Wandeling bij de waterval

Ik wilde vroeg gaan wandelen vanmorgen. Want de ochtend is mooi. Bovendien zou het ’s middags droog worden. Nee, de logica snapte ik ook niet maar ik wilde gewoon eruit. En het was prachtig. Het had flink geregend en dan is de waterval altijd spectaculair. De foto’s staan alleen precies in tegenovergestelde volgorde.

Ik wil van alles schrijven, maar ik vind de juiste woorden even niet.

Dan heeft het ook geen zin om achter de computer te blijven hangen. Ik ga even de houtmand vullen, de boel boven stoffen en stofzuigen, een grote salade maken voor bij de door de man gemaakte saucijzenbroodjes voor vanavond en een beetje opruimen. En dan is het al weer bijna avond.

Morgen weer een nieuwe week. Met nieuwe… kansen?

Haha.

Gekke wereld.

Beste mensen die wel blijven volgen (velen ook ondanks dat ze het niet met me eens zijn), ik vind dat echt super! Dank jullie wel! πŸ™‚

Liefs!

Blij blijven in bijzondere tijden.

Foto door Simon Migaj op Pexels.com

Ik schrijf veel over de ‘andere kant’ van wat er nu gebeurt. Dat vindt niet iedereen leuk. Hoewel er een stijgende lijn blijft in het aantal abonnementen, zie ik vaak de teller na een bericht zoals vanmorgen naar beneden gaan. Jammer, maar als meer dan 98% van de mensen dat wel op zijn minst ‘tolereert’ ben ik best tevreden πŸ™‚

Zoals altijd is wat iemand op een blog schrijft, niet het hele leven. Ik ben niet heel de dag mijn huis aan het opruimen en ik ben ook niet heel de dag aluhoedjes aan het vouwen. Ik vind de andere kant van de heersende mening altijd interessant en leuk te verkondigen, in groep 2 lag ik al ‘in de clinch’ met het hoofd van de school die kwam vertellen hoe God Adam en Eva had gemaakt. We waren net naar het volkerenkundig museum geweest dus ik wist alles over evolutie πŸ˜‰

Ja, het zijn bijzondere tijden. En voor ik verder ga wil ik benadrukken dat dit voor mij in die zin geen moeilijke tijden zijn, omdat ik van nature al een halve kluizenaar ben. Vijftien minuten in een groep groter dan twee mensen en ik verlang naar een stille bergtop. Ik houd niet van winkelen, niet van uitgaan, niet van restaurants, niet van vliegreizen of van verre vakanties.

Daarbij ligt het er hier niet zo dik bovenop als in Nederland, de confrontatie met de situatie als je niet in het OV hoeft of in een grote stad woont, kan grotendeels vermeden worden.

Toch vind ik sommige dingen ook lastig. Het feit dat dit niet stopt maar dat ik niet weet waar het ophoudt. Het feit dat ik mijn familie al een jaar (op een bliksembezoek in januari na) niet heb gezien en voorlopig ook niet zal zien. De wereld hoe die er straks uit zal zien voor mijn kinderen. Een steeds sterkere censuur op de vrijheid van meningsuiting. En vooral: alle mensen die zich met open ogen laten luren door de mainstream media, facebook en de politiek.

Toch denk ik dat dit nu meer dan ooit de tijd is om onszelf bij elkaar te rapen. En dat doet iedereen op zijn eigen manier. Het lijkt misschien anders, maar ik ben in het gewone leven bijna altijd positief en goed gehumeurd. Mijn manier om hiermee om te gaan?

Prepare for the worst, hope for the best

Ik ben geen prepper, maar ik houd wel rekening met onverwachte situaties. De Noorse regering raadt mensen deze ‘beredskap’ ook aan, en verspreidde twee jaar terug een folder met wat men in huis moet hebben, van water tot jodiumpillen en van blikvoer tot een mogelijkheid om eten te maken zonder stroom.

Veel angst voor de toekomst komt omdat we bang zijn voor de dingen die ons worden afgenomen. Het afnemen van persoonlijke vrijheid, dat vind ik kwalijk. De rest, daar kan ik grotendeels zonder. Ik weet niet wat de toekomst in petto heeft maar zou ik het erg vinden om te leven zonder moderne luxe? Nee. Zonder reizen? Nee. Zonder internet? Nee. Zonder eten uit verre landen? Nee. Zonder vaatwasser? Nee. Zonder wasmachine? Ja. Met minder besteedbaar inkomen? Nee. Zonder warme douches? Nee.

We moeten niet vergeten dat we nieuwe situaties misschien eng vinden maar dat onze geest ook extreem capabel is zich aan te passen aan een nieuwe situatie. Dat kan ten nadele worden gebruikt zoals nu, waarbij de duimschroeven elke paar weken wat strakker worden aangedraaid maar het is tegelijkertijd onze grote kracht.

Doe nuttige dingen.

Definieer nuttig πŸ˜‰ In de grand scheme of everything is alles onnodig maar dat is niet hoe we de dingen moeten bekijken. Bezig blijven en zelf dingen doen is essentieel voor mij. Of het nu gaat om kleding repareren, ramen wassen, hout kloven en hakken, low budget gerechten maken of zorgen dat alles in huis netjes en aangenaam is: alles op orde en het gevoel hebben mijn leven in eigen hand te hebben, is essentieel. Mijn zaken voor elkaar hebben.

Een routine

Soms staat mijn pet er niet naar maar meestal volg ik het systeem van flylady om het huis netjes te houden. De ochtend- en avondroutine zit al jaren vast in mijn systeem, maar ik volg het nu vrij nauwgezet omdat ik ’s ochtends veel te doen heb.

Nadat ik mijn ochtendroutine heb gedaan, drink ik koffie en daarna ga ik een uurtje naar buiten met de jongste. Daarna eten we lunch, ruimen we op en als de andere kinderen thuiskomen, maak ik eten en daarna gaan we wandelen. Ik houd van de manier waarop dit structuur aan mijn dag geeft.

Doe leuke dingen.

Ik heb veel dingen op een dag die me blij maken. Gisteren keek ik ’s nachts naar de meest heldere sterrenhemel die ik ooit had gezien, en dat maakt me dan zo enorm gelukkig. Ik houd van ’s ochtends vroeg koffie drinken, in stilte, voor de rest van de wereld en mijn gezin wakker wordt. Ik houd ervan als ’s ochtends het huis weer fris en fruitig is. Ik houd van koffie, gevolgd door een wandeling en het weer vind altijd mooi op zijn eigen manier. Ik houd van de wandeling aan het einde van de dag. Van de man die thuiskomt en het glas wijn dat ik samen met hem drink. Van het boek dat ik lees en van met zijn allen aan tafel zitten ’s avonds. Van de uiltjes die ik ’s nachts hoor, of de raven die boven het huis cirkelen. Van zwemmen in zee. Van koude douches. Van planten leren herkennen en in mijn dagboek schrijven. Van hout hakken en mezelf mooi aankleden. Van de drie zonnestralen die we op een dag hebben, meepikken door net dan op het balkon een kop thee te drinken. Van gezellige avonden met onze buren waarbij ik soms tranen met tuiten lach. Kleine dingen, maar meer hebben we niet nodig.

Gezond eten.

Voor mij is dat redelijk low carb, intermittent fasting (niet eten tussen 19:00 en 11:00 bijvoorbeeld), kleinere hoeveelheden en soms iets puur voor het lekker. Meer koolhydraten doet me sloom en hongerig voelen. Met wat ik eet houd ik rekening met hoe ik me er daarna voel. Een lunch van witte broodjes met vlokken is op het moment wel lekker, maar is me niet het gare gevoel tot drie uur daarna waard.

Kou.

Je lichaam gebruikt het meeste energie om zich warm te houden. En gek genoeg is er niets dat me zo warm en fuzzy maakt, als een koude douche of een duik in zee. Op dagen dat ik niet koud douche, voel ik me aanzienlijk kouwelijker. Een koude douche (2 minuten) of duik in zee doet je warmhoudsysteem in zijn hoogste versnelling gaan. Je gebruikt meer energie dus het houdt je slank en het is enorm goed voor… alles. Het maakt je heel erg bewust van ‘dit moment’. In ijskoud water denk je alleen daar aan. Erg mindful πŸ˜‰

Wandelen en in de natuur zijn.

Ik kan niet tegen een dag binnen zitten. Ik moet naar buiten, ongeacht het weer. Binnen ga ik me lamlendig en ongeΓ―nspireerd voelen. Blijf ik te lang zitten, dan word ik alleen maar gaarder en wordt de kans op iets actiefs doen, steeds kleiner. Naar buiten, het bos in of gewoon even ‘naar de overkant’ waar mijn kinderen om een vage reden zo dol op zijn is genoeg. Daarna voel ik me altijd opgefrist en heb ik veel meer zin om dingen te doen.

We proberen ongeveer 1,5 a 2 uur buiten te zijn elke dag. Soms iets meer, soms iets minder. Maar naar buiten moeten we.

Ik haat sporten en zal me echt niet in het zweet werken want bewegen moet geen straf of afzien zijn. Maar een fikse wandeling door de regen (maar liever met een zonnetje) doet me altijd goed. Als ik me opgefrist en positief voel na afloop, is het goed.

Blij en vriendelijk zijn.

Ik zorg er nu extra voor dat ik niet chagrijnig kijk. Dat is nogal de ‘default’ van mijn gezicht, een vervelend familietrekje. Als ik denk dat ik breeduit lach, betekent dat hoogstens dat ik niet chagrijnig kijk, haha. Maar ik let erop. Ik glimlach tegen mensen (indien gepast) en de meesten glimlachen terug. Ik kijk kassamedewerkers aan in de ogen en ben beleefd. Juist oudere mensen vinden het leuk om een klein praatje te maken. En ik ook πŸ™‚

We worden allemaal vrolijker van mensen die lachen of op zijn minst niet boos kijken. Het minste dat ik kan doen. Het is ook beter voor mijn eigen humeur.

Want uiteindelijk: er is weinig zo slecht als constante stress. Af en toe acute stress is goed voor je. Maar heel de tijd sluimerstress zorgt ervoor dat je lichaam constant allerlei noodzakelijke functies op een laag pitje zet. Celvernieuwing, immuunsysteem, spijsvertering…. en dan worden we ziek.

Hoe je je voelt, zit voor een groot deel in je hoofd. En je kan je ogen sluiten en meewerken met alles dat ((ze)) over ons uitstorten en hopen dat het allemaal goedkomt of zo veel mogelijk informatie vergaren, je voorbereiden op moeilijke tijden en jezelf onafhankelijker maken van zo veel mogelijk zaken en vervolgens vrolijk verder gaan met je eigen leven. Ik kies voor het laatste.

Alles wat ik niet nodig heb, maakt me sterker

Slapen onder een wijd openstaand raam. Alleen maar koud douchen. Winterbaden. Vasten. Hout hakken. Geen smartphone gebruiken. Geen droger of vaatwasser gebruiken. De kachel uit laten. Alleen water drinken overdag. Experimenteren met een mini-garderobe van 12 stuks kleding. Ik ben altijd blij te merken dat er zo veel is waar ik buiten kan. Niet om mezelf te pesten maar om te beseffen dat ik sterker ben dan ik denk. Koningen in de recente geschiedenis hadden nog niet zo’n luxe leven als wij; dat beseffen is goed en zet de dingen in perspectief.

Dus. Wel. Ik ga maar eens wat doen. Hout halen voor de kachel, iets verzinnen om te eten voor vanavond, de konijntjes eten geven en meer van die dingen. Doei!

Het leven hier….

Ik ben al vier keer aan een post begonnen en elke keer ga ik weer wat anders doen. Het is nu grijs en grauw maar de afgelopen dagen waren ronduit schitterend. Vrijdag en zaterdag hebben we in zee gezwommen. Gisteren wilde ik, maar kwam het er niet van. Ik heb op een wiebelige ladder de ramen aan de buitenkant gewassen, voor het eerst in de dik vier jaar dat we hier wonen.

zo zaten we er vrijdag bij na een frisse duik…. het was gewoon heet in de zon….

De ramen in de keuken beginnen op twee, drie meter (de bodem om het huis loopt af) boven de grond en zijn bijna manshoog. Blijkbaar heb ik lichte hoogtevrees maar ze zijn schoon en blinkend. Ik houd van schone ramen, volgens Shoukei Matsumoto zijn ramen de ‘ogen’ van je huis. Zijn boek ‘A Monk’s Guide to a Clean House en Mind’ is sowieso een aanrader.
Gisteren heb ik ook overal om het huis geveegd en geruimd en een stapel houtblokken gekloofd en opgestapeld om te drogen. Om een of andere reden verzamelen alle bladeren uit het hele bos in een straal van 500 meter zich voor de voordeur van de woning beneden. Het is in elk geval weer erg netjes.
Ook is er vorige week 3000 liter mooi droog hout geleverd waarmee we de winter wel door gaan komen. We zijn klaar voor kouder weer in elk geval πŸ™‚

Woensdag wordt de kleinste vijf. De man is dan vrij en we vieren een klein feestje. Helaas niet met opa en oma zoals vorig jaar maar de buren hebben zich volledig opgeworpen als surrogaat-opa en -oma in deze vreemde tijden. Ze krijgt de knuffelrups die ze al wil hebben sinds haar zus die kreeg, een flamingo-schuddebol, viltstiften, een feestjurk en wat kleine dingetjes.

Afgelopen zaterdag ontdekten we een nieuwe gΓ₯rdsutsalg, een boerderijwinkel met verse spullen uit Rogaland, een provincie in het zuidwesten waar veel landbouw is. Zo fijn, want hoe meer we de supermarkt links kunnen laten liggen, hoe beter. Volgens de eigenaar blijven ze ‘voor altijd’ dus dat is mooi. Ik kocht meteen (heerlijke) lokale honing met propolis, kruiden, groenten en eieren.

Ik wil ook weer mijn eigen brood bakken. De supermarkt hebben we dan alleen nog nodig voor melk, yoghurt, boter, wc-papier, suiker, bakpapier en zulke dingen. Langzaam maar zeker komen we er wel. Of juist niet meer πŸ™‚

Oh en ik was zo trots op mijn zevenjarige. In de klas ging het om of ze Trump of Biden zouden kiezen. Als we ’s avonds aan tafel zitten te tekenen, staat wel eens Jensen aan en soms vragen ze er iets over. En natuurlijk, zoals bij elk kind wordt de mening bepaald door wat ouders of tv ze vertellen maar in de klas koos bijna iedereen voor Biden. Alleen zij nog een jongetje gaven aan op Trump te stemmen. Ze is zo stil en meegaand in de klas maar dat ze zo een impopulaire mening durft te ventileren, vind ik echt heel dapper!

Verder heeft onze buurman geholpen met het verkopen van onze oude bus. Je krijgt hier 3000 kr ‘wrakgeld’ voor een oude auto als je hem inlevert zodat de kapotte auto’s zich niet in tuinen en op erven ophopen, maar een bevriende autohandelaar gaf er meer voor dan dat. Gelukkig! Zo fijn dat deze dingen langzaam verdwijnen. De andere auto is ook bijna klaar om (hopelijk dit keer wel) goedgekeurd te worden en dan kunnen we weer eens met zijn zessen ergens heen. Onze actieradius is, omdat we maar met vijf personen in de golf passen, nogal beperkt. En ik zou toch graag weer eens wat meer zien van dit prachtige land. Toen we in Nederland woonden, zagen we meer van Noorwegen dan nu, gek toch!

En dan is nu ons koffie- en laptopuurtje voorbij. Tijd om de jassen en schoenen aan te doen en lekker een uurtje naar buiten te gaan. Fijne maandag!

(Oh ja, ik post weer zo nu en dan iets op instagram m.b.t. Flylady voor de mensen die mee willen volgen. Je kan op een gewone laptop namelijk wel op instagram posten dus dit is ideaal voor mensen zonder smartphone en een hekel aan Zuckerberg. Hypocriet? Ongetwijfeld. Boeiend? Neida!)

Fijne dagelijkse dingen.

Er staat een koolmees ongegeneerd naar binnen te kijken. Ik voel me wat bekeken. En lui, ik zit nu al een uur met de laptop op schoot πŸ˜‰ Maar soms geef ik mezelf toestemming daarvoor. De rest van de dag heb ik genoeg te doen en ik heb al genoeg gedaan vanmorgen.

Er ligt een was om op te hangen, ik wil nog even een uurtje naar buiten met de kleinste ondanks het natte weer, daarna eten we lunch en wil ik een goede menuplanning maken met wat er nog in de koelkast ligt, vervolgens komen de kinderen + 1 extra thuis, moeten de rugzakken uitgeruimd, het avondeten voorbereid, lopen we de man tegemoet en moet er pizza gemaakt en weekend worden gevierd. Leuke dingen, maar de komende 12 uur weinig rust πŸ˜‰

Ik heb bewust weinig groenten gekocht want ik had toen we boodschappen deden mijn weekmenu nog niet helemaal klaar, de dag verliep anders dan gepland. Ik houd van voorraad en voorbereid zijn maar een ‘lege’ koelkast geeft me rust in dit geval.

Gisteren was het zulk heerlijk weer, we konden buiten ontbijten. Zonder jas aan. Ik sleepte een gammel bistrosetje naar het balkon en daar dronken we thee en koffie met melk. Een relaxed ‘cafΓ©-jazz’-deuntje erbij op de laptop en het voelde als een uitje.

De laatste tijd heb ik weinig zin in ‘gedoe’. Geen boeken met problemen groter dan ‘krijgen ze elkaar of niet’ terwijl je weet dat dat toch wel gebeurt. Geen ingewikkelde muziek. Geen drama, maar daar houd ik toch al nooit van. Ik heb een e-reader vol met fijne boeken en ze gaan in een redelijk tempo er doorheen.

Alles eenvoudig… hoewel ik wel zin had om de woonkamer wat herfstiger te maken. Gezellig. Met drie glazen kandelaars van de kringloop, een oude jeneverkruik van mijn over- overgrootopa, wat boeken in het zicht, de schapenvachten, de lantaarns van buiten en planten die normaal boven bij de kinderen staan maar waar het nu te koud en donker is voor ze.

Want donker is het.

Maar onthoud:

Plaatjes.

Ik zit al een uur van alles te schrijven en weer te deleten.

Dat schiet ook niet op.

Vannacht was er een flinke storm en we gingen net tijdens het staartje ervan wandelen. Toen we terugkwamen en de pannekoeken op hadden, begon het zonnetje door te breken. Geeft niets, ik houd van Noorwegen met dramatische wolken.

En dan de helft van mijn tekst laten staan.

Ik wilde iets schrijven over het hoofd niet laten hangen. Over accepteren dat dit een moeilijke tijd is, als je ziet dat er zo veel onbegrijpelijke dingen gebeuren. Ondemocratische dingen. Gevaarlijke dingen. Onware dingen.

Mijn ouders heb ik al bijna een jaar niet gezien en vanmiddag greep me dat voor het eerst aan. Ik liep hun appartement in om iets te halen en zag op een flesje in mijn vaders handschrift de datum van openmaken vorig jaar november. Ik maak altijd grapjes om zijn bijhouddrift.

Maar het heeft geen zin om me er al te druk om te maken. Deze dingen zijn niet in mijn handen. Ik heb ze gevraagd of ze hier willen komen voor een wat normaler leven maar dat vinden ze lastig. En ook dat heb ik maar te accepteren.

We maken het leuk en gezellig hier. We gaan naar buiten. Eten gezond en lekker. Steken de kachel aan. Doen leuke dingen. Sturen berichtjes naar opa en oma. Tellen onze zegeningen. Ik probeer me enigszins voor te bereiden om wat er misschien nog meer komt. Vooral mentaal.

Ik kijk nu al uit naar de tijd waarop de dagen gaan lengen. Over precies twee maanden, vanaf nu.

Er zal een flink beroep worden gedaan op iedereen z’n geestelijke gezondheid de komende tijd. Genoeg tijd offline doorbrengen, goed voor jezelf en de mensen om je heen zorgen, tijd in de natuur doorbrengen, dingen bakken en koken, het huis mooi houden, bewegen en dingen kijken, doen, luisteren en lezen waardoor je de hele situatie even kan vergeten zijn enorm belangrijk.

Ik hoop dat het goed gaat met iedereen. Sterkte allemaal!

Goed voor jezelf zorgen.

Het woord ‘selfcare’, ik zie het geregeld gebruikt worden voor gedrag dat met ‘care’ weinig te maken heeft. Vind ik dan hΓ¨! En natuurlijk is het voor iedereen verschillend hoe we dat precies invullen.

Ogenschijnlijk is er hier weinig aan de hand, maar dat is ogenschijnlijk. Ik schrijf er nog wel eens over. Iedereen die nu nog niet ziet wat er aan de hand is…. moet dit boekje lezen. 1984 van Orwell mag ook.

Noorwegen is minder strikt in het dagelijks leven, maar nam veel eerder veel hardere, zeer ondemocratische maatregelen. Een deel is teruggedraaid maar het gemak waarmee men democratie opzij zette was angstaanjagend. Het gebrek aan kritiek ook. Ik maak me weinig illusies.

Het zijn rare tijden. De toekomst is ongewis en dat onze welvaart omlaag zal gaan en de wereld ernstig zal veranderen, is evident. Wat ik daar ook van vind, het zal niet makkelijk zijn. Voor niemand.

Dus dan maar fijne dingen doen. Nu belangrijker dan ooit. Is goed voor de weerstand.

Naast mijn gewone routines waarmee ik iedereen verveel, heb ik een aantal dingen voor mezelf die ik doe die me altijd blij maken en waar ik niet echt zonder kan.

Dagboeken

Wat heb ik allemaal te schrijven? Van alles. Het houdt me bij de les en laat me beseffen wat ik belangrijk vind. Ik begrijp hierdoor beter wat voor gedrag of gedachtepatronen op wat voor manier van invloed zijn op hoe ik me voel.

Bijvoorbeeld: te veel bezig zijn met de natuur en proberen het in mijn eentje te redden (hehe, succes), is best destructief voor hoe ik me voel. Ik zie narigheid overal. En nu weet ik ook wel dat het er is maar uit zelfbehoud negeer ik dat voor het meeste. Ik kan mezelf alles ontzeggen en als het zou helpen deed ik het graag maar het is beter om hier voor mezelf een middenweg in te vinden.

Een hobby hebben

Bloggen en schrijven en foto’s maken. Ik maakte foto’s met mijn telefoon maar die is zijn eigen weg gegaan en toen miste ik het maken van kiekjes. Natuurlijk is het ook belangrijk om gewoon te ‘zijn’ in de natuur in plaats van constant kijken naar dingen waar je plaatjes van kan maken, maar het zorgt er ook voor dat ik op een andere manier naar de dingen kijk. En dat vind ik leuk.

Ik geef weinig om moeilijke lenzen en sluitertijden, het gaat me gewoon om het idee erachter: de dingen van een andere kant bekijken.

Stoppen met wat je aan het doen bent

Het is zo makkelijk om maar een beetje aan te rommelen en dat vind ik heerlijk maar het ligt aan de kwaliteit van het aangerommelde. Als het huis in orde is kan ik gaan wandelen, wat in de tuin gaan doen, de vogels voeren, foto’s maken, iets lekkers gaan koken of gaan lezen of ik kan half blogpostschrijvend, half koffiedrinkend, half scrollend over wat voor platform dan ook, half bedenkend dat ik eigenlijk beter iets nuttigers zou kunnen doen met mijn tijd.

Naar buiten

Want er is geen plek waar ik meer tot rust kom dan buiten. Ongeacht het weer, een dag niet naar buiten is een dag… binnen gezeten. En dat vind ik vreselijk. Goed voor het spinrag uit je hersens, problemen zijn altijd kleiner als je langs de kustlijn loopt of op bergen wandelt.

Dit hieronder is zo’n beetje mijn actieradius, ik hoef me niet te vervelen.

Genieten van de kleine, alledaagse dingen.

Want het is zo makkelijk om alles op de automatische piloot te doen en gaar te worden van alles wat je op een dag moet doen, van schoonmaken tot boodschappen tot eten maken tot kinderen voorlezen. En soms moet mijn motivatie ook van ver komen, maar ik kan er ook voor kiezen om overal wat moois van te maken. Door een klein beetje extra te doen, de dingen goed te plannen, te zorgen dat ik niet achter feiten aanloop….

Het eten wat mooier op tafel zetten, een bijzonder gerecht maken, een bos bloemen voor jezelf kopen, een wat betere fles wijn dan normaal, de ramen eens zemen, je benen scheren en je nagels lakken, je balkon opruimen, gezellige muziek afspelen of een grappige film kijken, meteen je bed opmaken ’s ochtends, iets moois aantrekken, plannen maken voor iets in de toekomst zoals kerst of een verjaardag, een brief schrijven naar een oude vriend….

Iets anders dan anders doen

Eens ergens anders gaan wandelen, ’s avonds uit wandelen, een gerecht uit een heel andere keuken klaarmaken, naar een museum waar je nooit geweest bent, een andere winkel bezoeken dan normaal), iets doehetzelven, een andere route ergens naartoe nemen, een ander soort boeken lezen…. Je hoeft niet te gaan bungeejumpen om ingesleten patronen te doorbreken. Het is goed voor je hersens en je krijgt er goede zin van.

Flylady, planningen en routines.

Foto door Hiu1ebfu Hou00e0ng op Pexels.com

Momenteel is de man bezig met de laatste loodjes van de keuken. In een dag stond alles in elkaar maar daarna moesten er nog wat leidingen worden aangesloten en omgelegd, een muur met muurplaten bekleed en van alles afgesteld. Dat laatste kan morgen pas want dan wordt deel twee van het keukenblad geleverd dat per ongeluk in Kristiansand was blijven staan.

Mijn routines lagen niet echt op zijn kop, ik blijf juist doen wat ik elke dag doe om te zorgen dat we niet in een chaos belanden want echt, met zes man, hier en daar een stroomstoring, een keukenrenovatie en dus afwisselend geen wasmachine, vaatwasser, stromend water in de keuken of gewoon helemaal geen keuken was even lastig maar ah en oh, wat is het prachtig geworden. Zo mooi licht! Zo veel ruimte! Zo praktisch!

Om nu foto’s te plaatsen zou flauw zijn, nog niet alles is klaar en dat zou afbreuk doen aan het eindresultaat dat ik heel graag wil laten zien over een paar dagen!

Maar, ik heb enorm veel zin in weer ‘gewone’ dagen met gewoon eten. In een prachtige keuken πŸ™‚

Behalve twee dagen vrij, zijn er de komende week geen bijzondere dingen om rekening mee te houden voor school. Ik heb in mijn agenda opgeschreven waar ik verder rekening mee moet houden en wat ik moet doen: brieven posten, een mail naar de bieb sturen en zulke dingen. Ik schrijf op wat ik concreet moet doen want anders blijven dingen door mijn hoofd spoken.

Mijn weekmenu heb ik ook klaar. Vandaag aten we knolselderijsoep met daarbij (oud) brood dat ik had belegd met pesto, een restje tomatensaus, salami en kaas en gebakken in de oven. Oude brood ook weer op en de kinderen blij met een soort pizza.

De komende dagen eten we:

  • Maandag: preitaart zonder rand (ook voor lunch later), groenten- en gehaktballetjes, rijst en koolsalade
  • Dinsdag: pulled chicken, rijst, koolsalade en vegan worstjes
  • Woensdag: kip, feta, knoflooksaus en groenten (tomaat, komkommer, rode ui) in zelfgemaakte pitabroodjes
  • Donderdag: franse uiensoep, pistoletje met roomkaas met bieslook
  • Vrijdag: zelfgemaakte pizza
  • Zaterdag: gevulde paprika uit oven
  • Zondag: lasagne

Mijn planning verandert meestal nog wel maar door groenten en andere verse dingen op deze manier te plannen, heb ik genoeg tot ik weer boodschappen ga doen. Uit de losse pols dingen kopen werkt niet: ik heb of te veel, of na drie dagen alweer een lege groentenlade.

Vandaag hebben de kinderen, zoals elke zondag, zelf hun kamers gestoft en gestofzuigd. Eens in de twee weken halen ze ook hun bedden af en leggen ze ’s avonds het schone beddengoed er weer op.

De komende week neem ik elke dag even a la Flylady een kinderkamer extra onder handen. De flylady zone van komende week is de badkamer en een extra ruimte. Ik doe er vier en de badkamer deed ik vorige week al. Elke dag even een kwartiertje per kamer om raamlijsten en plinten schoon te maken, de ramen te doen en meubels af te nemen zodat alles weer keurig in orde is. Geen stress, gewoon elke dag een beetje.

De ‘weekly home blessing’ is iets dat ik al uit een grijs verleden van Flylady heb overgenomen en waar ik nooit van ben afgeweken: elke maandag ruim ik slaapkamers, keuken en woonkamer op, stof en stofzuig en haal de dweil erdoor. Dit is als ik doorwerk in iets meer dan een uurtje klaar. Vervolgens gaat het afval naar buiten.

En dit uiteraard na mijn gewone ochtendroutine, die elke dag bestaat uit:

  • douchen en aankleden (meteen) en opmaken
  • koffie voor mij en de man, ontbijt voor de kinderen
  • keuken en oppervlakken opruimen
  • toiletten en wasbakken afnemen
  • bedden luchten en opmaken
  • was doen (de volgende stap: die van gisteren opvouwen of een nieuwe in de wasmachine of ophangen)
  • avondeten plannen en klaarzetten

Het is fijn om alles weer op de rit te hebben nu bijna alles in de keuken klaar is πŸ™‚

Herfstig blokje om.

Zo fijn om weer een camera te hebben. Dat heb ik wel gemist, foto’s maken. Mijn telefoon maakte nooit de beste beelden en ik heb nu evenmin een state of the art camera maar dat is ook niet nodig. Hoe eenvoudiger, hoe beter, tot op een bepaalde hoogte natuurlijk.

We maakten een kleine wandeling, want mien moest naar de wc. Gelukkig is de herfst pas net begonnen πŸ™‚

Zo maar even tussendoor, deze plaatjes van rond om het huis.

Het mooie doodgewone.

Born to be…. ordinary…

Het laatste half jaar was een vrij ongewoon jaar. En nog maar eens besefte ik daardoor dat het gewone en alledaagse moet worden gekoesterd en gewaardeerd.

Als we opgroeien, wordt ons verteld dat gewoon zijn echt vreselijk is. Het liefst ben je populair, beroemd, bijzonder of een tovenaarsleerling. Alles behalve een muggle πŸ˜‰
We moesten feesten en veel vrienden hebben en socializen met die vrienden en met elkaar verbonden zijn en hippe bijzondere kleding dragen die onze uniekheid benadrukt, terwijl we ondertussen wel alles moeten doen om te zorgen dat we niet per ongeluk buiten de boot vallen want anders zijn dat is het ergste dat kan gebeuren πŸ™‚

Ik was nooit echt een party-animal, hoewel ik wel graag uit ging. De neiging om bijzonder te willen zijn, had ik ook nooit echt. Veel hemelbestormende toekomstvisioenen evenmin.
Mijn oma haalde niet heel lang voor haar dood nog op dat ik op mijn veertiende al zei dat ik het liefst in een donkere Noorse winter met een plaid op schoot over een Noorse fjord uit wilde kijken. Nou ja, in elk geval is mijn toekomstdroom wel min of meer uitgekomen πŸ˜‰

Er is zo veel dat we voor lief nemen. Dingen waar we over klagen, terwijl het zo bijzonder is. Juist de gewone dingen…. Terwijl die het leven mooi en kostbaar en bijzonder maken.

Als je het doodgewone niet kan waarderen, wat heb je dan aan meer? Nee, ik pleit er niet voor om de hele winter apathisch onder een dekentje te zitten, uiteraard niet. Of om nooit meer iets te ambieren of te verbeteren.

Maar hoe groots en meeslepend je het ook maakt, uiteindelijk wordt alles gewoon en dan heb je weer iets anders nodig van buiten jezelf om je goed te voelen. Een doodlopende weg, want wat als het je ontnomen wordt?

Niet dat de angst om iets kwijt te raken een reden moet zijn om iets niet te doen, maar de dingen moeten naar mijn mening iets toevoegen aan een reeds tevreden leven, in plaats van dat al die dingen van buitenaf (waar we geen controle over hebben) onze basis zijn. Want dan zijn we nooit tevreden. Er blijft altijd iets nieuws, net om de hoek, net buiten bereik. Waar we eeuwig naar op zoek zijn. Zonder al het moois te zien dat zich vlak onder onze neus afspeelt. Als we het maar willen zien!

Het is voor mijzelf belangrijk om tevreden te zijn met weinig. Want de simpele dingen, dan zijn juist de mooie dingen. Dit stukje schrijven in het namiddagzonnetje met een kop koffie. (Instagramfiltertje erop, gitaarmuziekje erbij…. #simpleliving)

Er is zo veel moois in het dagelijks leven als we het idee loslaten dat het leven groots en meeslepend zou zijn. Als je kan genieten van een blokje om met de kindertjes, de was afhalen, een wandeling, een simpele maaltijd, dan is het leven meer vervullend dan wanneer je het leven leeft dat je door deze maatschappij wordt voorgeschoteld. En het scheelt je alleen een enorme berg gedoe πŸ™‚

Het leven na ontrommelen.

Foto door bongkarn thanyakij op Pexels.com

De afgelopen weken heb ik nogal enthousiast gedeclutterd. Zo heerlijk om alles weer leeg en georganiseerd te hebben. Donderdag deed ik het laatste loodje, dat erg zwaar was. Letterlijk: de bijkeuken, waar de gereedschappen en aanverwante artikelen van de man huizen. Ik verhuisde spullen, sorteerde, deed dingen weg, zocht heel veel uit en toen was ik aangenaam moe.

We hebben twee grote kasten in de gang waar de modelbouwvoorraad van een webwinkel die de man ooit had, huisde. Die heb ik verhuisd naar een loos hoekje boven nu hebben het gereedschap en alle autodelen heerlijk de ruimte, alles bij elkaar. Een hele verbetering!

Ah, rust en kalmte, zelfs in de bijkeuken (we hebben tot groot verdriet van de man geen garage, wat er voor zorgt dat spullen zich niet op eigen beweging voort kunnen planten. Althans, niet in hetzelfde tempo als wanneer ze zonder toezicht in een garage liggen)

Maar wat nu!

Fijne dingen. Dat is het idee uiteindelijk, dat je een boel dingen wegdoet om plaats te maken voor andere, betere dingen. Niet dat die spullen me nu zo veel tijd en gedoe kostten maar weten dat het er ligt, is al genoeg he πŸ˜‰ Soms moet de bezem er door.

Ik voel me beter in een rommelvrij huis en naast het gewone onderhoud van kledingkasten ontdoen van meuk en badkamerkastjes kuisen is eens in de zoveel tijd (jaren?) Groot Onderhoud nodig, willen we niet dichtslibben met ons zessen.

Ik heb nu weer tijd voor fijne dingen. Ik ga weer fijn foto’s maken in mijn favoriete seizoen. De bomen kleuren zo mooi nu met het mooie weer. Vannacht hadden we de eerste nachtvorst maar overdag was het warmer dan in juli. Heerlijk! (en raar maar ik kan het toch niet veranderen dus geniet ik er maar van)

Ik ga mijn penvriendinnen weer spammen met brieven. Een poging doen om vijftig kilo volkorenmeel op te maken. (Argh, ik dacht dat ik bloem besteld had…) Wandelen…. Dingen maken met de dertien kilo aroniabessen in de vriezer. Nieuwe recepten proberen nadat ik me de afgelopen weken nogal makkelijk met vertrouwde favorieten van het avondeten had afgemaakt….

Als je niet oppast, is minimalisme gewoon het volgende ding dat je verkocht wordt door influencers. Zorg dat je de juiste vetplantjes, organic basics-ondergoed, verantwoord servies en bedlinnen hebt en alles komt goed πŸ˜‰ Behalve dat het daar niet om gaat. Althans, niet als doel. Want minimalisme is geen doel maar een tool, bla!

Het gaat er niet om wat je niet hebt en wat je wel hebt maar wat je doet met die paar momenten op aarde die je gegeven zijn.

Na een periode van ontrommelen, volgt altijd een periode van rust en leven met zo min mogelijk is een ideaal waar ik langzaam naartoe werk, zonder er echt nog actief iets aan te doen. Het is een gewoonte voor mezelf: als ik iets tegenkom dat geen nut meer heeft, gaat het weg. Zo simpel is het.

Zo min mogelijk bezitten is logisch. Waarom zou ik me druk maken om dingen die niets toevoegen aan mijn leven? Een camera, een vulpen en papier en verder kan het meeste me gestolen worden. Wat niet kan, omdat ik het niet heb. Hmmm…. Het voelt goed om vrij te zijn.

Zo’n opruimperiode maakt me weer heel erg onomwonden duidelijk hoe bewust we moeten zijn met de spullen die we in ons leven toelaten. Iets is makkelijk gekocht of geaccepteerd maar vaak is er weer vanaf komen, een ander verhaal. Het beslissingsproces, het verkopen of wegdoen, het tijdelijk in de weg staan, anderen die vinden dat iets wel moet blijven…

Het is fijn als spullen geen rol meer spelen in je leven, anders dan functioneel. Niet alleen door ze niet meer te vergaren maar door om je niet meer druk te maken over hoe er vanaf te komen.

Dat wordt een boel Noorwegenfotospam op dit blog binnenkort πŸ˜‰