nog een tas mee als ik op pad ga. Pinpas is genoeg. Een portemonnee heb ik ook niet meer. Waarom ook, ik heb hem niet meer nodig.

Ik ben tevreden met gewoon voor me uit staren, als ik de kans krijg.

Mijn smartphone heb ik gereset en vervolgens heb ik geen idee waar ik hem gelaten heb. Ik mis hem niet. Sinds juli gebruik ik een simpele nokia voor ‘nood’, want dat is ook een van de weinige reden dat ik mensen bel, ik haat bellen ๐Ÿ˜€ Eerst gebruikte ik mijn smartphone nog als kleine computer om twitter of youtube te kijken maar ook dat dus niet meer.

Al lange tijd hebben mijn kinderen simpel speelgoed. Twee manden met (dagelijks) gebruikte duplo, kleurpotloden, wat knutselspullen, boeken en wat ‘rommeltjes’. Ze weten zelf ook niet wat ze zich moeten wensen. Ja, mijn derde wil zo graag een Molletje-robot. Die bestaan niet, dus dat is ook snel bekeken.

Er gaan vaak maanden voorbij waarin ik niets koop, behalve dan wat nodig is. Kleding en schoenen voor de kinderen en dingen voor mezelf of het huishouden die ik moet vervangen. Ik kan niet zonder een goed paar winterlaarzen, wandelschoenen, e-reader of vulpen bijvoorbeeld. Als ik wel eens iets koop dat niet noodzakelijk is maar wat me heel leuk lijkt (en al heb ik een maand gewacht met aanschaffen) ben ik dat ook snel weer zat, dus ik probeer dat gewoon echt. niet. te doen.

Het geeft me zo veel rust in mijn hoofd en tevredenheid in mijn leven.

Ik waardeer al mijn spullen die hard voor me werken. Mijn enige handtas. Mijn vulpen. Mijn e-reader. Mijn kleine garderobe met favoriete kledingstukken. Onze licht mishandelde oude Noorse houten tafel. Mijn thermo-drinkfles en koffiemok.

De gedachte om bijna niets nodig te hebben geeft me vrijheid en controle over mijn eigen leven. Ik ben redelijk immuun voor de lokroep van nieuwe dingen. Ik denk aan wat ik al heb en of ik mijn leven ermee zou willen compliceren en het antwoord is praktisch altijd nee.

Ik heb mijn spaardoel bijna bereikt. En dan heb ik weer een nieuw doel ๐Ÿ˜‰

Natuurlijk doe ik meer dan dat, maar op maandagochtend is mijn huis, inclusief keuken en badkamers in amper twee uurtjes opgeruimd en schoongemaakt, ondanks dat we redelijk de ruimte hebben.

Omdat ik me niet druk maak om al die kleine dingen (ik heb in bijna alles beperkte of geen keuze) blijft er ruimte in mijn hoofd over om me druk te maken over andere dingen. Mealplannen is simpel als je altijd hetzelfde koopt. Boodschappen doen is zo gedaan als je altijd hetzelfde koopt. Me aankleden is een ‘no brainer’ omdat ik niet hoef na te denken over wat ik aantrek.

Juist die eenvoud aan de ene kant, geeft veel meer flexibiliteit aan de andere kant.

Elke keer blijken we weer minder nodig te hebben dan we aanvankelijk dachten. Simplify, simplify, simplify. En elke keer maakt het me een beetje blij als ik iets niet meer nodig blijk te hebben. Hoe minder ik nodig heb, des te groter mijn zorgeloosheid, tevredenheid en innerlijke rust.

De zorgeloosheid is onbetaalbaar. En daarom ben ik minimalisme na elf jaar nog steeds niet zat. Sterker nog, ik ben nog maar net begonnen ๐Ÿ˜‰

Minimalisme: niet meer verlangen naar meer.

Foto door Emiliano Arano op Pexels.com

Een eenvoudig en minimalistisch leven komt niet vanzelf. Eenvoudig is niet simpel.

Genoeg mensen lijkt het een fijn idee om minder rommel om zich heen te hebben maar willen niets doen aan hun uitgavepatroon of winkelgewoontes. En ook al wil je hier wel heel graag iets aan doen en meer weerstand bieden, dan nog kan het bijna ondoenlijk lijken in een wereld die constant schreeuwt dat je andere dingen moet bezitten om uit te dragen wie anderen vinden dat je zou moeten zijn.


Al die input werkt verslavend. Hoe meer je scrollt door mooie foto’s, mooi gemaakte videos bekijkt en het leven van anderen voorbij ziet komen op facebook, des te meer lijk je ervan te willen.

Het is bovendien ook totaal niet meer duidelijk wie je nu iets probeert te verkopen en wie niet. Het wordt zo subtiel gebracht en ja, daar zitten duizenden mensen en honderdduizenden uren onderzoek achter. Om precies te weten hoe ze zelfs de meest grote kniep de portemonnee kunnen laten trekken.

Hier wat tips om te stoppen met het constant verlangen naar meer.

Verminder je blootstelling aan advertenties.

De bos folders die tweemaal per week op de mat valt, is maar het topje van de ijsberg. En dat is ook nog als zodanig herkenbaar. Haal de stofkam door de mensen die je volgt op sociale media, zeker als hun posts je een inferieur gevoel geven. We weten heus wel dat hun leven eigenlijk net zo interessant, of oninteressant is als dat van ons, ze hebben alleen andere spullen, hippere kleding of een rare obsessie met yoga en rauw eten.


Installeer wat adblockers in je browser. Vermoord je televisie. Plak een NEE NEE sticker. Luister radio zonder reclame. Stop met het lezen van tijdschriften die je het gevoel geven dat je faalt in het leven omdat je geen buikspieren of villa of drie meter lange houten tafel voor al je vrienden of kinderen in verantwoorde biologisch katoenen kleertjes hebt.


Probeer een tijdje niets uit te geven.

Probeer een dag niets te kopen. Twee dagen. Een week. Een maand. Dingen kopen en toegeven aan impulsen is een gewoonte die ook weer af te leren is. Geniet van het gevoel niets nodig te hebben.


Verander je input

Blogs, films en instagram accounts blijven bekijken waarin spullen worden aangeprezen en denken dat je er spontaan immuun voor bent is net zoiets als minder willen snoepen en heel de dag een reep chocola aan gaan zitten kijken: een totaal overbodige oefening in wilskracht. Verander de dingen waarmee je je omringt. Mensen die je inspireren om dingen anders te doen. Om eenvoudiger te leven, je rommel op te ruimen, je leven te organiseren, gezonder te eten, dingen zelf te maken, meer naar buiten te gaan en te genieten van de natuur, om meer leven.

Vraag je af: is dit het waard?

Iets is leuk, we willen iets, we kopen iets, we nemen iets mee naar huis, zetten iets neer, vergeten iets en iets blijft tot in lengte van dagen in ons huis wonen zonder dat we weten waarom ook weer.
Denk goed na bij de dingen die je koopt en vraag je af of het het geld waard is, maar ook de plek in je huis, je goede zorgen, de ruimte die het inneemt, de last die je ervan hebt als je besluit het niet meer nodig te hebben en de milieu-impact die dit alles heeft.


Declutter je huis en je omgeving

Een leeg huis is voor mij de perfecte herinnering aan het feit dat ik niets nodig heb. Of, weinig. Veel dingen niet doen, biedt ruimte om andere dingen die me wel blijheid brengen, wel te doen. Als ik niets om me heen heb dat me afleid, vind ik het makkelijk te doen wat ik echt belangrijk en / of aangenaam vind.
Het is wel belangrijk om tegelijk met declutteren, te stoppen met kopen en niet je rommel doneren en vervangen door meer rommel. Niets mis met een bepaalde flow in de dingen die je bezit.

Waardeer het leven met minder

Zo veel meer vrije tijd. Minder schoon te maken. Minder te vergaren. Minder om je druk om te maken. Kalmte aan je ogen. Kalmte in je huis. Je kinderen rustiger, wellicht. Meer helderheid als het komt op andere beslissingen, want als je niet constant overprikkeld raakt door je omgeving, is het makkelijker om te zien wat echt belangrijk is en daarin duidelijkheid voor jezelf te scheppen.

Minimalisme voor de illusie van controle

Foto door Mabel Amber op Pexels.com

Het meeste om ons heen, is niet onder onze controle, hoezeer anderen ook de moeite doen om daar wel macht over te krijgen. Uiteindelijk lukt het niet. Mijn strategie is er een van ‘prepare not for the worst but for a bit worse and hope for the best, genieten van de goede dingen op dit moment, leven in het nu en zo eenvoudig mogelijk leven. Niet om af te zien maar omdat die manier van leven me oprecht het gelukkigste maakt.

Eenvoudig leven vraagt om volharding en het volledige besef, op alle vlakken van het leven, dat minder bezit meer leven is, dat eenvoud de weg is die ik wil bewandelen en dat ik ‘niets’ nodig heb dat er nog niet is. Het besef hebben dat geld een middel is en geen doel. Dat elke bezitting die het nodige en echt aangename overschrijdt, een stok is om mezelf mee te slaan.

Er is zo veel dat ik niet kan veranderen. Maar er zijn kleine dingen die we wel kunnen veranderen, die het gevoel van orde geven, in een chaotische wereld.

Mijn huis is mijn schuilplaats. Niet in de zin van een bunker maar in de zin van een plek om thuis te komen, om naar mijn eigen smaak in te richten, op orde te houden en waar ik controle heb over de dingen en dat is ook wel eens fijn ๐Ÿ˜‰

Het is de plek die ik zo aangenaam mogelijk kan maken. Niet door het vol te zetten met dure meubelen, kleurige stoffen, collecties en luxe apparaten maar door het schoon, netjes, leeg en ordelijk te houden.

Ik ben het die bepaalt wat er in huis komt. En de man uiteraard, anders was het hier wel heel kaal en wit. Maar het zijn niet de winkels, de ikea-catalogi, de influencers, interieur-instagrammers, de perfecte pinterestplaatjes, de marketingmensen of de superminimale youtubers. En dat voelt fijn.

Zelfs nu de keuken er binnenkort uitgaat, houd ik hem schoon en fris, ook van binnen. De kastjes geordend, de bekers netjes op een rijtje. Chipszakken frommel ik niet dicht maar vouw ik netjes dicht en sluit ze af met een houten knijper. De inhoud van de glazen potten waarin de spullen staan die ik dagelijks gebruik -koffie, pitten, cacao, suiker, noten, earl gray thee- gooi ik regelmatig over in andere potten omdat zo’n beduimeld glas niet vrolijk maakt. Kleding die gestreken in een wasmand ligt, maakt me vrolijker dan schone maar verkreukelde was. Een bak met keurig opgerolde kabeltjes waarvan ik weet waar ze voor zijn, geeft me het idee dat niet alle hoop verloren is ๐Ÿ˜‰

Hoe knappen de dingen op als we ze wat extra aandacht geven. Hoe knappen wij er van op als we ons kunnen omringen met nuttige, mooie en schone dingen.

Tevreden zijn met wat ik heb en weinig nodig hebben zijn een deel van mijn ‘verzekering’ tegen moeilijker tijden. Niet dat we die zodoende kunnen omzeilen, we zullen er doorheen moeten. Maar dat gaat beter als ik niet gehecht ben aan spullen of mijn idee dat ik meer zou moeten hebben.

Niet hechten aan spullen met hun valse beloften en hun eeuwige gejengel om aandacht en mijn eigen leefomgeving minimaal, simpel, schoon en aangenaam houden, geeft een kalme geest, een optimistisch gemoed en een gevoel van zorgeloosheid, ook in minder zorgeloze tijden.

Minimale keukenspullen.

We krijgen een nieuwe keuken en dat is geweldig. De keuken die we nu hebben, valt van ellende uit elkaar na dik dertig jaar. De nieuwe keuken krijgt lades, en dat is zo veel beter dan de kastjes die we nu hebben waarin altijd alles achteraan staat!

Maar eerst nog even in de rommel van een verbouwing en 600 kartonnen dozen en 4000 kleine zakjes met schroeven ๐Ÿ™‚ En oh, wat ben ik dan blij dat we weinig spullen in de keuken hebben!

We hebben een paar licht overbodige dingen; een wafelijzer dat ook dienst doet als tosti-ijzer en broodrooster en een frituurpan. En natuurlijk zouden we strikt gezien ook geen waterkoker nodig hebben als we een pannetje hebben maar alles in de keuken heeft zijn functie en wordt bijna dagelijks of vaker gebruikt.

Mijn redelijk minimalistische keukenuitrusting:

  • 2 borden, oftast van ikea
  • 12 bakjes (oftast)
  • 4 schalen (oftast)
  • 4 koffiekoppen, ikea
  • 6 grote glazen voor warme of koude drankjes, pokal van ikea
  • 4 kleine glaasjes voor warme of koude drankjes, pokal
  • 1 bierpul, etsy
  • kleine handige dingen: rasp, digitale weegschaal, pyrex maatbeker, cups maatbakjes, trechter
  • 2 koekepannen in gietijzer, Jรธtul en OBH Nordica
  • 2 kleine steelpannetjes, ikea en kringloop
  • 2 grotere pannen voor soep en rijst, kringloop
  • staafmixer met accessoires, bosch
  • twee ijzeren spatels, kringloop
  • tang, cuisipro
  • stuk bezemsteel als deegroller
  • flessenlikker, clas ohlson
  • garde, cuisipro
  • garde voor opschuimen van melk, kringloop
  • spirelli voor groenten’spaghetti’
  • roerstok voor bier
  • flessenborstel
  • drie onderzetters
  • herdersmes groot, schilmesje.nl
  • herdersmes klein
  • dunschiller ikea
  • teaspoons maatlepeltjes
  • zeef, kringloop
  • bestek, ikea
  • opscheplepel
  • knoflookpers, ikea
  • rvs spiezen voor bbq
  • blikopener
  • waterfilter, davi
  • waterkoker
  • koffiezetapparaat, moccamaster
  • wafelijzer, kringloop
  • frituurpan, fritel
  • snijplank bamboe
  • schaar, rvs
  • glazen ‘tupperware’, ikea

En dat is alles wat ik nodig heb. Ik zou me uiteraard kunnen redden met minder maar alles heeft zijn functie. De frituurpan mag weg van mij (ik houd niet van het schoonmaken ervan) maar niet van de man die onlangs zijn recept voor frikandellen heeft geperfectioneerd en ik moet zeggen dat ze verrassend veel beter smaken dan die van Mora.

De complete keukenuitzet kan ik in twee kratten kwijt en dat is ideaal. Ik heb maar een schaar en twee spatels maar aangezien dat het maximum is dat ik tegelijkertijd kan gebruiken is dat genoeg.

En zo is dat met alles. Veel dingen zijn multifunctioneel. In de zeef kan ik groenten stomen, in het wafelijzer roosteren we brood, mijn glazen bewaarbakjes zijn tevens ovenschaal of serveerschaal, de ijzeren pannen kunnen in de oven worden gebruikt om bijvoorbeeld een turks brood te bakken enzvoort.

Ik maak bijna alles zelf en kan ook met weinig middelen eigenlijk alles maken. Ik bak brood in mijn pannen, maak foe jong hai, perfecte worteltaart en boterkoek, pizza, bier en nog veel meer. Je hebt niet veel spullen nodig en altijd minder dan je denkt.

Saboteer het systeem (en spaar geld)

We leven in een systeem gebaseerd op het idiote idee dat eeuwige groei bestaat en dat we dat moeten nastreven. Als we nu allemaal maar die auto eens gaan kopen, dan komt het goed. Dat dit systeem helemaal niets geeft om hoe we de aarde -bron van al het leven- behandelen, daarvan zien we de pijnlijke gevolgen elke dag. Ontbossing, bosbranden, windmolenparken die al het leven onder zee en in de lucht wegjagen of vermorzelen, mega-akkers waarop dingen alleen nog groeien met copieuze hoeveelheden gif en kunstmest en complete bossen die in de biomassacentrales verdwijnen. Bossen uit Estland, uit Amerika, uit Nederland. Hoe stoppen we de gekte? Ik weet het niet. Maar we hoeven er ook niet actief aan mee te doen.

Hoe minder we van ons zuurverdiende geld teruggooien in het systeem, hoe beter. Ik weet dat dat voor sommige mensen bijna al onmogelijk is maar de meesten van ons hebben toch nog wel enige ruimte voor verbetering. Ik net zo goed.

Maar omdat het systeem is gebaseerd op consumptie, kunnen we het systeem schade toebrengen als we onze consumptie terugbrengen naar wat echt nodig is. Want elke keer als je tankt, een fles wijn ontkurkt of iets overbodigs koopt met 25% BTW daarop, spek je de schatkist van de mensen die jou vernederen, de natuur slopen en de eigen zakken schaterlachend vullen.

En natuurlijk zijn we allemaal deels afhankelijk van het systeem. Zonder het systeem had ik weinig te eten, weinig om aan te trekken en was het een eind lopen om in onze dagelijkse behoeften te voorzien.

Maar toch. Het kan beter. Wat tips:

Stap over naar een energieleverancier die niet aan biomassa doet.

Dus niet naar Vattenfal. Ik ben er niet zo in thuis in Nederland meer, maar ze zijn er wel. Verdiep je in wat biomassa is en waarom het zo slecht is. Hele bossen worden met de grond gelijk gemaakt en de boomstammen of pellets worden met zwaar vervuilende schepen naar Nederland gebracht om als drijfnat hout te worden gebruikt voor ‘schone’ energie. Want co2 neutraal. Natuurlijk is het alles behalve dat, maar ‘men’ heeft simpelweg bepaald dat de co2 die deze schone *braak* centrales produceren niet meegenomen worden in de co2 berekeningen waardoor Nederland de doelstellingen kan halen. Het is zo ziek, je verzint het niet.

Gebruik zo min mogelijk energie.

Kijk hierbij niet alleen naar het gebruik, maar naar het hele plaatje. Ik kreeg destijds commentaren over ons ‘vieze’ busje. Waar we al zeer weinig mee rijden. Dat de man met pijn en moeite op de weg hield in plaats van te laten verschroten, wat al lang gebeurd zou zijn als een garage het had moeten oplappen, want 6000 euro reparatie. Van een dame die net een nagelnieuwe electrische (meen ik) auto had gekocht. Want nee, die auto kostte geen energie om te maken en de stroom uit het stopcontact is gemaakt van madeliefjes en magic fairy dust. Grappig.

Het hele groene plaatje is een leugen en alleen niet consumeren heeft effect. Wat je niet nodig hebt, hoef je ook niet te betalen. Het kunnen simpele dingen zijn. We hebben hier een aantal lampen met drie peertjes, merkte ik na vier jaar. Daar kunnen er best twee minder, aangezien het ruimtes zijn waar we geen felle lampen nodig hebben. Spaart niet alleen stroom maar ik hoef ook minder nieuwe lampen te kopen. ’s Ochtends was ik met de hand af, zodat de vaatwasser maar eenmaal per dag aan hoeft. Ik was vaak koud en de droger gebruik ik niet.

Je kan een dure hooikist kopen om aardappelen of rijst te koken maar een bak met hierin een wollen deken of een piepschuim doos (kan je misschien afhalen bij winkels die levende vissen verkopen) met een deken erin, werkt ook perfect. Je brengt de boel aan de kook en vervolgens zet je de pan in de doos. Na een uur of vier, vijf is het perfect gaar.

Koop tweedehands

Ja, elke bespaartip is een saboteer-het-systeem-tip ๐Ÿ˜‰ Ik weet de frustraties van gebruikte spullen kopen en om mezelf de nodige frustratie te besparen, koop ik sommige dingen ook gewoon nieuw maar tweedehands heeft voor veel dingen mijn voorkeur: boeken, meubels, kinderkleding, fietsen, ski’s, auto’s… Ik koop het liever van een medemens dan van een ketenwinkel waar ik 25% belasting betaal.

En maak of repareer het zelf

Als ik iets zelf kan maken zonder al te veel gedoe dan doe ik dat. Een knoop aanzetten, een sok stoppen, een gat in een broek repareren, een verjaardagstaart maken, brood of granola bakken, wijn maken etc… is allemaal simpel en zorgt ervoor dat je veel minder weggooit en meer waardeert wat je hebt. En bovendien geen 25% of meer belasting betaalt.

Maak je eigen bier en wijn

Nog niet verboten, in tegenstelling tot zwaardere dranken. Want de overheid wil uiteraard wel zo veel mogelijk profiteren van een simpel scheikundig proces dat voor iedereen gewoon vrij ter beschikking zou moeten mogen staan. Maar vooruit, bier en wijn dat kan nog.

We gebruiken simpele blikken en flessen met concentraat. Bier brouwen is kinderlijk eenvoudig. Ik maak in mijn eentje 75 liter bier in een half uur. Hertogin Jan is my middle name. Je betaalt geen accijns en het is erg lekker bier. Ik zal binnenkort eens een uitleg posten voor wie het wil proberen.

Maak jezelf zo onafhankelijk mogelijk van geld van de overheid

Door een bureaucratisch misverstand kibbelen de Noorse en de Nederlandse SVB al jaren over wie kinderbijslag moet betalen. Als ik het krijg, komt het vermoedelijk met terugwerkende kracht maar voor nu ben ik blij het zonder te redden.
Sommigen van ons kunnen niet zonder en dat is zo vervelend. Wat heb je aan een overheid die eerst alles afpakt en vervolgens met een genereus gebaar een fooitje teruggeeft? Maar als je de mogelijkheid hebt: probeer dat geld te sparen en niet uit te geven.

Maak jezelf zelfredzaam in geval van nood

Ga er niet vanuit dat de overheid je wel zal redden. Als het aan diezelfde overheid lag, zaten de bejaarde mensen nu op hun kamer bij 40 graden te stikken van de hitte in hun eentje. Godzijdank is het geen zomer als de afgelopen jaren.
Diezelfde overheid komt je echt niet redden als er *iets* gebeurt. Haal eten voor een maand en eet het op en vul het aan om altijd ‘vers’ te hebben. Zorg dat je kan koken zonder energie van het energiebedrijf. Zorg voor een goede band met je buren, indien mogelijk. Zorg voor een basisuitrustig met verbandspullen, etherische olie, pijnstillers en eventueel jodiumpillen. Koop een waterfilter (wij hebben een katadyn voor 30.000 liter) of water in flessen.

Vervang je liefde voor spulletjes voor een intense liefde voor de natuur en alles wat leeft

Ik ben niet tegen het kopen van dingen. Ik ben echt niet altijd even heilig in mijn keuzes. Maar ik beperk het wel. Om tal van redenen maar ook omdat dat ik niet nog eens 25% extra skatt betaal, laat ik het meeste van wat de wereld te bieden heeft maar links liggen. Meestal is het het me niet waard dat er een boom met al zijn bewoners voor wordt neergehaald, dat er mineralen uit de aarde gemijnd worden en dat er energie moet worden gebruikt voor de productie en het vervoer ervan.

Als ik in de vroege ochtend met mijn kopje koffie buiten zit en de zwaluwen, scholeksters, kraaien, raven en al die andere vogels zie vliegen en vissen boven het water uit zie springen dan weet ik dat ik weinig nodig heb en niets meer dan ik al heb. Behalve koffie. In een kopje.

De meeste mensen zijn het contact met de aarde lang verloren. Hommels zijn vieze steekbeesten, spreeuwen die in de meest mooie formaties vliegen gewoon irritante vogels die je auto onderschijten, wilde eetbare vruchten zijn vies en onhygiรซnisch en planten zijn hinderlijke dingen die je maar beter kan vervangen door lekker strakke tegels. Hoe kan je dan verwachten dat mensen het liefhebben?

Mezelf in geval van ‘ik wil’ eraan herinneren dat wat ik wil een schone aarde is waarin wordt hersteld in plaats van vernietigd, helpt me om dingen niet te willen. En dus zo mijn stem te laten horen. Want volgens sommigen is kopen, stemmen maar niet kopen is dat nog veel meer.

Vorig jaar zagen we een dolfijn in zee, een paarhonderd meter bij ons huis vandaan. Als je dat ziet denk je hopelijk wel drie keer na voor je chemicaliรซn door de afvoer spoelt of een half pak wasverzachter in je wasmachine gooit.

En dat bedoel ik, als je je weer bewust wordt van het leven om je heen, van de natuur om je heen al zijn het maar wat bijen en spinnen op je balkon in de stad, dan kom je zelf ook weer tot leven en besef je dat wat je zoekt nooit kan worden gevonden in dat wat de wereld je toeschreeuwt in advertenties, instagram en televisiespots maar alleen in de natuur, waar we uiteindelijk allemaal onderdeel van zijn.

Hoe minder je nodig hebt, des te minder je nodig hebt. Des te minder afhankelijk ben je. En ik ben voor afhankelijkheid maar dan van elkaar en niet van de overheid. Van je gezin, je echtgenoot, buren, vrienden… omdat we elkaar moeten helpen. Omdat we niet meer op de overheid moeten of kunnen vertrouwen voor hulp. Want alles kan op elk moment worden teruggedraaid.

Stop met het doen van dingen die de overheid extra geld opleveren

Ik snap dat mensen roken, maar misschien is stoppen als je niet kan minderen een goed idee. Als je kan minderen, is dat ideaal. Ik rook heel af en toe en dat vind ik heerlijk. Elke dag roken zou het genieten veel minder maken. Maar elke sigaret die je opsteekt is wat… 20 cent in de zakken van de overheid? Elke keer dat je de auto volgooit…. oei.

En het is lekker comfortabel, overal heen kunnen wanneer je wil. Maar meestal is het niet nodig. Ik heb nu ook geen auto en mijn kinderen kunnen prima 6 km fietsen naar hun vriendjes in het dorp. In het weekend combineren we wat we moeten doen en rijden verder hoogstens om een stuk te wandelen waar we nog niet elke boom en steen uit ons hoofd kennen.

Betaal boetes op tijd.

Simpelweg: wees extreem zuinig maar vergeet niet te genieten van het leven. Ik heb een veel fijner leven als ik me enigszins afzijdig houd van sociale media en wat iedereen doet, als ik de winkels vermijd en de natuur opzoek, als ik koop wat ik nodig heb en niet wat ik leuk vind…

En hiermee doe ik mezelf niet tekort. In tegendeel. Maar door veel dingen links te laten liggen, spreek ik ook een stem uit tegen wat ik ervan vind. De plastic dingen kopen is zeggen ‘maak meer plastic spullen van geraffineerde aardolie uit dubieuze landen zonder mensenrechten’ en de nieuwe meubelen kopen is zeggen ‘hak meer bomen om voor iets dat ik alleen maar wil omdat ik gehersenspoeld ben’ en wijn kopen is zeggen ‘hier overheid, heb je weer vijf euro van me, doe er wat leuks mee he!’.

Nou ja goed, dit was dus weer de zelfde bespaarpost als altijd in een iets ander jasje die nog wat voeten in de aarde had omdat mijn laptop om de vijf minuten zelf de helpfunctie van windows 10 opstart en dan vervolgens alle commando’s volledig door elkaar haalt. Maar nu heb ik die van de man geleend, en hij is af. Dan kunnen we nu lekker gaan wandelen, bessen plukken en naar de man toe wandelen.

Fijne dag allemaal nog!

Een minimalistische mindset

Als je dan wil leven als een minimalist, helpt het wel als je jezelf ook op die manier aanleert te denken. En dat kan lastig zijn in deze wereld met advertenties van letterlijk alle kanten, een grote druk om mee te rennen in de race naar immer meer en een complete economie gebaseerd op alsmaar meer, groter, sneller en beter consumeren.

Maar het kan wel. En geleidelijk aan merk je dan dat de zin in meer verdwijnt. En soms weer de kop op steekt, maar daarna wel beter te controleren is. Onder meer:

Lang nadenken voor je iets koopt

Als je het ’s ochtends niet nodig had, heb je het ’s middags niet opeens wel nodig. Met grotere dingen wacht ik altijd voor ik ze koop. Wellicht vind ik een betere aanbieding of vind ik het tweedehands maar 9 van de 10 keer verdwijnt het object van mijn affectie vanzelf weer uit mijn gedachten.

Waarderen wat is

Want hoe weinig of inferieure spullen we ook denken te hebben, we hebben stromend water, electriciteit, zachte en warme bedden, lampen, een computer, een kachel en daarmee zijn we al rijker dan een groot deel van de wereldbevolking. Het helpt mij als ik bijvoorbeeld denk dat mijn interieur een bij elkaar geraapt zooitje is om me dat te realiseren.

Bedenken of iets waarde toevoegt

Of het nu gaat om een verplichting of een tastbaar ding, je afvragen of iets waarde toevoegt aan je leven helpt bij het voorkomen van miskopen of ja zeggen tegen dingen waar je spijt van krijgt. Je kan een prachtige bank kopen maar als dat betekent dat je wekelijks hoezen moet wassen, je doodsbang bent er koffie op te morsen en je met je kaken op elkaar zit als de visite de derriรจre erop parkeert voegt het weinig toe, behalve stress.

Van te voren bedenken hoe het zit met voorbereiding, onderhoud, er weer vanaf komen, hoe lang je ervoor moet werken, hoeveel tijd het kost, wat je ervoor terug krijgt etc. is handig om te voorkomen dat je een slaaf wordt van je spullen of het schema van een ander.

Is het nodig om het te kopen?

Want uiteindelijk zijn er 1001 manieren om iets tijdelijk te verkrijgen. En: hoe minder je hebt, hoe minder je ook nodig hebt.

Voor je een dure oplossing koopt om alle schoenen op te bergen, kan je beginnen met het aantal schoenen dat iedereen draagt, te reduceren tot maximaal twee paar. Of in plaats van opbergbakken te kopen voor massa’s speelgoed, kan je beter zorgen dat je alleen de favorieten houdt.

Genoeg stille tijd inbouwen in je dag

Ik sta graag om zes uur op om te douchen, koffie te maken en in absolute stilte mijn eerste bakje koffie te drinken. Daarna schrijf ik wat in mijn dagboek en begin ik met dingen klaarmaken voor die dag. En ’s middags zorg ik dat ik een uurtje de tijd heb voor een boek of het schrijven van een blog. ’s Avonds lees ik het liefste met een rustig muziekje erbij, hoewel ik dat niet altijd doe. Deze momenten zijn zo fijn om tot rust te komen. Ik heb al een rustig leven, maar ik vind het gewoon gauw meer dan nodig.

Tijd waarin niemand me vertelt wat ik moet kopen, moet vinden, waar ik verontwaardigd over moet zijn, wat ik moet eten, hoeveel vrienden ik moet hebben en hoe mijn leven eruit zou moeten zien is heilzaam.

Dingen met aandacht doen.

De dag door chagrijnen omdat ik elke. dag. dezelfde. rotklusjes moet doen helpt niet echt. De dingen rustig aan doen en mezelf vertellen dat ik zoooo dankbaar ben voor het feit dat we genoeg kleding, een toilet binnenshuis en een koelkast vol eten hebben en niet constant denken aan wat ik nog moet doen of liever zou willen doen helpt veel om mijn dagen aangenamer en kalmer te maken.

Routines versimpelen

Er zijn dingen die iedereen elke dag moet doen. Aankleden. Verzinnen wat te eten. Huis schoonmaken. Deze dingen zo eenvoudig mogelijk laten verlopen maakt het leven makkelijker, vloeiender en aangenamer.

Een capsule wardrobe maken, een vast schema voor je avondmaaltijden (maandag vega, dinsdag wraps, woensdag soep met brood en salade) en een aantal huishoudelijke taken hebben dat je elke dag of elke week uitvoert, vermindert het giswerk dat je elke dag onbewust doet.
Het zijn juist al deze kleine dingen die het leven overweldigend doen lijken. Als je deze dingen vereenvoudigt, komt er ruimte voor al die dingen waar je nooit tijd voor lijkt te hebben. In je schema maar ook in je drukke hoofd.

Eenvoud en lichtheid als leidraad

Ik probeer dit als leidraad te hebben bij de dingen die ik in mijn leven laat. Niet dat het me altijd lukt maar ik herken het wel als iets te veel is, zodat ik daarna terug kan keren naar mijn offline-kluizenaar-boekenwurm-wannabekruidenvrouwtje modus om op te laden.

Als het gaat om de spullen in mijn leven, is het makkelijker. Hoe minder hoe beter. Lichter eten, lichter consumeren.. is goed voor mijn innerlijke mens.

Stoppen met me druk maken om dingen die ik niet kan veranderen.

Dat vind ik lastig in deze tijd, nu er zo veel manipulatie is om ons heen en de wereld ineen lijkt te vallen. Anderzijds probeer ik me dan te realiseren dat er NU op dit moment NIETS mis is.

Ik had mijn familie liever inmiddels op bezoek gehad maar behalve dat is er niets mis. Zelfs dat is nu niet mis en is in feite niets meer dan me druk maken dat iets in het verleden niet is gebeurd -nutteloos- en me druk maken om iets in de toekomst wel of niet gaat plaatsvinden -ook nutteloos-.

En dan ga ik nu eens heel mindful stofzuigen, de was ophangen en mijn kinderen voor de tv vandaan sleuren. Fijne dag, allemaal!