Plaatjes.

Ik zit al een uur van alles te schrijven en weer te deleten.

Dat schiet ook niet op.

Vannacht was er een flinke storm en we gingen net tijdens het staartje ervan wandelen. Toen we terugkwamen en de pannekoeken op hadden, begon het zonnetje door te breken. Geeft niets, ik houd van Noorwegen met dramatische wolken.

En dan de helft van mijn tekst laten staan.

Ik wilde iets schrijven over het hoofd niet laten hangen. Over accepteren dat dit een moeilijke tijd is, als je ziet dat er zo veel onbegrijpelijke dingen gebeuren. Ondemocratische dingen. Gevaarlijke dingen. Onware dingen.

Mijn ouders heb ik al bijna een jaar niet gezien en vanmiddag greep me dat voor het eerst aan. Ik liep hun appartement in om iets te halen en zag op een flesje in mijn vaders handschrift de datum van openmaken vorig jaar november. Ik maak altijd grapjes om zijn bijhouddrift.

Maar het heeft geen zin om me er al te druk om te maken. Deze dingen zijn niet in mijn handen. Ik heb ze gevraagd of ze hier willen komen voor een wat normaler leven maar dat vinden ze lastig. En ook dat heb ik maar te accepteren.

We maken het leuk en gezellig hier. We gaan naar buiten. Eten gezond en lekker. Steken de kachel aan. Doen leuke dingen. Sturen berichtjes naar opa en oma. Tellen onze zegeningen. Ik probeer me enigszins voor te bereiden om wat er misschien nog meer komt. Vooral mentaal.

Ik kijk nu al uit naar de tijd waarop de dagen gaan lengen. Over precies twee maanden, vanaf nu.

Er zal een flink beroep worden gedaan op iedereen z’n geestelijke gezondheid de komende tijd. Genoeg tijd offline doorbrengen, goed voor jezelf en de mensen om je heen zorgen, tijd in de natuur doorbrengen, dingen bakken en koken, het huis mooi houden, bewegen en dingen kijken, doen, luisteren en lezen waardoor je de hele situatie even kan vergeten zijn enorm belangrijk.

Ik hoop dat het goed gaat met iedereen. Sterkte allemaal!

Stormachtige Noorse kust.

Eindelijk lukt het me om wat foto’s te uploaden. Deze storm en onze internetverbinding werken niet echt samen en het was al niet heel snel. Geen glasvezel hier på landet.

Mijn eigen laptop is zo traag dat ik er eigenlijk niets meer mee kan. Terug naar fabrieksinstellingen werkt niet en ik weet niet waarom. Gelukkig heeft de man een laptop, waarmee we ’s avonds een serie kijken waar ook nogal tijd in gaat zitten. Maar dat geeft niet, naast de man op de bank is gezellig. Toch: bloggen schiet er een beetje bij.

Gisteren hebben we in een kwartier de keuken leeggemaakt en de inhoud in een vakkenkast gezet (minimalisme, jeej) en in een uur het ding naar buiten gewerkt. Dinsdag komt de nieuwe en in de tussentijd moeten we ons even ‘behelpen’ met wat simpele gerechten. Maar dat deed ik toch al; ik probeer nu elke dag vers te koken in plaats van de vriezer vol te gooien met mijn zelfgemaakte kant en klaar maaltijden. En dit bevalt ook prima, het dwingt me om wat meer creatief te zijn. En dat is ook iets dat ik graag wilde doen: weet wat meer nieuwe recepten proberen. Ik heb wat kookboeken geleend bij de bieb en aangeschaft bij de kringloop en hoewel ik zelden maak wat er in een specifiek kookboek staat, geeft het me altijd goede ideeën.

De man was een paar dagen thuis deze vakantie en gisteren gingen we even een frisse neus halen. We stonden het natuurgeweld te bewonderen toen we letterlijk overspoeld werden door een uit de kluiten gewassen exemplaar. De kinderen vonden het geweldig, en wij ook. De wandeling werd er wat korter door want we moesten daarna naar huis voor droge kleren en chocomel.
Het was gek, want het waaide hier helemaal niet zo. Op zee moet het heel erg gespookt hebben want we hebben hier toch menig herfststorm bekeken maar zo veel geweld hadden we nog niet eerder gemaakt. En het was nog niet eens hoog water!

Schitterend, die wilde zee. Ik houd enorm veel van het bos maar zonder zee in de buurt zou ik het toch lastig vinden. Niets zo fijn om spinrag uit je hoofd te laten waaien als een herfstwandeling langs de kust.

Ik heb vandaag weinig gedaan, behalve mijn gewone ronde van bedden opmaken en de was bijwerken. Ook wel eens lekker. Ik heb brieven geschreven en ontvangen brieven gelezen, de houtkachel aan gezet en in mijn dagboek geschreven. De kinderen spelen met duplo en lezen wat. En nu gaan we lunch eten en dan maar eens kijken of we niet weg waaien buiten. Het regent niet meer, het waait des te harder. Spannend!

Fijn weekend allemaal 🙂

Hergebruik en herfstvakantie.

Het is hier herfstvakantie. En heel erg herfst, zoals wel op de kiekjes van de laatste dagen te zien is. Koud is het absoluut niet. Hierna zijn het wel bijna drie lange maanden tot de kerstvakantie. De man is woensdag en donderdag vrij. Kunnen we op het gemak naar de bieb, wat noodzakelijke inkopen doen, op het gemakje koffie drinken en andere fijne, relaxte dingen doen.

Afgelopen weekend kwam iemand onze oude kachel ophalen. Wij treffen altijd Noren die vijf kwartier in een uur praten. Geen idee waar dat idee van stugge, zwijgzame Noren vandaan komt. Ken ze niet 😀 Hij woonde in Zweden en reed rond met een fles appelwijn in zijn auto die een beetje op temperatuur moest blijven, dus die ging mee op reis 😀
Het is wel fijn dat de kachel weg is, uiteindelijk gebruikten we hem te weinig om het ge-staindeweg te rechtvaardigen. Maar, anders had het bedrijf dat de nieuwe kachel installeerde, hem simpelweg weggegooid. Is ook zonde.

Er kwam een Nederland zeilbootje voorbij gevaren door de Blindleia. In de zomer zien we dat vaker, maar in de herfst is dat een zeldzaam gezicht. Echte watersporters dus 🙂

De man maakte opvouwbare ‘kampvuur’ stoeltjes met de kleinste twee. Vooral DL2 is heel erg gemotiveerd om dingen te maken en blijft ook helpen tot het klaar is.

We hadden vier deuren over van kasten die ik had omgedoopt tot schoenenrek, dus die zijn mooi hergebruikt. De stoelen zijn nu voorzien van schapenvacht en erg populair, bij katten en kinderen. En bovendien op te vouwen tot bijna ‘niets’.

Terwijl de man bezig was de auto klaar te maken voor de EU-kontroll morgen (APK), ruimde ik het huis op, dus dat was ook weer fijn klaar voor deze week zodat we andere dingen kunnen doen. Vandaag gaan we bakken en wandelen. Het is grauw maar droog en als we er niet even uit kunnen krijgen we massaal cabin fever.

We maakten ook nog een fijne wandeling door het bos achter het huis. Na de storm van de laatste dagen was het een enorm verschil met vier dagen ervoor. Zo veel gevallen blaadjes! Daar zijn de foto’s van. En het is echt een enorm goed jaar voor paddestoelen!

En nu moet er gebakken worden. Ik kocht (enorm fout, haha) een afgeprijsd pak mix voor brownies. De jongen wil bananenbrood maken. Ik heb twee kilo overrijpe bananen liggen. Als ik er 10 koop, zijn ze in twee dagen weg. Koop ik dubbel zo veel dan ligt het er twee weken later nog. De meeste baksels gaan in delen in de vriezer, maar bakken is leuk voor ze, dus helemaal minimaliseren doen we deze activiteit niet.

Tijd om wat te gaan doen nu, doei!

Herfstig blokje om.

Zo fijn om weer een camera te hebben. Dat heb ik wel gemist, foto’s maken. Mijn telefoon maakte nooit de beste beelden en ik heb nu evenmin een state of the art camera maar dat is ook niet nodig. Hoe eenvoudiger, hoe beter, tot op een bepaalde hoogte natuurlijk.

We maakten een kleine wandeling, want mien moest naar de wc. Gelukkig is de herfst pas net begonnen 🙂

Zo maar even tussendoor, deze plaatjes van rond om het huis.