Simpele kinderkleding.

Foto door Skitterphoto op Pexels.com

Ook de kleding van de kinderen werd ernstig geminimaliseerd. De hoge temperaturen (20 graden! Eind september! Noorwegen!) zijn nu wel uit de lucht dus de sandalen, zomerjurkjes en korte broeken kunnen opgeborgen, naar de kledingcontainer of doorgegeven aan een jongere zus.

Hoeveel is genoeg?

De kinderen hebben weinig kleding maar hoe weinig ook, het is eigenlijk altijd genoeg. Sommige mensen lijken te vergeten dat ze een wasmachine hebben en hebben voor drie weken ‘verse’ outfits voor hun kinderen in de kast. Dat lijkt misschien makkelijk want ‘je grijpt nooit mis’ maar het wekt verspilling in de hand en het is naar mijn mening vooral onpraktisch.

Mijn dochters verkleden zich graag en zijn wat minder nauwkeurig in dingen opbergen dan ik. Omgetrokken stapels kleding, op de grond gegooide outfits waarvan ik ook niet weet of het nu gewassen moet of niet: erg onhandig. Hoe minder, hoe beter.

Hun kleine garderobes zorgen ervoor dat ze (ook de kleinste van vier) hun eigen kleding na het wassen terug in de kast kunnen leggen. Ideaal!

Minimale meisjesgarderobe = leggings šŸ™‚

Voor de jongste twee heb ik altijd simpele, zwarte leggings. Ik kocht onlangs een paar van J Crew (J. Crew solid full length heet ie) en die voelen goed qua kwaliteit, blijven netjes in de was en zitten heerlijk, volgens de draagster ervan. Ze sluiten ook mooi aan, iets dat niet altijd het geval is met d’r smalle lijfje.

Verder hebben ze een aantal vesten, in effen kleur. Dan kunnen ze ‘gek’ doen met truitjes. Broeken met eenhoornpatronen, drie in elkaar overlopende kleuren of gekke prints zijn leuk maar te lastig om te combineren. De leggings passen ook prima bij jurken. Geen aparte maillots e.d. nodig.

Sokken

Sokken probeer ik nu veel hetzelfde te kopen. De kleinste twee zitten maar drie maten bij elkaar vandaan, dus voor hen kan ik dezelfde sokken kopen, bijvoorbeeld in maat 31 – 33. Geen gedoe met sokken bij elkaar zoeken. Soms zitten in een set wel meerdere kleuren maar zolang met model hetzelfde is, geldt voor mij ‘twee is een paar’. De oudste heeft alleen maar zwarte sokken, de jongen vijf paar dezelfde koekiemonstersokken en wollen sokken. Dat scheelt veel gezoek en sokken-memory. Nog een voordeel: ze zijn ook bijna allemaal tegelijk ‘op’ en kunnen allemaal opgebruikt worden, tot de laatste sok.

Aantallen

Hoeveel ze van iets nodig hebben, wisselt. Grotere kinderen hebben minder nodig dan kleintjes, modderpoelbaders minder dan tekenaars en pianospelers.

Een hoeveelheid waarmee we comfortabel de tijd tussen twee wasbeurten doorkomen, vind ik genoeg. Ik wil niet moeten wassen omdat er iets op is, maar hoef ook geen twee weken vooruit te kunnen. Wel moet er genoeg zijn voor elke soort weer. Soms ligt er eind oktober al een laag sneeuw, ook daar moeten we op voorbereid zijn maar dat geldt meer voor de buitenkleding.

Pas kopen als we het nodig hebben

Ik koop nog zelden iets voor een komend seizoen maar pas als we het nodig hebben. Soms is het voorjaar veel frisser dan gedacht en zijn ze tegen de tijd dat ze de korte broeken en shirts nodig hebben, alweer een maat gegroeid. Of ze hebben opeens een enorm voorkeur voor een bepaald kledingstuk, zodat de andere dingen maar blijven liggen.

Ik weet dat veel bespaarblogs lyrisch worden van uitverkoop en minus 70%, maar aangezien wij en onze kinderen ook meestal driekwart van onze garderobe amper gebruiken, denk ik niet dat het de moeite loont om vooruit te plannen. Op ‘elke hoek van de straat’ kan je kinderkleding kopen en zeker in Nederland hoef je er niet langer dan een dag op te wachten als je het online koopt.

Wachten met kopen tot het nodig is, is naar mijn idee een betere bespaartip dan in de uitverkoop winkelen, ook al betekent dat dat je de volle prijs betaalt. Per saldo koop je veel minder en je hebt er ook veel minder werk aan. En nog iets met milieu.

De regel dat je iets alleen zou moeten kopen als je ook bereid zou zijn de volle prijs ervoor te betalen, wordt zo ook nog eens eenvoudig toegepast. Dingen kopen omdat er een sticker met 3 EURO op staat, ‘moet geen reden zijn iets aan te schaffen. ‘Altijd handig om te hebben’ vertellen we onszelf dan maar.. werkelijk? Denk aan wat je nodig hebt, niet aan wat je graag wil kopen.

Vertel wat je nodig hebt

Een lastige maar in het geval van regelmatig donerende opa’s en oma’s vind ik het geen gekke vraag als je kleding nodig hebt: ‘krijgen de kinderen nog kleding van jullie?’. Niet omdat ik mijn ouders een poot wil uitdraaien (ze draaien hun eigen poten wel uit voor hun kleinkinderen) maar omdat ik niet wil dat ze kleding krijgen die ze niet nodig hebben.

Toen mijn ouders regelmatig kwamen (het is nu bijna een jaar geleden, bedankt Cojona) nam mijn moeder vaak kleding voor ze mee. Ze vindt het zo leuk om ze allemaal in het nieuw te steken. Maar het kwam vaak voor dat ik ze net voorzien had, als mijn moeder belde welke maten de kinderen hadden want ze ging voor ze winkelen. (zeggen dat ze dat niet moest doen, daar ben ik al jaren geleden mee gestopt)

Dus als er een bezoek en nieuw seizoen op stapel stonden, vroeg ik maar gewoon of ze nog wilde winkelen en gaf dan door wat ze graag wilden, welke kleur, lengte van de mouwen, etc.
Want ze hebben allemaal zo hun eigen ideeen. De een is net d’r moeder (zwart, wijd uitlopende broeken), de jongen loopt graag in het equivalent van een pyjama (wat hij maar zelden mag, ik haat joggingbroeken), de derde draagt het liefst rare broekpakken en de vierde wil alles in rood-met-glitter.

En uiteindelijk, nadat ik me over mijn schroom had heengezet het te vragen, bleek dat de kinderen nu kregen wat ze echt graag wilden hebben en wat ze echt graag droegen. Iedereen blij!

Wel of niet kringlopen

Dat is een lastige. Het komt niet vaak voor dat ik bij de kringloop precies vind wat ik nodig heb. Soms wel, dan hangen er opeens twee mooie spijkerbroeken voor de oudste of een leuk badpak wat precies nodig was. Maar vaak vind ik vooral dingen die prima zijn en die passen maar die we niet echt nodig hebben. En nodig is wel mijn sleutelwoord.

Ik ben dus voor een groot deel gestopt met kringloopwinkelen voor kinderspullen en neem alleen iets mee als we het toch al nodig hadden, zoals onlangs een paar als nieuwe nep Dr. Martens voor de oudste, voor 4 euro. Geluk moet men hebben.

Maar ook hier geldt net als bij de uitverkoop dat ik denk dat het per saldo zeker makkelijker en wellicht ook nog goedkoper is, om niet vooruit te kopen en geen dingen te kopen omdat ze nu eenmaal leuk zijn.

Kleedgeld voor twaalfjarige.

De oudste is 12 en zit in de 7. trinn. Over een jaar gaat ze naar de ungdomsskole, de jeugdschool. Daar zitten ze dan drie jaar.

Andere dingen beginnen belangrijk te worden. Ze had een tijdje een obsessie met haar nagels, probeert make-up en verwijdert het voor iemand het kan zien en heeft haar eigen ideeĆ«n over kleding. Altijd al gehad. Ik kan haar uittekenen in haar uniform van wijd uitlopende zwart broek, zwart shirtje en zwarte laarzen. Ze lijkt op iemand….. šŸ˜€

Ze wilde van alles. Schoenen voor de herfst. Een nieuwe broek. Shirtjes. Een trui. Ze had al een Harry Potter trui gekregen van me, en eigenlijk had ze ook nog wel het een en ander nodig. De wijd uitlopende broeken en gympen kan je niet dragen als het nat of koud is.

Dus ik zei tegen haar dat ze 2000 kronen kreeg (ongeveer 200 euro) en zich daarmee tot het zomerseizoen aan kon kleden. Ze was er helemaal gelukkig mee en ging gelijk bedenken wat ze allemaal nodig had. Maar het is zo’n enorme kniep, ze wild wel op internet kleren kijken maar nergens haar geld aan uitgeven want ‘eigenlijk had ze best nog wel veel’. Ze had een mooi lijstje gemaakt met inventarisatie en mogelijke outfits.

En dat is het fijne van minimalistische kindergarderobes, ze is gewend dat er niet veel in haar kast ligt en weet dat ze maar drie broeken, wat longsleeves en een paar vesten nodig heeft om goedgekleed de winter door te komen.

En een paar schoenen voor de herfst. Gevoerde winterlaarzen heeft ze nog. Bij de kringloop vond ik als nieuwe nep Dr. Martens en een skinny jeans in haar maat, bij elkaar voor 5 euro. Dat kon ik niet laten liggen.
Vervolgens had ik nog een alpaca wollen trui voor haar die ik niet meer droeg omdat de mouwen op mysterieuze wijze waren gekrompen en ik houd niet van te korte mouwen. Ze heeft alles aangetrokken en bij wijze van spreken niet meer uitgetrokken.

Gisteren kwam ze met de mededeling dat ze zaterdag met haar vriendinnen met de bus naar Kristiansand wil, naar Dyreparken. Daar heb je wat achtbaan-achtige dingen en dat is leuk. Of ik het wilde betalen. Ha. Ha. Ha. Goeie grap.

Ik vond het wel flauw, om de regels te veranderen. Maar aangezien ik haar zo’n 1000 kronen heb bespaard en ik niet bedenk dat ze naar Dyreparken moet, mag ze die 250 kronen ‘zelf’ betalen. Van kleedgeld maken we bij deze maar zakgeld.

Het malle idee van een inkomen voor moeders

Ik ken dames die geregeld roepen dat ze zich niet genoeg gewaardeerd voelen omdat ze niet betaald worden voor het opvoeden van kinderen, het doen van de was, het schoonmaken van het huis, doen van de administratie en inkopen, het eten op tafel zetten, het verschonen van luiers, het aanhoren van dramatische gebeurtenissen uit het leven van zevenjarigen enzovoort.

Het zijn stuk voor stuk geen vrouwen die iets te klagen hebben op financieel gebied. Althans, er komt ogenschijnlijk genoeg binnen.

Ik vind het enorme onzin.

Dat de man en ik in gemeenschap van goederen zouden trouwen, was voor ons nooit iets om over te twijfelen. We hebben ook niets, haha. Dat ik zijn achternaam zou aannemen, vond ik ook niet meer dan normaal.

Omdat we in gemeenschap van goederen zijn getrouwd, is alles van ons. Al het geld dat we binnenbrengen, is van ons.
Het is ons beider verantwoordelijkheid om er het niet over de balk te gooien. Terwijl ik hier mijn moeder- en huisvrouwtaken vervul, werkt hij voor een inkomen.
Net zo goed als dat hij plezier heeft van mijn werk hier (in de vorm van genoeg tijd voor zijn hobby’s en een niet overwerkte of gestreste maar frisse en vrolijke vrouw als hij thuiskomt) heb ik plezier van zijn werk daar in de vorm van inkomen om dingetjes als eten en kleren te kopen voor mijn gezin.

Dat is natuurlijk koren op de molen van de ‘wat als je gaat scheiden’-roepers maar ik eet ook geen biefstuk met het idee om hem later weer uit te kotsen, ik koop geen schoenen om nooit te dragen en ik ga zeker niet trouwen met de liefde van mijn leven met het idee hem later weer te verlaten.

Als je zo al begint aan een relatie, dan is de kans dat je samen oud wordt bij voorbaat al minder. Als ik mijn leven ophang aan het feit dat hij me wel eens zou kunnen verlaten, hoe idioot is dat. Het is vragen om problemen.

Ik denk wel dat we het minder aangenaam zouden hebben als de stress van een extra baan, kinderopvang, zieke kinderen en de daarmee gepaard gaande chronische vermoeidheid erbij zou komen.
Als ik mijn halve leven voor veel geld moest uitbesteden: de opvoeding van mijn kinderen, het schoonmaken van mijn huis, als ik geen tijd zou hebben om koekjes te bakken met ze en bij wijze van aflaat tot dure pretparken en entertainment zou moeten wenden.

Je doet dingen en wij hebben allebei onze eigen taken. Een van mijn taken is het huis schoon houden, een van zijn taken is boten repareren voor geld zodat we dingen kunnen kopen.
In de weekenden is hij ook vaak bezig met dingen die niet direct geld opleveren, maar wel uitsparen: het gras maaien, de auto repareren, een laptop maken, iets in huis verbeteren….

Volgens die malle ‘betaal moeder’ retoriek zou hij hiervoor ook betaald moeten worden. Toch?

Of nee, dat is anders. Dat hoort gewoon bij de dingen die hij nu eenmaal doet. Want hij is een man. Geen verwend prinsesje.

Ik snap de logica echt niet. Dat de overheid naar mijn idee letterlijk crimineel bezig is door het kostwinnersgezin fiscaal zeer zwaar te bestraffen is een ander verhaal.

Het is ook nog eens een enorm egoĆÆstisch standpunt. Want huisvrouw zijn doe ik omdat het zelf belangrijk vind. Daar hoeft geen enkele overheid mij voor te compenseren. Want wie betaalt, bepaalt. De overheid is knettergek gebleken en door op zijn manier extra controle te hebben over het leven van mensen, maak je jezelf alleen maar kwetsbaarder.

Het gaat niet om mij mij mij mij, het gaat om mijn gezin. Mijn kinderen. De volgende generatie, waar ik hopelijk genoeg gezond verstand in krijg gepropt voor ze het zelf moeten doen in het leven.

Ze kunnen beter de kinderopvang niet meer subsidiƫren. De mensen die zo graag willen werken kunnen dan werken en betalen een normale prijs en waardering voor de mensen die hun kinderen heel de dag bezig houden.
De inkomstenbelasting kan omlaag, zodat kostwinnersgezinnen iets meer ademruimte hebben. Dan kan dat hele geldrondpompcircus opgeheven en dat scheelt nog meer.

Naar mijn idee moet de overheid gewoon stoppen met het een te bevoordelen en het ander zo onaantrekkelijk mogelijk te maken door middel van belastingen.

Zoals ik al zei, het zijn vaak niet de dames die leven met een bescheiden inkomen. Ook niet de mensen die overduidelijk een genoegen scheppen in huiselijke aangelegenheden.
Maar leven van kleiner inkomen is mogelijk. Het is een kwestie van wat doen (kleding repareren, dingen zelf maken) en laten (vakanties, alles kopen wat ons hartje begeert).

Ik heb gekozen voor dit leven omdat ik bij mijn kinderen wilde zijn en een langzamer, minder stressvol leven wilde voor mijn hele gezin. Niet omdat ik er financieel beter van wilde worden.
Als je je afhankelijkheid van geld afbouwt, hoef je niet te zeuren om geld van de overheid, lees: de belastingbetaler.

Ik ben (doorgaans ;)) trots op hoe ik de dingen doe. Het geeft me voldoening om de boel netjes te houden en te zorgen dat iedereen blij, weldoorvoed en tevreden is. Het idee dat de overheid me daarvoor zou moeten compenseren, is ronduit belachelijk.