Waarom Noorwegen? (en niet Zweden?)

Foto door Marius Schmidt op Pexels.com

Er zijn best wat mensen die bij een emigratie naar het noorden twijfelen tussen Noorwegen of Zweden. Wij wilden in tweede instantie naar Zweden, toen we er tijdens onze huwelijksreis naar de Noordkaap geweest waren. De stilte, de uitgestrekte bossen, de spiegelgladde meren, de betaalbare huizen…. en toch wonen we in Noorwegen. Waarom kozen we uiteindelijk voor Noorwegen?

Ik weet niet veel van Zweden, dit is uit de tijd dat wij ons oriënteerden en door berichten die ik lees of dingen die mensen vertellen. Zoiets is altijd persoonlijk. Er zijn bijvoorbeeld zo veel Nederlanders die Noren stug en ongezellig vinden, maar wij hebben Noren leren kennen als hartelijk, open, uitnodigend, gastvrij en goedlachs. Een ander vindt Zweden leuker. Kan hé?

Want: Noorwegen.

Ik houd van zo veel in dit land. De bergen, de fjorden, de bossen, het onmogelijke landschap, het grootse en meeslepende, de gletchers, de scherenkust, Peer Gynt en de Bukkene Bruse, de stabburs en de knoestige gebouwen, de taal…. Ja, jeg elsker dette landet!


De kans op een baan.


Toen we naar Noorwegen vertrokken, kreeg de oliesector net een enorme dreun, 30.000 banen weg in een paar maanden. Daarvoor werd de man nog geregeld gebeld door uitzendbureaus of hij wilde komen praten over een job in Stavanger of Bergen. Maar: de werkgelegenheid in Noorwegen was beter, al met al.

Het is echt niet meer wat het was en als je nu een baan wil hebben, zal je iets moeten kunnen of willen wat de Noren niet kunnen of willen. Toen de man uiteindelijk een vaste loondienstbaan vond, was hij wel binnen twee weken in dienst voor onbepaalde tijd, omdat hij erg goed is. Goed technisch personeel, medisch personeel, bepaalde bouwkundigen… daarvoor is wel werk. In de olie vallen er wederom flinke klappen. En dus ook in de rest van Noorwegen want zonder olie was dit nog steeds een behoorlijk arm land, wat het ook altijd geweest is.


Noorwegen is geen EU


Noorwegen is wel via verdragen gedwongen om een deel van EU-regels te implementeren. Dat hebben we vooral te danken aan Gro Harlem Brundlandt, een vreselijke socialistische dame die toevallig ook in het ‘board’ zat van de global pandemic awareness-blabla van de WHO. Maar verder vind ik het fijn dat de krankzinnige bureaucraten uit Brussel misschien hun voet tussen de deur hebben, maar nog niet het hele huis hebben overgenomen.


Minder immigratieproblemen.


Ze zijn er wel maar niet in de mate waarin Zweden dat heeft. Zweden waar de politie moet worden bijgeschoold door politie uit Amerika met speciale ervaring in bende-problematiek, waar de autochtone bevolking in dit tempo binnen een paar generaties vervangen is, waar een door een immigrant doodgeschoten meisje volgens de media ‘op de verkeerde tijd en de verkeerde plek’ was, alsof het logisch is dat er zo nu en dan kogels door de lucht vliegen en waar men nog liever de oorspronkelijke bevolking zich tot de islam laat bekeren dan eens iets aan het probleem te doen.

Hier zijn er ook in de grote steden problemen. En ook in dorpjes. Maar niet in de mate waarin Zweden het kent. Immigranten moeten een stevige inburgeringscursus doen en taaltest afleggen waarmee ze op een aanvaardbaar niveau kunnen meedraaien in de samenleving.


Huizenprijzen….


Ja, die liggen hier hoog. Even als de prijzen van dagelijkse boodschappen. Dat zou een reden kunnen zijn om in Zweden te gaan wonen maar het is ook vooral op het platteland dat je goede koopjes kan doen qua huizen. Probleem is daar dan net als hier: waar ga je werken om het geld ervoor te verdienen? Je moet het treffen. Daarbij is wonen op het platteland duur: je moet overal lang voor rijden, voor de simpelste dingen. Kinderfeestjes, een fles wijn, een oliefilter…. Lang leve internetwinkelen maar dat is ook niet altijd een optie.

Zweden is ook goedkoper met boodschappen maar dan eten we maar wat eenvoudiger. Zo veel scheelt het ook niet als je goed oplet. Voor mij zou dit nooit van doorslaggevende reden zijn in elk geval.


Toelating.


Zweden is vrij lastig om binnen te komen, voor zover ik weet en dat is de laatste jaren nog meer geworden. Noorwegen is simpeler: zo lang je voor jezelf kan zorgen, zijn er voor EØS-burgers weinig problemen. Wij kregen een onbegrensde verblijfsvergunning zonder vaste baan maar met 50.000 euro eigen vermogen. Dat we altijd alles in het Noors hebben gedaan, hielp denk ook wel. Het ligt eraan wie je treft, maar bij ons ging alles redelijk ‘vanzelf’.


De taal.


Noors is voor de meeste Nederlanders goed te begrijpen, in elk geval geschreven. Zweeds vind ik veel lastiger. Het lijkt op Noors, maar dan is alles zo omslachtig mogelijk gespeld. Je herkent het aan de vele o’s met puntjes. Noors aan de ø’s. Deens herken je door een overdaad aan æ’s en woorden die eindigen op -b of -v. En het feit dat je er werkelijk niets van kan maken.
Maar Noors is vrij makkelijk te leren. Soms denk ik: ik ben best goed 😀 en andere keren denk ik: ik heb nog ZO veel te leren, als het bijvoorbeeld gaat om een specifiek onderwerp zoals windmolenpolitiek. Maar als taal niet je ‘forte’ is, is Noors handiger.


De mentaliteit


Maar daar moet iedereen zich zelf maar een oordeel over vellen 🙂

De vrijheid en het informele

Ik heb het idee dat Noorwegen in veel dingen vrijer is. Mensen zeggen ja en amen en gaan vervolgens gewoon hun eigen gang. Zweden heeft net als Noorwegen het allemansrecht en dat is fantastisch. Paddestoelen verzamelen is geen stropen, maar een recht, net als overnachten in het bos. Noorwegen is nog wat informeler dan Zweden. Hier geen mensen met stropdassen of pakken, afgezien van wellicht wat te flitsende makelaars in de grote steden.

Uiteindelijk besloten we dat Noorwegen beter bij ons past en dat we hier meer op onze plek zouden zijn dan in Zweden, hoe prachtig dat land ook is. Maar nogmaals: dit is MIJN ervaring, wat IK ervan weet. Niet de waarheid, alleen hoe ik het heb ervaren.

Als je wil emigreren, zet dan alles op alles om het te doen en laat je niet afschrikken door negatieve verhalen. Het is nu lastiger, het is lastiger op het platteland, een vreemde taal leren kan moeilijk en frustrerend zijn. Maar: als je het echt wil, is het het waard. En voelt het ook niet als iets opgeven maar simpelweg als een andere afslag nemen in het leven.

Zoals Vincent van Gogh zei: normaalheid is een makkelijk te belopen pad, maar er groeien niet veel bloemen. Iets in die trant, in elk geval.

Als je blijft doen wat iedereen van je wil en als je overal leeuwen en beren ziet, heb je later alleen maar spijt van alles wat je niet hebt gedaan toen je er de kans voor had. Dingen die je allemaal gewoon overleeft, hetzij met wat grijze haren, krassen op je ziel of een deuk in je portemonnee. Nou en. Ga ervoor! Iets meer ‘och nou ja’ dan ‘wat als’ en ‘stel dat’. Alt skal bli bra!