Stoppen met impulsaankopen doen.

Er is weinig zo makkelijk als geld uitgeven. En voor de meesten van ons maakt het ook niet heel veel uit, er komt aan het einde van de maand altijd weer ‘nieuw’ geld. En met zo veel winkels in de buurt en achter een paar muisklikken, is de verleiding altijd in de buurt.

Wat dat betreft is het wonen ‘in de middle of nowhere’ wel handig: het zorgt automatisch voor een grote rem op impulsaankopen en gemakseten zoals friet na een lange dag. Althans, als ik het wil, moet ik het zelf maken.

Ik beperk me doorgaans ook tot de winkels waar ik echt iets te zoeken heb en mijn duurste impulsaankoop van de laatste tijd is een doosje Sneker Zoethoudertjes want Nederlandse drop in Noorse winkels vinden is leuk.

De verleidingen voor mezelf beperken, helpt het meeste. Inmiddels ben ik wel gewend om 999 van de 1000 dingen te laten voor wat ze zijn en niet kopen is meer een automatisme dan wel kopen. Dingen kopen is een gewoonte en gewoontes zijn, helaas, moeilijk af te leren.

VTegen jezelf zeggen: ‘ik mag niets meer kopen van mezelf van nu’ werkt misschien even maar niet voor de lange termijn.

Wat wel werkt? Wat ik denk dan he…. Vooral: je bewust worden van je eigen gedrag. De reden waarom je dingen koopt. Als je dingen koopt omdat je het je ontspant is het lastig te stoppen als je dat niet echt door hebt. Jezelf dingen ontzeggen en het vervolgens toch doen, levert dan alleen maar meer spanning op.

Vertel jezelf wat je wil.

Heb een visie voor jezelf. Omschrijf hoe je je leven wil leven. Hoe je wil dat je huis eruit ziet. Hoe je je dagen wil vullen. Hoe je je financiële leven geregeld wil hebben.

De persoon die je wil zijn, laat die een kilometers lang pinspoor achter zich als ze de stad in gaat, of koopt ze exact dat ene fijne ding waar ze naar op zoek was en heeft ze de moed niets te kopen als het niet goed genoeg is?

Springen de rommeltjes uit de kasten als ze ze opendoet, of liggen daar alleen, netjes georganiseerd, de dingen die ze nodig heeft?

Is haar huis een extra zorg of een schuilplaats, een plek om te ontspannen?

Past het kopen van dingen die je niet nodig hebt, in deze visie? Vermoedelijk niet.

Vind plaatjes van interieurs of outfits die je mooi vind. Vermoedelijk is er wel een rode draad in te vinden. Vraag je af: past wat ik nu koop, in dit plaatje?

Wacht dertig dagen.

De gouden regel. En ik zeg niet dat je altijd met alles dertig dagen moet wachten. Als je wasmachine is overleden is het een ander verhaal dan wanneer je besluit dat je nieuwe gordijnen nodig hebt. Als je een perfecte winterjas ziet met 70% korting en je oude hangt met touwtjes aan elkaar, is de keuze ook snel gemaakt. Maar er zijn zo veel dingen die je echt niet nodig hebt.

Pasgeleden wilde ik schoenenkasten. Ik zag ze in een home-tour bij iemand en dacht wow, dat staat netjes en strak!
Ik had al de man gevraagd of hij ze een keer mee kon nemen. Tot ik iets later bedacht dat dat een enorm slecht idee zou zijn. Schoenen (laarzen) hier zijn hier driekwart van het jaar modderig en nat. Al die rommel komt in de bakken te liggen en de voorkant zal ook niet erg schoon blijven, dus nog meer om te onderhouden. Na een paar jaar is de folie van ellende losgelaten en ziet het geheel erg haveloos uit. En dat de kinderen (of de man) hun schoenen netjes erin deponeren en de bakken dichtdoen is ook ijdele hoop.

Eigenlijk zijn de twee oude ivar kasten die in de ongebruikte wc staan, perfect. Af en toe veeg ik ze af, heel soms doe ik ze af met een sopje en hoe het eruit ziet maakt weinig uit, ik ben per dag ongeveer tien seconden in die ruimte.

Impulsaankopen zijn gevaarlijk! 🙂

Ga niet naar de winkel.

Of neem geen geld mee als je met iemand mee gaat. Of: gepast geld. Ga je voor een pak meel en een kilo appels, neem dan een briefje van 5 mee in plaats van je pinpas om te verhinderen dat je daarna met 50 euro aan dingen die je niet echt nodig hebt, buiten staat.

Doe andere dingen dan naar winkels gaan. Natuurlijk ‘moeten’ we de zelfstandige ondernemers die er nog zijn een warm hart toedragen maar dat kunnen we het beste doen door bij ze te kopen wat we nodig hebben. Zo veel mogelijk, zodat we de AH’s en andere monsterlijke corporaties links kunnen laten liggen.

Alles wat je koopt, geeft je een ‘verantwoordelijkheid’ ten opzicht van dat ding ding. Je moet het uitpakken, een plek geven, onderhouden, schoonmaken en uiteindelijk, zoals met 99% van de dingen die we aanschaffen, weggooien. Hoe minder van die verantwoordelijkheden we hebben, des te lichter voelt ons leven. En dat hebben we nodig, zeker nu!

Geef jezelf wat ruimte.

Aan puriteins gedoe en zelfkastijding hebben we ook niets. Als je zo geniet van het kopen van een paar leuke dingetjes voor je huis of een paar oorbellen of iets leuk voor je kinderen, geef jezelf dan een budget ervoor. En houd je eraan. Besteed je geld wijs en niet aan onzin. Maar:

Weet waarom je koopt wat je koopt

Waarom koop je dingen? Voel je je gefrustreerd? Gestrest? Ontevreden? Incapabel? Achtergesteld? Slecht in je vel? Bang om te kort te hebben?

Voordat je besluit met je pinpas te wapperen of ‘klik hier om te betalen’ aanklikt, ga bij jezelf na hoe je je voelt. Wil je de spullen kopen omdat je werkelijk meent dat ze bijdragen aan je plezier in het leven, of is het slechts afleiding van andere gevoelens?

Als je dingen koopt puur om niet met andere dingen bezig te hoeven zijn, is enige bezinning op zijn plek. En ik denk dat we (zeker nu… blabla) allemaal wat behoefte hebben aan afleiding. Of het nu gaat om films kijken, wijn drinken, eten, social media doorscrollen of was dan ook: soms is het fijn om ons even af te leiden als de ‘echte’ wereld eruit ziet als een doedelzak.

Maar wat je ook kan doen, is proberen deze gevoelens om te zetten in iets positievers. In plaats van dingen te kopen, maak een wandeling met een vriendin. Poets je ramen tot ze doorzichtig zijn. Doe iets fijns voor jezelf: een warme douche, een gezichtsmaskers, nagels lakken of wat dan ook. Lees een luchtig boek.

Uiteindelijk zorgen de meeste dingen die we kopen, alleen maar voor meer gedoe. Als de ‘high’ verdwenen is (zo ongeveer als de winkel uitloopt), is het een belasting geworden.

Neem afstand

In winkels zitten zelden ramen. Om je af te sluiten van de buitenwereld? Om je geest ‘gevangen’ te houden? Als je iets wil kopen, ga dan in elk geval even de winkel uit. Haal een paar keer diep adem. Wil je echt weer terug om het ding te kopen?

En: raak dingen niet aan. Als we dingen aanraken, schijnen we veel meer geneigd te zijn om het te kopen. Handen thuis dus 🙂

De vierde industriële revolutie.

Weer een boeiende uiteenzetting van Sven Hulleman. Hij spreekt over hetgeen er nu gebeurt. Over de ‘Great Reset’ die nu moet worden doorgevoerd, volgens een kleine groep multimiljardairs.

Natuurlijk vinden mensen hem nadat Lubach (ofzo) er iets over zei, een complotgekkie. Uiteraard heeft de eerstgenoemde bedankt voor de eer om voor de camera met Sven van gedachten te wisselen. Want Lubach wordt betaald door…. ja, wie?

Ik ben niet tegen verandering. Ik vind dat het systeem had we hebben, of hadden, zijn langste tijd gehad heeft en er nooit op deze manier had mogen zijn. De milieuvervuiling, het dierenleed en de voor velen op aarde mensonterende omstandigheden: het had beter gekund. En het moet ook beter.

En dat kan ook, zij het niet dat allerlei innovaties al tijden actief worden tegengewerkt door de mensen die ons nu de Great Reset proberen te verkopen als zaligmakend. Er zijn al zo lang veel schonere technologieën, betere mogelijkheden, kennis die bewijst dat bijna alles wat we doen precies tegengesteld is aan wat we zouden moeten doen (biomassa, windmolens, el-auto’s?)

Maar de mensen die zich nu verkopen als de brengers van de vierde revolutie, zijn degenen die ervoor hebben gezorgd dat we als mensheid totaal afhankelijk zijn van wat zij ons voorschrijven. De pillenmakers die natuurgeneeskunde hebben zwart gemaakt, de olieboeren die kennis over schoon transport kochten en in de kluis legden, de Nestle’s en Unilevers die ons de verbinding met echt voedsel hebben ontnomen, de social media-giganten die zich verkochten als de echte vrije pers die nu meer censureren dan in het derde rijk gebeurde, de (centrale) bankiers die de geldstromen volledig beheersen en volledig hebben misbruikt voor eigen gewin en ga maar door.

Dat er in de media amper tegengeluiden te horen zijn, is zeer kwalijk. Een van de grootste gevaren is dat mensen denken dat de media onafhankelijk zijn en dat wat ze verteld wordt, waar is. In Rusland weten ze tenminste dat ze bedonderd worden. En ik zeg niet dat wat ik denk of vind waar is, alleen dat je ook de andere kant, of het verhaal erachter moet proberen te weten te komen. Van de zomer linkte ik naar de docu ‘Fall of the Cabal’. En ik denk dat daarin een boel onzin verkondigd wordt, maar dat er ook heel goede punten in worden gemaakt. Dingen die je op zijn minst zou moeten onderzoeken, voor je roept dat het onzin is of klakkeloos aanneemt dat wat je ziet bij de NOS, waar is.

Wat ik vanmorgen lees: Grapperhaus wil dat de verkoop van tweedehands spullen wordt geregistreerd, het leger houdt burgers in de gaten om ‘trends’ te kunnen voorspellen, houdt jensen.nl in de gaten…. onder meer. Alles om ons te beschermen tegen de criminelen. Juist. Als mensen nu nog niet zien dat dit allemaal wordt gedaan om elke beweging die we maken vast te leggen, weet ik het ook niet meer. Maar ja, iedereen heeft Big Brother toch al 24-7 in zijn broekzak, want we hebben ‘niets te verbergen’. Nee, straks niet meer nee. Gelukkig bereidt het jeugdjournaal de kinderen alvast voor op deze brave new world….

Op de website van Dr. Mercola een duidelijk stuk over wat The Great Reset nu is. Ik kan de link niet eens plaatsen op twitter.

“The mathematical reason for the Great Reset is that thanks to technology, the planet has gotten small, and the infinite expansion economic model is bust — but obviously, the super wealthy want to continue staying super wealthy, and so they need a miracle, another bubble, plus a surgically precise system for managing what they perceive as ‘their limited resources.’

Thus, they desperately want a bubble providing new growth out of thin air — literally — while simultaneously they seek to tighten the peasants’ belts, an effort that starts with ‘behavioral modification,’ a.k.a. resetting the western peasants’ sense of entitlement to high life standards and liberties (see awful ‘privilege’).

The psychological reason for the Great Reset is the fear of losing control of property, the planet. I suppose, if you own billions and move trillions, your perception of reality gets funky, and everything down below looks like an ant hill that exists for you. Just ants and numbers, your assets. Thus, the practical aim of the Great Reset is to fundamentally restructure the world’s economy and geopolitical relations based on two assumptions:

One, that every element of nature and every life form is a part of the global inventory (managed by the allegedly benevolent state, which, in turn, is owned by several suddenly benevolent wealthy people, via technology).

And two, that all inventory needs to be strictly accounted for: be registered in a central database, be readable by a scanner and easily ID’ed, and be managed by AI, using the latest ‘science.’

The goal is to count and then efficiently manage and control all resources, including people, on an unprecedented scale, with unprecedented digital … precision — all while the masters keep indulging, enjoying vast patches of conserved nature, free of unnecessary sovereign peasants and their unpredictability.”

Angst voor de toekomst hebben, is zinloos maar dat betekent niet dat ik geen vragen kan zetten bij de weg die we nu met zijn allen in lijken te slaan. Ingeduwd worden.

Het plan is megalomaan en daardoor heb ik er nog enigszins vertrouwen in dat het niet zal slagen. Wij zijn met meer. Wij worden wakker. De mensen beginnen te beseffen dat het wegnemen van onze gezichtsuitdrukking, niets te maken heeft met gezondheid maar veel met dehumanisering. Dat het regelrechte staatsterreur is dat we niet samen naar buiten mogen dankzij een virus dat met name in slecht geventileerde ruimtes, mensen besmet. Dat onze ouderen weghouden bij hun geliefden (vaak het enige waar ze echt voor leven) geen bescherming is, maar mishandeling.

Wat er nu gebeurt is dat griep is vervangen door een ongeveer even vervelende, doch in 99,9% van de gevallen, even niet dodelijke ziekte met een gigantische PR-machine erachter.

E zijn nog een paar mensen die hun vraagtekens durven zetten bij het verhaal van de overheid. Helden zijn ze, of je het nu met ze eens bent of niet want ze vechten ook voor jouw vrijheid.

Maar wat de redacties van de gewone kranten en televisiestations bevolkt, heeft vermoedelijk de afgelopen vijf jaar een iets te duur huis gekocht om zijn of haar baas de waarheid te kunnen vertellen: namelijk dat het volkomen onzin is wat ze 99% van de tijd moeten opschrijven.

Wat willen we, straks alles verbonden met internet, een chip in ons brein, nanotechnologie in onze aderen, zelfrijdende auto’s, ons voedsel gekweekt in een lab, iedereen ‘gelijk’, geen menselijk contact meer als we bijvoorbeeld onze boodschappen doen, geen kunst, geen filosofie, geen vrije nieuwsgaring, geen festivals, geen volksfeesten, geen band met ons land of voorouders, geen cashgeld maar alles, alles wat je koopt of verkrijgt geregistreerd door de overheid?

Want dat is waar we naar op weg zijn. En dat vind ik zeer zorgwekkend. Het is niet de wereld waarin ik wil leven. Ik denk dat ik een van mijn favoriete boeken ‘The Way Home – tales of a life without technology’ er maar weer eens bij pak 😉

Blij blijven in bijzondere tijden.

Foto door Simon Migaj op Pexels.com

Ik schrijf veel over de ‘andere kant’ van wat er nu gebeurt. Dat vindt niet iedereen leuk. Hoewel er een stijgende lijn blijft in het aantal abonnementen, zie ik vaak de teller na een bericht zoals vanmorgen naar beneden gaan. Jammer, maar als meer dan 98% van de mensen dat wel op zijn minst ‘tolereert’ ben ik best tevreden 🙂

Zoals altijd is wat iemand op een blog schrijft, niet het hele leven. Ik ben niet heel de dag mijn huis aan het opruimen en ik ben ook niet heel de dag aluhoedjes aan het vouwen. Ik vind de andere kant van de heersende mening altijd interessant en leuk te verkondigen, in groep 2 lag ik al ‘in de clinch’ met het hoofd van de school die kwam vertellen hoe God Adam en Eva had gemaakt. We waren net naar het volkerenkundig museum geweest dus ik wist alles over evolutie 😉

Ja, het zijn bijzondere tijden. En voor ik verder ga wil ik benadrukken dat dit voor mij in die zin geen moeilijke tijden zijn, omdat ik van nature al een halve kluizenaar ben. Vijftien minuten in een groep groter dan twee mensen en ik verlang naar een stille bergtop. Ik houd niet van winkelen, niet van uitgaan, niet van restaurants, niet van vliegreizen of van verre vakanties.

Daarbij ligt het er hier niet zo dik bovenop als in Nederland, de confrontatie met de situatie als je niet in het OV hoeft of in een grote stad woont, kan grotendeels vermeden worden.

Toch vind ik sommige dingen ook lastig. Het feit dat dit niet stopt maar dat ik niet weet waar het ophoudt. Het feit dat ik mijn familie al een jaar (op een bliksembezoek in januari na) niet heb gezien en voorlopig ook niet zal zien. De wereld hoe die er straks uit zal zien voor mijn kinderen. Een steeds sterkere censuur op de vrijheid van meningsuiting. En vooral: alle mensen die zich met open ogen laten luren door de mainstream media, facebook en de politiek.

Toch denk ik dat dit nu meer dan ooit de tijd is om onszelf bij elkaar te rapen. En dat doet iedereen op zijn eigen manier. Het lijkt misschien anders, maar ik ben in het gewone leven bijna altijd positief en goed gehumeurd. Mijn manier om hiermee om te gaan?

Prepare for the worst, hope for the best

Ik ben geen prepper, maar ik houd wel rekening met onverwachte situaties. De Noorse regering raadt mensen deze ‘beredskap’ ook aan, en verspreidde twee jaar terug een folder met wat men in huis moet hebben, van water tot jodiumpillen en van blikvoer tot een mogelijkheid om eten te maken zonder stroom.

Veel angst voor de toekomst komt omdat we bang zijn voor de dingen die ons worden afgenomen. Het afnemen van persoonlijke vrijheid, dat vind ik kwalijk. De rest, daar kan ik grotendeels zonder. Ik weet niet wat de toekomst in petto heeft maar zou ik het erg vinden om te leven zonder moderne luxe? Nee. Zonder reizen? Nee. Zonder internet? Nee. Zonder eten uit verre landen? Nee. Zonder vaatwasser? Nee. Zonder wasmachine? Ja. Met minder besteedbaar inkomen? Nee. Zonder warme douches? Nee.

We moeten niet vergeten dat we nieuwe situaties misschien eng vinden maar dat onze geest ook extreem capabel is zich aan te passen aan een nieuwe situatie. Dat kan ten nadele worden gebruikt zoals nu, waarbij de duimschroeven elke paar weken wat strakker worden aangedraaid maar het is tegelijkertijd onze grote kracht.

Doe nuttige dingen.

Definieer nuttig 😉 In de grand scheme of everything is alles onnodig maar dat is niet hoe we de dingen moeten bekijken. Bezig blijven en zelf dingen doen is essentieel voor mij. Of het nu gaat om kleding repareren, ramen wassen, hout kloven en hakken, low budget gerechten maken of zorgen dat alles in huis netjes en aangenaam is: alles op orde en het gevoel hebben mijn leven in eigen hand te hebben, is essentieel. Mijn zaken voor elkaar hebben.

Een routine

Soms staat mijn pet er niet naar maar meestal volg ik het systeem van flylady om het huis netjes te houden. De ochtend- en avondroutine zit al jaren vast in mijn systeem, maar ik volg het nu vrij nauwgezet omdat ik ’s ochtends veel te doen heb.

Nadat ik mijn ochtendroutine heb gedaan, drink ik koffie en daarna ga ik een uurtje naar buiten met de jongste. Daarna eten we lunch, ruimen we op en als de andere kinderen thuiskomen, maak ik eten en daarna gaan we wandelen. Ik houd van de manier waarop dit structuur aan mijn dag geeft.

Doe leuke dingen.

Ik heb veel dingen op een dag die me blij maken. Gisteren keek ik ’s nachts naar de meest heldere sterrenhemel die ik ooit had gezien, en dat maakt me dan zo enorm gelukkig. Ik houd van ’s ochtends vroeg koffie drinken, in stilte, voor de rest van de wereld en mijn gezin wakker wordt. Ik houd ervan als ’s ochtends het huis weer fris en fruitig is. Ik houd van koffie, gevolgd door een wandeling en het weer vind altijd mooi op zijn eigen manier. Ik houd van de wandeling aan het einde van de dag. Van de man die thuiskomt en het glas wijn dat ik samen met hem drink. Van het boek dat ik lees en van met zijn allen aan tafel zitten ’s avonds. Van de uiltjes die ik ’s nachts hoor, of de raven die boven het huis cirkelen. Van zwemmen in zee. Van koude douches. Van planten leren herkennen en in mijn dagboek schrijven. Van hout hakken en mezelf mooi aankleden. Van de drie zonnestralen die we op een dag hebben, meepikken door net dan op het balkon een kop thee te drinken. Van gezellige avonden met onze buren waarbij ik soms tranen met tuiten lach. Kleine dingen, maar meer hebben we niet nodig.

Gezond eten.

Voor mij is dat redelijk low carb, intermittent fasting (niet eten tussen 19:00 en 11:00 bijvoorbeeld), kleinere hoeveelheden en soms iets puur voor het lekker. Meer koolhydraten doet me sloom en hongerig voelen. Met wat ik eet houd ik rekening met hoe ik me er daarna voel. Een lunch van witte broodjes met vlokken is op het moment wel lekker, maar is me niet het gare gevoel tot drie uur daarna waard.

Kou.

Je lichaam gebruikt het meeste energie om zich warm te houden. En gek genoeg is er niets dat me zo warm en fuzzy maakt, als een koude douche of een duik in zee. Op dagen dat ik niet koud douche, voel ik me aanzienlijk kouwelijker. Een koude douche (2 minuten) of duik in zee doet je warmhoudsysteem in zijn hoogste versnelling gaan. Je gebruikt meer energie dus het houdt je slank en het is enorm goed voor… alles. Het maakt je heel erg bewust van ‘dit moment’. In ijskoud water denk je alleen daar aan. Erg mindful 😉

Wandelen en in de natuur zijn.

Ik kan niet tegen een dag binnen zitten. Ik moet naar buiten, ongeacht het weer. Binnen ga ik me lamlendig en ongeïnspireerd voelen. Blijf ik te lang zitten, dan word ik alleen maar gaarder en wordt de kans op iets actiefs doen, steeds kleiner. Naar buiten, het bos in of gewoon even ‘naar de overkant’ waar mijn kinderen om een vage reden zo dol op zijn is genoeg. Daarna voel ik me altijd opgefrist en heb ik veel meer zin om dingen te doen.

We proberen ongeveer 1,5 a 2 uur buiten te zijn elke dag. Soms iets meer, soms iets minder. Maar naar buiten moeten we.

Ik haat sporten en zal me echt niet in het zweet werken want bewegen moet geen straf of afzien zijn. Maar een fikse wandeling door de regen (maar liever met een zonnetje) doet me altijd goed. Als ik me opgefrist en positief voel na afloop, is het goed.

Blij en vriendelijk zijn.

Ik zorg er nu extra voor dat ik niet chagrijnig kijk. Dat is nogal de ‘default’ van mijn gezicht, een vervelend familietrekje. Als ik denk dat ik breeduit lach, betekent dat hoogstens dat ik niet chagrijnig kijk, haha. Maar ik let erop. Ik glimlach tegen mensen (indien gepast) en de meesten glimlachen terug. Ik kijk kassamedewerkers aan in de ogen en ben beleefd. Juist oudere mensen vinden het leuk om een klein praatje te maken. En ik ook 🙂

We worden allemaal vrolijker van mensen die lachen of op zijn minst niet boos kijken. Het minste dat ik kan doen. Het is ook beter voor mijn eigen humeur.

Want uiteindelijk: er is weinig zo slecht als constante stress. Af en toe acute stress is goed voor je. Maar heel de tijd sluimerstress zorgt ervoor dat je lichaam constant allerlei noodzakelijke functies op een laag pitje zet. Celvernieuwing, immuunsysteem, spijsvertering…. en dan worden we ziek.

Hoe je je voelt, zit voor een groot deel in je hoofd. En je kan je ogen sluiten en meewerken met alles dat ((ze)) over ons uitstorten en hopen dat het allemaal goedkomt of zo veel mogelijk informatie vergaren, je voorbereiden op moeilijke tijden en jezelf onafhankelijker maken van zo veel mogelijk zaken en vervolgens vrolijk verder gaan met je eigen leven. Ik kies voor het laatste.

Alles wat ik niet nodig heb, maakt me sterker

Slapen onder een wijd openstaand raam. Alleen maar koud douchen. Winterbaden. Vasten. Hout hakken. Geen smartphone gebruiken. Geen droger of vaatwasser gebruiken. De kachel uit laten. Alleen water drinken overdag. Experimenteren met een mini-garderobe van 12 stuks kleding. Ik ben altijd blij te merken dat er zo veel is waar ik buiten kan. Niet om mezelf te pesten maar om te beseffen dat ik sterker ben dan ik denk. Koningen in de recente geschiedenis hadden nog niet zo’n luxe leven als wij; dat beseffen is goed en zet de dingen in perspectief.

Dus. Wel. Ik ga maar eens wat doen. Hout halen voor de kachel, iets verzinnen om te eten voor vanavond, de konijntjes eten geven en meer van die dingen. Doei!

Corona in Noorwegen.

Wat ik niet begrijp, is dat er nog steeds mensen zijn die denken dat alles wat ons nu ontnomen wordt, gedaan wordt om een gevaarlijk virus in te dammen. Het virus is zo gevaarlijk niet en de maatregelen raken kant noch wal. Ze raken wel iedereen. Hard.

Mijn leven is tot heden weinig anders dan normaal. Ik heb mijn familie al veel te lang niet gezien maar daar erg moeilijk om doen heeft geen zin. Ik vind meer dan twee mensen op visite altijd al een slecht idee, dus daar heb je me niet mee. Cafés bezoek ik zelden. Een festival bezoeken was toch al drie jaar geleden, en daarvoor zelfs tien jaar. Vliegen doe ik niet, behalve toen mijn oma overleed. Reizen in eigen land vind ik leuk maar ik ben net zo lief thuis.

Maar wat er nu gebeurt: het is vreselijk want langzaamaan, of razendsnel, wordt alles wat ons lief is, ons ontnomen. De maatschappij zoals we die hadden moet kapot. To build back better. Een frase die je ook uit de mond van elke politicus hoort komen de laatste tijd. We willen niet wat we hadden beter maken, maar slopen wat er was en een vierde industriële revolutie erdoor drukken. Een met vergaande robotisering, ‘schone’ energie en absolute staatscontrole en een wereldregering.

En ik weet het, over Karel van Wolferen hebben de laatste weken de meest idiote praatjes de ronde gedaan. Gesponsord door Gazprom? 😀 Het gaat echt nergens over. Maar in vijf minuten legt hij precies uit waar het om draait. Waarom alles kapot moet. Waarom we hier nu middenin zitten en wat een kleine groep machtswellustelingen, die de afgelopen jaren overal hun tentakels in hebben gekregen, wil.

En voor wie het wil zien, de informatie en de plannen zijn gewoon overal te zien. In jaarcijfers van de Bill & Melinda Gates stichting, op de websites van NGO’s en onderzoeksinstituten, in ‘over ons’, op de youtubekanalen van o.a. World Economic Forum, in de boekjes van meneer Klaus Schwab. Bij Erna Solberg op twitter en kijk vooral even wie ze ‘tagt’. Ja, Bill Gates en zijn vaccin-instituut. Maar ik ben het aluhoedje, haha.

‘Sinds het begin van corona ben je zo gepikeerd en beledigd’ schreven een paar mensen. Ja, eerst dacht ik net als bijna iedereen: ‘wat is dit in vredesnaam!’ en als het echt zo zou zijn dat de mortality rate 3% was, ja dan moesten we pas op de plaats maken, meer te weten komen en maatregelen nemen. Maar al heel snel bleek dat dat allemaal zo ernstig niet was maar dat er wel steeds gekker maatregelen genomen werden.

Ouderen die ‘beschermd’ wegkwijnden van eenzaamheid, mensen die alleen moesten sterven zonder hun geliefden erbij, mondkapjes die op moesten terwijl onomstotelijk is bewezen dat het net zo effectief is als knikkers vangen in een voetbalnet, elke vorm van sociaal contact die praktisch verboden, het culturele leven dat ontbonden is, angstvallig afstand van elkaar moeten houden…

En Noorwegen ging na de lockdown in maart een dikke maand weer geleidelijk open. En nu zien we hier dezelfde idiotie. Vorige week werden er maatregelen aangekondigd en het is altijd hetzelfde: ‘nu even dit en dat niet doen, zodat we straks kerst kunnen vieren zonder bekommeringen.’
En nu zien we een weer afvlakkende trend in de besmettingen en zegt Erna: ‘het baart mij zorgen dat jongeren zoveel covid verspreiden, daar moeten we iets aan doen anders vrees ik dat het geen gewone julefeiring wordt’.

En zo gaat het maar door. Wat we ook doen en hoe zeer we ook meewerken, het is nooit genoeg. Want een virus krijg je niet weg. En voor een virus moeten we niet alles wat ons lief is, opgeven. Maar als je weet dat het niet om een virus gaat, maar om het doorvoeren van een heel andere agenda, dan is het een stuk logischer.

Dit artikel legt naar mijn idee haarfijn uit wat er aan de hand is.

Most people cannot see that it is happening, for the simple reason that it is happening to them. They are literally unable to recognize it. The human mind is extremely resilient and inventive when it is pushed past its limits. Ask anyone who has struggled with psychosis or has taken too much LSD. We do not recognize when we are going insane. When reality falls apart completely, the mind will create a delusional narrative, which appears just as “real” as our normal reality, because even a delusion is better than the stark raving terror of utter chaos.

Ook in Noorwegen beginnen artsen te roepen dat het allemaal zo’n drama niet is. Dat het nergens over gaat dat het hijgnieuws is dat er 50 besmettingen zijn in Bergen, terwijl in het jaar 2000 er dagelijks 2000 mensen besmet werden met griep en er 400 in het ziekenhuis belandden en dat dit niet veel ernstiger is dan gewone griep en dat het hele afsluiten van de samenleving, derhalve onzinnig is. Het verweer van Bent Høie (de Noorse Hugo de Jonge) is even sterk als dat van Rutte als hem om een reactie wordt gevraagd: ‘Nee, dat is niet waar. Het is wel heel gevaarlijk, dat is het dat is het dat is het!’

Van kennissen uit Zweden hoor ik nu ook dat er langzaam maatregelen worden genomen. Ook daar worden de mensen bang gemaakt.

Deze week zag ik een moeder en een dochter van 10, allebei met mondkapje en bange ogen. En dan denk ik muts, neem je dochter dan niet mee een winkel in als je zo bang bent, maar ga wandelen. Buiten. In de frisse lucht. Doe je kind dat niet aan!

En ik weet het, ik moet me er niet boos om maken. Maar dat is meteen het probleem, ‘ze bedoelen het goed’. Ze doen het voor anderen. Ze doen het om de zorg niet te belasten. Deugkapjes.

Maar parallellen met de geschiedenis…. die moeten we vooral niet trekken. Nog even doorbijten en meewerken en dan zijn we hier doorheen. Ja, en dan hebben we geen horeca meer, geen kleine ondernemingen, geen cash geld, geen mogelijkheid meer om aan Big Brother te ontsnappen of te reizen zonder Covid-pas, geen vrijheid, geen culturele sector en geen banen meer. Maar wie weet, wel een lekker eerlijk basisinkomen, enzo.

Bij twijfel niet bewaren :)

Het was weer eens tijd om te ontrommelen. In de kinderkamers, dit keer.

‘Dat had je toch net gedaan?’

Ja 😀 Vanaf dat de kinderen naar school gingen tot half september. Op het gemakje.

Inmiddels zijn we twee maanden verder en er sluipt van alles naar binnen met vier kinderen en hun moeder. Er waren ook dingen die ik eerder niet had aangepakt zoals een enorme berg viltstiften, maillots, potloden… en inmiddels waren er weer dingen zoals boeken, knutseltoebehoren en kledingstukken die niet (meer) gebruikt worden.

En gewoon een immense berg tekeningen. Ze hebben nu gezamenlijk een lege A4-tjes verbod tot ze elk notitieboekje dat ze nog hebben, hebben volgetekend (en dan nog zeuren om blaadjes uit mijn enige exemplaar…. 😀 )

Ik maak altijd eerst de la of kast of bak leeg. Dat is fijn, een heel nieuw begin, in een paar seconden. Dat motiveert! Lege ruimte is mooi.
Vervolgens leg ik alleen datgene terug dat ik zeker weten nodig heb en zeker weten ga gebruiken. De rest gaat direct in een doos met kringloopspullen, of in de kliko.

Als ik wel eens wat terug haal uit een doos met spullen kom ik er daarna altijd weer op terug en verdwijnt het uiteindelijk altijd alsnog. Omdat focussen op wat mag blijven, nuttiger is dan focussen op hetgeen dat mag gaan. De dingen op die manier bekijken, maakt mijn beslissingen helder.

Waar mogelijk probeer ik eenmaal een besluit te nemen en daar niet meer op terug te komen. Dingen terugleggen en denken dat ik het wel ga gebruiken als in een opgeruimde kast ligt: bij mij werkt het nooit.

Al die overbodige spullen maken het binnen de kortste wederom zo rommelig als het was. En dan blijf ik bezig.

Opruimen doe ik dus altijd met een vuilniszak en een doos voor de kringloop erbij. Twijfel = niet behouden.

Ik lees soms wel eens van mensen die dingen toch weer missen of denken nodig hebben en spijt hebben van hun opruimpogingen. Maar mijn leven is zo veel simpeler aangenamer met nog 20% van de spullen die ik ooit had, dat een klein beetje ongemak van iets dat ik niet meer heb en wat misschien nog eens vijf minuten nuttig zou kunnen zijn, in het niets valt.

Gisteren had ik geen vaas voor twee bossen tulpen die ik kocht voor 10 kronen per stuk. Ik hartje witte tulpen. Dan zou ik kunnen denken dat het vreselijk en ach en wee was dat ik geen vaas meer heb, maar in een halve minuut had ik de inhoud van twee glazen potten in kleinere potten overgegooid en nu staan de tulpen in twee grote weckpotten die ik als de bloemen zijn uitgebloeid, gewoon weer gebruik voor koffie, meel of wat dan ook.

Er is altijd wel een alternatief. We kunnen besluiten gewoon zonder iets te doen, iets te lenen, creatief te zijn…. Iets niet hebben, is geen drama. Denken in oplossingen, niet in problemen.

In de hele geschiedenis zijn we nog nooit zo bespuld geweest als nu en nog nooit hadden we zo het idee altijd te weinig te hebben.

Het is zo heerlijk om het huis weer te hebben ontdaan van overbodige rommel. Er zijn ruimtes waar ik zelden iets hoef te doen: de keuken, onze slaapkamer, de woonkamer, de klerenkast van mij en de man, de badkamer: af en toe vijf of tien minuten is genoeg om alles rommelvrij te maken. De gang, kinderkamers, de bijkeuken en de ruimte om het huis daarentegen: waah! 😀

Het geeft me weer helderheid, extra ruimte in huis en in mijn hoofd, ook al zijn het ruimtes waar ik dagelijks niet meer dan een paar minuten ben. Weten dat alles netjes en op orde is en dat wat er niet meer hoort, nu wel op de goede plek ligt (doos voor kringloop, papierkliko…) doet me goed.

Voor mij is niet twijfelen aan mijn eigen beslissingen de makkelijkste en meest eenvoudige manier om simpel en eenvoudig te kunnen leven en zo veel mogelijk plezier te hebben van een ‘leeg’ huis.

Nu alleen nog even een ritje naar de kringloop 😀

Het leven hier….

Ik ben al vier keer aan een post begonnen en elke keer ga ik weer wat anders doen. Het is nu grijs en grauw maar de afgelopen dagen waren ronduit schitterend. Vrijdag en zaterdag hebben we in zee gezwommen. Gisteren wilde ik, maar kwam het er niet van. Ik heb op een wiebelige ladder de ramen aan de buitenkant gewassen, voor het eerst in de dik vier jaar dat we hier wonen.

zo zaten we er vrijdag bij na een frisse duik…. het was gewoon heet in de zon….

De ramen in de keuken beginnen op twee, drie meter (de bodem om het huis loopt af) boven de grond en zijn bijna manshoog. Blijkbaar heb ik lichte hoogtevrees maar ze zijn schoon en blinkend. Ik houd van schone ramen, volgens Shoukei Matsumoto zijn ramen de ‘ogen’ van je huis. Zijn boek ‘A Monk’s Guide to a Clean House en Mind’ is sowieso een aanrader.
Gisteren heb ik ook overal om het huis geveegd en geruimd en een stapel houtblokken gekloofd en opgestapeld om te drogen. Om een of andere reden verzamelen alle bladeren uit het hele bos in een straal van 500 meter zich voor de voordeur van de woning beneden. Het is in elk geval weer erg netjes.
Ook is er vorige week 3000 liter mooi droog hout geleverd waarmee we de winter wel door gaan komen. We zijn klaar voor kouder weer in elk geval 🙂

Woensdag wordt de kleinste vijf. De man is dan vrij en we vieren een klein feestje. Helaas niet met opa en oma zoals vorig jaar maar de buren hebben zich volledig opgeworpen als surrogaat-opa en -oma in deze vreemde tijden. Ze krijgt de knuffelrups die ze al wil hebben sinds haar zus die kreeg, een flamingo-schuddebol, viltstiften, een feestjurk en wat kleine dingetjes.

Afgelopen zaterdag ontdekten we een nieuwe gårdsutsalg, een boerderijwinkel met verse spullen uit Rogaland, een provincie in het zuidwesten waar veel landbouw is. Zo fijn, want hoe meer we de supermarkt links kunnen laten liggen, hoe beter. Volgens de eigenaar blijven ze ‘voor altijd’ dus dat is mooi. Ik kocht meteen (heerlijke) lokale honing met propolis, kruiden, groenten en eieren.

Ik wil ook weer mijn eigen brood bakken. De supermarkt hebben we dan alleen nog nodig voor melk, yoghurt, boter, wc-papier, suiker, bakpapier en zulke dingen. Langzaam maar zeker komen we er wel. Of juist niet meer 🙂

Oh en ik was zo trots op mijn zevenjarige. In de klas ging het om of ze Trump of Biden zouden kiezen. Als we ’s avonds aan tafel zitten te tekenen, staat wel eens Jensen aan en soms vragen ze er iets over. En natuurlijk, zoals bij elk kind wordt de mening bepaald door wat ouders of tv ze vertellen maar in de klas koos bijna iedereen voor Biden. Alleen zij nog een jongetje gaven aan op Trump te stemmen. Ze is zo stil en meegaand in de klas maar dat ze zo een impopulaire mening durft te ventileren, vind ik echt heel dapper!

Verder heeft onze buurman geholpen met het verkopen van onze oude bus. Je krijgt hier 3000 kr ‘wrakgeld’ voor een oude auto als je hem inlevert zodat de kapotte auto’s zich niet in tuinen en op erven ophopen, maar een bevriende autohandelaar gaf er meer voor dan dat. Gelukkig! Zo fijn dat deze dingen langzaam verdwijnen. De andere auto is ook bijna klaar om (hopelijk dit keer wel) goedgekeurd te worden en dan kunnen we weer eens met zijn zessen ergens heen. Onze actieradius is, omdat we maar met vijf personen in de golf passen, nogal beperkt. En ik zou toch graag weer eens wat meer zien van dit prachtige land. Toen we in Nederland woonden, zagen we meer van Noorwegen dan nu, gek toch!

En dan is nu ons koffie- en laptopuurtje voorbij. Tijd om de jassen en schoenen aan te doen en lekker een uurtje naar buiten te gaan. Fijne maandag!

(Oh ja, ik post weer zo nu en dan iets op instagram m.b.t. Flylady voor de mensen die mee willen volgen. Je kan op een gewone laptop namelijk wel op instagram posten dus dit is ideaal voor mensen zonder smartphone en een hekel aan Zuckerberg. Hypocriet? Ongetwijfeld. Boeiend? Neida!)

Kinderspeelgoed minimaliseren in een kwartier

Foto door Alexas Fotos op Pexels.com

Hebben je kinderen enorm veel speelgoed? Van dat lelijke plastic met 4590659683 kleine onderdelen dat alleen maar op de grond gegooid wordt of het onderwerp is van menig meningsverschil en gehuil?

Ik ben geen fan van speelgoed, zo veel moge duidelijk zijn. Het is ook niet nodig: als je leest hoe weinig (niets) ze hadden in de boeken van Het Kleine Huis besef je dat wat we ook toevoegen, overbodig is. De kinderen toen waren gelukkig met een lappenpop. Eentje. En een lolly voor kerst. En dat is niet de tijd waarin we leven, maar wel een les om te onthouden.

Je kinderen overvoeren met speelgoed is naar mijn idee dodelijk voor hun creativiteit. Waarom spelen ze zo leuk op vakantie in de caravan? En waarom kan dat niet thuis? Wellicht om dezelfde reden als dat wij ons daar zo fijn voelen: er is niets overbodigs om ons druk om te maken of over te stressen.

Maar natuurlijk kan je ook je eigen huis zo inrichten. Alleen het nodige. En waarom zou je bergen speelgoed, of tot en met een speelkamer hebben voor je kinderen omdat anderen het ook hebben, terwijl je er zelf krankjorum van wordt?

Mijn ervaring is dat kinderen zelden iets missen. Niet dat ik al hun speelgoed constant wegdoe, er komt ook maar heel weinig bij maar toen ze nog kleiner waren ging opruimen met de botte bijl altijd prima en zonder dat ze ooit nog vroegen om hetgeen dat mijn opruimwoede niet had overleefd.
Als ze wel eens ergens om vragen, antwoord ik dat het ‘beneden’ ligt en dat ze het kunnen pakken maar die moeite nemen ze eigenlijk nooit.

Als je wil weten of het werkt, een heel beperkte hoeveelheid speelgoed, is dat in een kwartiertje uitgezocht.

Je hebt nodig:

  • plek op zolder of in een kast
  • grote dozen of manden
  • slapende kinderen
  • goede zin

Je doet:

  • een passende hoeveelheid spullen voor je kinderen bedenken. bijvoorbeeld hun leeftijd + 3 stuks
  • de favoriete dingen uitzoeken. bijvoorbeeld duplo, een knuffelbeest, een speelhuisje en potloden
  • de collecties verkleinen indien te groot: een kuub duplo is echt te veel, net als meer dan twee van elke kleur kleurpotloden
  • de rest van de rommel naar boven brengen. uit het zicht van de kinderen.

Misschien vragen ze waar de spullen zijn gebleven. Dan kan je simpelweg antwoorden dat ze hun favoriete dingen nog steeds hebben en je kunnen vragen om dingen die ze missen maar dat je denkt dat ze meer plezier hebben in spelen als er niet zo veel speelgoed is en dat jullie altijd dingen zelf kunnen maken.

Hier gebruiken ze alles waar ze hun handen op kunnen leggen. De oude koffiemolen, de grote lege blikken van bierstroop, schelpen, takken, kastanjes, eikenoten, plakjes boom die achtergelaten zijn waar bomen zijn gekapt, bladeren en heel veel papier, kleurpotloden en touw.

Gisteren hadden ze een hut gemaakt met plakjes steen als borden, en mosselschelpen (de vogels laten ze kapot vallen op de rotsen naast het huis) als eten, blikken vol gras en modder (soep), wat houtblokken (vuur) en een paar planken (stoelen). Altijd zo grappig om die dingen terug te vinden.

Als je alles verwijdert uit je dagelijks leven, scheelt dat een heleboel stress. De dingen sorteren en uitzoeken kan je later doen. Dat geldt voor je keuken, je badkamer of je klerenkast net zo goed als voor het speelgoed van je kinderen. In een kwartier kan je in plaats van chaos, kalmte creëren.

En stuit het op protesten, dan kan je altijd in goed overleg iets meer houden, op voorwaarde dat ze het zelf opruimen. Want dat is ook een groot voordeel van heel weinig speelgoed: het blijft overzichtelijk genoeg voor ze om zelf op te kunnen ruimen, zo lang opruimen niet ingewikkelder is dan spullen terug in een mand leggen of op een plank zetten.

Want dat is het ook nog eens: al die pinterestwaardige bakken met verschillende types speelgoed, dat kunnen kleine kinderen zelden netjes houden. Je kan van een twee- of driejarige niet verwachten dat ie een grote brij speelgoed in zes bakken sorteert.

Buiten.

In plaats van plastic ding nummer zoveel te kopen of in ontvangst te nemen, is het misschien een idee om te investeren in een goed regenpak.

Hier gebruiken we in de winter meestal gevoerde regenpakken omdat echte winteroveralls te warm zijn. Didriksons, Helly Hansen, Norønna, Nordbjørn, CeLaVi en Lindbergh zijn merken met goede regenkleding maar ook H&M heeft (hier althans) best acceptabele kwaliteit.

Met kaplaarzen, een goed regenpak (kies een exemplaar met elastiek voor onder de schoenen), regenwanten en eventueel een regenhoed (er is geen slecht weer, alleen slechte kleding hé ;)) kunnen kinderen altijd comfortabel naar buiten, ook al regent het. Het is zelfs veel leuker, want je kan in enorme regenplassen stampen en rollen zonder nat te worden.

Buiten is alles beter.

Ik vind kinderen serieus een stuk leuker als ze geen bergen speelgoed hebben. Ze zijn er leukere mensen door en het scheelt mij een berg stress en gedoe.

Een goede tijd voor meer minimalisme.

Waarom zou je nu precies je overbodige spullen weg gaan doen? Wel, het is altijd de goede tijd om dat te doen maar nu nog wat meer dan anders, naar mijn idee.

Spullen bieden geen zekerheid. Althans, nutteloze spullen. De laatste tijd houd ik wel wat meer op voorraad wat betreft essentiële zaken als kinderkleding en -schoenen: als ik goede dingen vind tweedehands, dan koop ik ze. Ik heb er ruimte voor gemaakt in mijn kasten om het op maat op te kunnen slaan.

Maar verder zijn er natuurlijk zo veel dingen die we in ons leven houden met het idee dat er nog wel eens schaarste zou kunnen ontstaan. En ik moet zeggen dat dat me nu een stuk reëler in de oren klinkt dan een jaar geleden maar dan nog moeten we eerlijk zijn en bedenken hoe nuttig het is om iets bij je te houden omdat het ooit wel eens niet meer gemaakt zou kunnen worden als we het hele ding in de eerste plaats al kunnen missen als een gat in ons hoofd.

Een huis met alleen de dingen die we graag gebruiken of zien, geeft een helderder geest (stel je voor hoe erg het zou zijn als ik een huis vol rommel had :D).
Het schept ruimte in je hoofd voor andere dingen: als je hersens constant rommel of dingen om te doen registreren (al is het onbewust) en malen over niet essentiële zaken, wordt het maken van andere beslissingen of het maken van plannen, moeilijker.
Het zorgt dat je ziet wat belangrijk is. Mijn gezin, gezondheid, liefde. Niet de plaatsing van de vaasjes op het dressoir, wat de nicht van de kapper van de buurvrouw over me vertelde of de koers van mijn aandelen.
Het vermindert stress. Er is een reden dat een wellnesscentrum, waar je moet ontspannen, er niet uitziet als een bruine kroeg. En niets ten nadele van dat laatste maar in huis is enige orde gewenst.
Zo min mogelijk ‘gedoe’ zorgt ervoor dat we het hoofd boven water houden. Minder spullen, minder verplichtingen, minder financiële zorgen.
Het zorgt ervoor dat je weet wat je wil. Als je huis een wirwar is van impulsaankopen, dingen die je ook wel leuk vond toen je ze toevallig in de winkel zag, dingen waarmee je ooit nog wat wil doen of die ooit op een regenachtige dag nog van pas kunnen komen, verlies je jezelf. Net als wanneer je je administratie maar liever in een kast propt en negeert of je je druk maakt om wat anderen van je denken. Jezelf omringen met alleen datgene dat betekenis heeft zorgt ervoor dat je beter weet wat belangrijk is voor je (en vooral wat niet)
Het maakt je zorgelozer. Als je elke dag verantwoordelijk bent voor het ‘verzorgen’ van enorme bergen met overbodige spullen, levert dat kopzorgen op. Die dingen wegdoen, vermindert ook je zorgen.

Als ik zo min mogelijk overbodige spullen heb, kan ik zien wat belangrijk is in mijn leven. Wat ik echt nodig heb.

Het gaat me niet alleen maar om gezellig het huis opruimen maar ook om bewust leven met minder. Want hoe minder je nodig hebt, des te minder kwetsbaar ben je voor invloeden van buitenaf.

We kunnen nu nog allemaal volhouden dat het in het voorjaar weer zal zijn als in het voorjaar van 2019 maar dat gaat niet gebeuren. Er zullen massa’s bedrijven failliet zijn, familiebedrijven de nek om gedraaid worden en mensen worden massaal werkeloos. Er komt een storm op ons af die zijn weerga niet kent terwijl iedereen zich zijn vrijheden laat afnemen uit angst voor een virus dat niet dodelijker, hetzij iets geniepiger is, dan de gewone griep.

Zo min mogelijk afhankelijk zijn van luxe en comfort is belangrijker dan ooit. Omdat het je zorgelozer maakt. Omdat het zorgt dat je ‘wendbaarder’ bent. Minder vatbaar voor onheil. Baanverlies. Inkomensverlies.

Of het nu gaat om wat je eet, de kleren in je kast, de spullen in je huis, je verslaving aan ‘tech’, je afhankelijkheid van het internet, het gemak van je auto, je apparaten: less is more.

Hoe minder je nodig hebt, des te sterker je bent. En we zijn veel sterker, flexibeler en wendbaarder dan we denken. We hebben ons hele leven geleerd dat geluk, vindingrijkheid, creativiteit en genieten van het leven dingen zijn die we moeten kopen en laten maken door een ander. Dat is simpelweg niet waar.

In donkere tijden (wat het wat mij betreft zijn) moeten we de kracht vinden in onszelf en ons bevrijden van alles wat ons hierbij tegenhoudt.

Het kopen of hebben van dingen kan een afleiding zijn. En ik heb ook mijn afleidingen. We hebben bijna allemaal dingen nodig die ons afleiden. Kies ze wijselijk. En als het kan, zorg dat het iets is dat niet te ver buiten jezelf ligt.

Dus. Het is 11 graden, de zon schijnt, ik ga mijn bikini aandoen en spring in de zee.

Doei!

Linkjes.

Oh oh, wat een tijd. Ik heb de verkiezingen gevolgd en viel van de ene in de andere verbazing. Het gesjoemel met stemmen was in juli al aangekaart en wat ik ervan zag, was bizar. Net als het verdraaien en verkeerd vertalen van uitspraken van Trump door NOS en NRK. (en andere media, maar niemand deed meer dan een wenkbrauw optrekken toen een Belgische miljonair ‘onze’ kranten kocht). Het suspenden van accounts door Twitter van mensen die hadden gefilmd hoe stemmen voor Trump werden weggemaakt en weggegooid. Hoe toezichthouders niet werden binnengelaten in stemlokalen in ‘democrat‘ staten. Het verbranden van ballots. Het in vijf minuten tellen van 100.000 stemmen op Biden en 0 op Trump. Echt. En ik zeg niet dat dat voorbehouden is aan de blauwe zijde maar….

Natuurlijk vindt mevrouw Ollongren het een briljant idee, dat stemmen per post. Dat is gelukkig niet manipuleerbaar. Hm…. Waarom die gretigheid hè?

Ik ben op zich geen fan van Trump (of wel, inmiddels) maar hij is naar mijn idee de enige die aan het kant van het volk staat. Het laatste obstakel voor The Great Reset en wie denkt dat ik uit mijn nek klets, geef het eens een snelle zoekopdracht bij Youtube. Je ziet daar filmpjes van het World Economic Forum, de Engelse Royal Family, Goldman Sachs die je vertellen wat er gaat gebeuren. Bij de bron zelf. En dat is echt niet fijn.

Op Bitchute.com vind je van alles dat door YT wordt geband.

dit is de eerste Directeur – Generaal van de WHO. Hoe vinden we zelf dat ze het doen?

De WHO, UN, WEF etc, dat zijn toch geen regeringen? Nee. Maar regeringen hebben wel met deze organisatie verdragen ondertekend. En wat we nu zien, is precies het begin van de reset waar ze al jaren over dromen en plannen voor hebben gemaakt.

Gisteren las ik een misselijk stukje op Idler. Dat is was mijn favoriete tijdschrift van de anarchistische, vrijheidslievende, eenvoudig levende, grappige, eigenzinnige en tegendraadse Tom Hogdkinson.
Ik was al verbaasd dat ze een special met hippe mondkapjes hadden maar door dit artikel is het definitief over met mijn liefde. ‘Loving Lockdown’ heet het. Gat-ver-damme. Er wordt gerefereerd aan een onderzoek, gefinancierd door de Wellcome Fund.

Yet a little-publicised report, entitled Collective Resilience, written by Alex Evans and Jules Evans, and funded by the Wellcome Trust, paints a more positive picture. It argues that there is another story to be told alongside the darkness and talk of the perfect storm of mental illness: one in which millions of people have found new depths of resilience, mutual aid, innovation and self-reliance, all of which have nourished their mental well-being through this dark time.

En dan volgt er een lofzang op de lockdown. En wie is de geldschieter voor dat Wellcome Fund? Nou? Zal ik het zeggen, als aluhoedje dat achter elke boom een Bill Gates ziet staan? Nou?

DIE VERMALEDIJDE BILL & MELINDA GATES FOUNDATION!

Ik verzin het niet.

In mijn favoriete tijdschrift van mijn favoriete schrijver die ik bewonderde om zijn eigenzinnigheid, tegendraadsheid en liefde voor het leven moet ik lezen hoe heerlijk het is om niet te kunnen reizen, geen cafés te kunnen bezoeken, opa en oma te laten verkommeren en om niet meer met meer dan twee mensen tegelijk op straat te kunnen lopen. Want bezinning. We’re doomed.

Een oud bericht: de spoedwet betekent het einde van de rechtsstaat.

Jensen en Adam Curry: een interessant gesprek over de achtergronden van de verkiezingen en wat er op het spel staat.

Een Deense lerares ondergedoken nadat ze Mohammed cartoons liet zien. Kunnen we nu een Rotterdamse leraar aan toevoegen. Zucht.

Helft MKB failliet in 2021

In de Randstad liggen IC’s vol migranten (en daarom mag u opa niet knuffelen)

Pleegkinderen in Berlijn werden expres bij pedo’s geplaatst

Lockdown is a terrible experiment

Kijk eens hoe mooi het World Economic Forum Covid en de reset heeft gepland.

80% van de gehospitaliseerde mensen met Covid heeft vitamine D tekort

Het eerste nummer van Gezond Verstand is online te lezen

En kijk, daar hebben we het: basisinkomens. Ook een pijler in de Great Reset.

Melinda Gates called on NZ PM to speak up in support of covid vaccine

Het beddentekort in de zorg is niet nieuws, de aandacht ervoor wel

Ben Shapiro vertelt waarom hij in 2016 niet, maar nu wel op Trump stemt

Wageningse voedingswetenschappers overschrijden gedragscode

Volgens Rutte snapt u het verschil niet tussen een besmetting en een positieve PCR-test.

Ze zijn niet erg betrouwbaar.

Wie is er asociaal, meneer Rutte?

Het gevaar van de corona vaccins (in goed verstaanbaar Duits)

Wat je jezelf vertelt.

Ik denk dat je word, wat je jezelf verteld. Of wat je verteld wordt, als je jezelf niet vertelt wat en wie je bent.

Een aantal dingen heb ik lang over mezelf gedacht, die niet waar waren. Of, veranderd konden worden.

Bijvoorbeeld: ik ben een chaoot. Ik ben geen net persoon. Ik vind het lastig om alles netjes op orde te hebben. Ik ben onhandig.

En door nature of nurture ben ik ook een rommelkont, een chaoot en onhandig. Ik laat dingen slingeren, uit mijn handen vallen, weet het hele jaar wanneer iemand jarig is behalve op de dag zelf, ben goed in het zeggen van het verkeerde op het verkeerde moment en ga zo maar door.

Drie jaar geleden nam ik me voor om netter te worden. En ik leerde in een van de boeken die ik las de tip om over jezelf te denken als iemand die wel is wie en wat je graag zou willen zijn.

In plaats van denken dat je een sloddervos bent die met allerlei moeite probeert haar huis netjes te houden, kan je ook aan jezelf denken als iemand die heel netjes en geroutineerd is. Hoe zou die zichzelf gedragen in het dagelijks leven?
Zou ze haar huis binnen komen en struikelen over een stapel was, of zou ze dat euvel meteen verhelpen?
Zou ze op d’r kont zitten terwijl de keuken vol met vaat stond?
Zou ze gewoon voor de twintigste keer een la dicht proberen te proppen, of zou ze hem opruimen?

Of wat betreft eten:
Zou ze de hele dag lopen grazen, of zou ze netjes aan tafel zitten en zich beperken tot drie maaltijden per dag?
Zou ze eten tot ze pijn in haar maag heeft, of een fatsoenlijke hoeveelheid opscheppen en het daar bij houden?
Zou ze cola drinken uit een fles, of water uit een mooi glas?

Zou de persoon die je wil zijn, zich op die manier gedragen?

Je kan jezelf van alles wijsmaken. Ten kwade, maar ook ten goede.

Als je over jezelf gaat denken als een net, georganiseerd persoon, dan ga je je ook zo gedragen.

’s Ochtends vroeg schrijf ik graag in mijn dagboek en ik ben niet van de affirmaties en eindeloze analyses van mijn gevoelens, maar ik schrijf vaak op hoe ik wil leven, hoe ik mijn dag wil doorbrengen, wat ik ga eten, hoe ik me wil voelen… Ik denk aan hoe degene die ik wil zijn, zich gedraagt.

Als ik minimalistisch en zuinig wil leven, moet ik geen nieuwe spullen kopen. Ik neem me dan voor om niet naar spulletjes op internet te kijken of geen onnodige aankopen te doen. Want als ‘minimalist’ en ‘zuinig persoon’ doe ik dat niet. Dat is constructiever dan denken dat ik een gat in mijn hand heb dat ik wanhopig probeer te stelpen door mezelf te straffen met al dat leuks te laten liggen.

Ik schrijf op dat ik het leven mooier wil maken en dat ik daar moeite voor doe door kleine, extra dingen te doen. Dat ik een goede moeder wil zijn door aanwezig te zijn. Dat ik een goede moeder ben, want ik ontbijt met de kinderen, zit bij ze aan tafel, lees ze voor, ga met ze naar buiten. Het is fijner om aan jezelf te denken als iemand die het goed doet dan als iemand die het constant, geplaagd door mom-guilt fout doet maar het elke dag gaat proberen beter te doen.

Het is beter om over jezelf te denken als een net persoon, een goede moeder, een fijne vrouw, een levensgenieter die af en toe een steekje laat vallen, dan als een chaoot, een ploetermoeder en een wandelende berg tekortkomingen die het elke dag weer probeert, maar die nooit goed genoeg is.

Als dat ergens op slaat 😀

Je kan je eigen gedachten kiezen. Veranderen kan altijd. Maar veranderen vanuit de gedachte dat je niet goed genoeg bent, of een chaoot, een luiwammes, een vreetzak dat werkt niet.

Schrijf op wie je bent. Spreek het uit, of denk het. ‘Ik ben een positief persoon’ in plaats van ‘ik moet minder piekeren’. ‘Ik eet voor 95% gezonde dingen en gun mezelf soms een uitspatting’ in plaats van ‘ik zou moeten lijnen want ik ben veel te vet’. ‘Ik heb mijn huis keurig op orde en ben het waard om in een nette omgeving te zijn’ in plaats van ‘ik ga proberen de eeuwige chaos onder controle te houden’.

Helpt echt.