Kleedgeld voor twaalfjarige.

De oudste is 12 en zit in de 7. trinn. Over een jaar gaat ze naar de ungdomsskole, de jeugdschool. Daar zitten ze dan drie jaar.

Andere dingen beginnen belangrijk te worden. Ze had een tijdje een obsessie met haar nagels, probeert make-up en verwijdert het voor iemand het kan zien en heeft haar eigen ideeën over kleding. Altijd al gehad. Ik kan haar uittekenen in haar uniform van wijd uitlopende zwart broek, zwart shirtje en zwarte laarzen. Ze lijkt op iemand….. 😀

Ze wilde van alles. Schoenen voor de herfst. Een nieuwe broek. Shirtjes. Een trui. Ze had al een Harry Potter trui gekregen van me, en eigenlijk had ze ook nog wel het een en ander nodig. De wijd uitlopende broeken en gympen kan je niet dragen als het nat of koud is.

Dus ik zei tegen haar dat ze 2000 kronen kreeg (ongeveer 200 euro) en zich daarmee tot het zomerseizoen aan kon kleden. Ze was er helemaal gelukkig mee en ging gelijk bedenken wat ze allemaal nodig had. Maar het is zo’n enorme kniep, ze wild wel op internet kleren kijken maar nergens haar geld aan uitgeven want ‘eigenlijk had ze best nog wel veel’. Ze had een mooi lijstje gemaakt met inventarisatie en mogelijke outfits.

En dat is het fijne van minimalistische kindergarderobes, ze is gewend dat er niet veel in haar kast ligt en weet dat ze maar drie broeken, wat longsleeves en een paar vesten nodig heeft om goedgekleed de winter door te komen.

En een paar schoenen voor de herfst. Gevoerde winterlaarzen heeft ze nog. Bij de kringloop vond ik als nieuwe nep Dr. Martens en een skinny jeans in haar maat, bij elkaar voor 5 euro. Dat kon ik niet laten liggen.
Vervolgens had ik nog een alpaca wollen trui voor haar die ik niet meer droeg omdat de mouwen op mysterieuze wijze waren gekrompen en ik houd niet van te korte mouwen. Ze heeft alles aangetrokken en bij wijze van spreken niet meer uitgetrokken.

Gisteren kwam ze met de mededeling dat ze zaterdag met haar vriendinnen met de bus naar Kristiansand wil, naar Dyreparken. Daar heb je wat achtbaan-achtige dingen en dat is leuk. Of ik het wilde betalen. Ha. Ha. Ha. Goeie grap.

Ik vond het wel flauw, om de regels te veranderen. Maar aangezien ik haar zo’n 1000 kronen heb bespaard en ik niet bedenk dat ze naar Dyreparken moet, mag ze die 250 kronen ‘zelf’ betalen. Van kleedgeld maken we bij deze maar zakgeld.

Minimalisme: niet meer verlangen naar meer.

Foto door Emiliano Arano op Pexels.com

Een eenvoudig en minimalistisch leven komt niet vanzelf. Eenvoudig is niet simpel.

Genoeg mensen lijkt het een fijn idee om minder rommel om zich heen te hebben maar willen niets doen aan hun uitgavepatroon of winkelgewoontes. En ook al wil je hier wel heel graag iets aan doen en meer weerstand bieden, dan nog kan het bijna ondoenlijk lijken in een wereld die constant schreeuwt dat je andere dingen moet bezitten om uit te dragen wie anderen vinden dat je zou moeten zijn.


Al die input werkt verslavend. Hoe meer je scrollt door mooie foto’s, mooi gemaakte videos bekijkt en het leven van anderen voorbij ziet komen op facebook, des te meer lijk je ervan te willen.

Het is bovendien ook totaal niet meer duidelijk wie je nu iets probeert te verkopen en wie niet. Het wordt zo subtiel gebracht en ja, daar zitten duizenden mensen en honderdduizenden uren onderzoek achter. Om precies te weten hoe ze zelfs de meest grote kniep de portemonnee kunnen laten trekken.

Hier wat tips om te stoppen met het constant verlangen naar meer.

Verminder je blootstelling aan advertenties.

De bos folders die tweemaal per week op de mat valt, is maar het topje van de ijsberg. En dat is ook nog als zodanig herkenbaar. Haal de stofkam door de mensen die je volgt op sociale media, zeker als hun posts je een inferieur gevoel geven. We weten heus wel dat hun leven eigenlijk net zo interessant, of oninteressant is als dat van ons, ze hebben alleen andere spullen, hippere kleding of een rare obsessie met yoga en rauw eten.


Installeer wat adblockers in je browser. Vermoord je televisie. Plak een NEE NEE sticker. Luister radio zonder reclame. Stop met het lezen van tijdschriften die je het gevoel geven dat je faalt in het leven omdat je geen buikspieren of villa of drie meter lange houten tafel voor al je vrienden of kinderen in verantwoorde biologisch katoenen kleertjes hebt.


Probeer een tijdje niets uit te geven.

Probeer een dag niets te kopen. Twee dagen. Een week. Een maand. Dingen kopen en toegeven aan impulsen is een gewoonte die ook weer af te leren is. Geniet van het gevoel niets nodig te hebben.


Verander je input

Blogs, films en instagram accounts blijven bekijken waarin spullen worden aangeprezen en denken dat je er spontaan immuun voor bent is net zoiets als minder willen snoepen en heel de dag een reep chocola aan gaan zitten kijken: een totaal overbodige oefening in wilskracht. Verander de dingen waarmee je je omringt. Mensen die je inspireren om dingen anders te doen. Om eenvoudiger te leven, je rommel op te ruimen, je leven te organiseren, gezonder te eten, dingen zelf te maken, meer naar buiten te gaan en te genieten van de natuur, om meer leven.

Vraag je af: is dit het waard?

Iets is leuk, we willen iets, we kopen iets, we nemen iets mee naar huis, zetten iets neer, vergeten iets en iets blijft tot in lengte van dagen in ons huis wonen zonder dat we weten waarom ook weer.
Denk goed na bij de dingen die je koopt en vraag je af of het het geld waard is, maar ook de plek in je huis, je goede zorgen, de ruimte die het inneemt, de last die je ervan hebt als je besluit het niet meer nodig te hebben en de milieu-impact die dit alles heeft.


Declutter je huis en je omgeving

Een leeg huis is voor mij de perfecte herinnering aan het feit dat ik niets nodig heb. Of, weinig. Veel dingen niet doen, biedt ruimte om andere dingen die me wel blijheid brengen, wel te doen. Als ik niets om me heen heb dat me afleid, vind ik het makkelijk te doen wat ik echt belangrijk en / of aangenaam vind.
Het is wel belangrijk om tegelijk met declutteren, te stoppen met kopen en niet je rommel doneren en vervangen door meer rommel. Niets mis met een bepaalde flow in de dingen die je bezit.

Waardeer het leven met minder

Zo veel meer vrije tijd. Minder schoon te maken. Minder te vergaren. Minder om je druk om te maken. Kalmte aan je ogen. Kalmte in je huis. Je kinderen rustiger, wellicht. Meer helderheid als het komt op andere beslissingen, want als je niet constant overprikkeld raakt door je omgeving, is het makkelijker om te zien wat echt belangrijk is en daarin duidelijkheid voor jezelf te scheppen.

Minimalisme voor de illusie van controle

Foto door Mabel Amber op Pexels.com

Het meeste om ons heen, is niet onder onze controle, hoezeer anderen ook de moeite doen om daar wel macht over te krijgen. Uiteindelijk lukt het niet. Mijn strategie is er een van ‘prepare not for the worst but for a bit worse and hope for the best, genieten van de goede dingen op dit moment, leven in het nu en zo eenvoudig mogelijk leven. Niet om af te zien maar omdat die manier van leven me oprecht het gelukkigste maakt.

Eenvoudig leven vraagt om volharding en het volledige besef, op alle vlakken van het leven, dat minder bezit meer leven is, dat eenvoud de weg is die ik wil bewandelen en dat ik ‘niets’ nodig heb dat er nog niet is. Het besef hebben dat geld een middel is en geen doel. Dat elke bezitting die het nodige en echt aangename overschrijdt, een stok is om mezelf mee te slaan.

Er is zo veel dat ik niet kan veranderen. Maar er zijn kleine dingen die we wel kunnen veranderen, die het gevoel van orde geven, in een chaotische wereld.

Mijn huis is mijn schuilplaats. Niet in de zin van een bunker maar in de zin van een plek om thuis te komen, om naar mijn eigen smaak in te richten, op orde te houden en waar ik controle heb over de dingen en dat is ook wel eens fijn 😉

Het is de plek die ik zo aangenaam mogelijk kan maken. Niet door het vol te zetten met dure meubelen, kleurige stoffen, collecties en luxe apparaten maar door het schoon, netjes, leeg en ordelijk te houden.

Ik ben het die bepaalt wat er in huis komt. En de man uiteraard, anders was het hier wel heel kaal en wit. Maar het zijn niet de winkels, de ikea-catalogi, de influencers, interieur-instagrammers, de perfecte pinterestplaatjes, de marketingmensen of de superminimale youtubers. En dat voelt fijn.

Zelfs nu de keuken er binnenkort uitgaat, houd ik hem schoon en fris, ook van binnen. De kastjes geordend, de bekers netjes op een rijtje. Chipszakken frommel ik niet dicht maar vouw ik netjes dicht en sluit ze af met een houten knijper. De inhoud van de glazen potten waarin de spullen staan die ik dagelijks gebruik -koffie, pitten, cacao, suiker, noten, earl gray thee- gooi ik regelmatig over in andere potten omdat zo’n beduimeld glas niet vrolijk maakt. Kleding die gestreken in een wasmand ligt, maakt me vrolijker dan schone maar verkreukelde was. Een bak met keurig opgerolde kabeltjes waarvan ik weet waar ze voor zijn, geeft me het idee dat niet alle hoop verloren is 😉

Hoe knappen de dingen op als we ze wat extra aandacht geven. Hoe knappen wij er van op als we ons kunnen omringen met nuttige, mooie en schone dingen.

Tevreden zijn met wat ik heb en weinig nodig hebben zijn een deel van mijn ‘verzekering’ tegen moeilijker tijden. Niet dat we die zodoende kunnen omzeilen, we zullen er doorheen moeten. Maar dat gaat beter als ik niet gehecht ben aan spullen of mijn idee dat ik meer zou moeten hebben.

Niet hechten aan spullen met hun valse beloften en hun eeuwige gejengel om aandacht en mijn eigen leefomgeving minimaal, simpel, schoon en aangenaam houden, geeft een kalme geest, een optimistisch gemoed en een gevoel van zorgeloosheid, ook in minder zorgeloze tijden.

Hoofd opruimen.

Ook de bezem door mijn hoofd, dat leek me een goed idee. Ik houd van alternatief nieuws, complottheorieen, geheime genootschappen en alles wat niet mainstream is. De andere waarheid, of de andere kijk op dingen. Ik denk dat wat ons verteld wordt niet eens de halve waarheid is, maar de omgedraaide waarheid. Ik houd van dingen uitvergroten en harder zeggen dan ik ze bedoel, gewoon daarom. Ik denk dat menig complottheorie vaak dichter bij de waarheid zit dan wat wij voor waar worden geacht aan te nemen en dat de mindcontrol nu iedereen 24/7 ingplugd is, groteske vormen aanneemt zonder dat wij het door hebben.

De afgelopen maanden zag ik zich scherp aftekenen waar aluhoedjes al lang over roepen. Een bepaalde agenda, het inperken van vrijheden, het verzwakken van gemeenschappen, het tegen elkaar uitspelen van mensen door…. wel, daar zijn ook genoeg theorieën over 😉

Maar, heeft het zin? Nee. Natuurlijk niet. Ik kan de dingen altijd /goed van me af zetten, computer dicht = klaar ermee en me weer richten op mijn eigen leven maar het is uiteindelijk wel verspilde tijd. Dat, plus dat ik mensen die hier lezen ermee irriteer. Nu is dat iets dat altijd wel gebeurt 😉 maar ik denk dat ik mijn blog maar houd tot een vrolijke plek.

Klagen is niet leuk, praten over negatieve dingen is dat evenmin. Nu ben ik ook niet Polyanna maar ook zelden boos of geraakt of sjacho. Uiteindelijk kan ik alleen mijn eigen wereld beter maken, en heb ik geen invloed op het grote geheel der dingen. Ik kan niet meedoen aan dingen, of wel meedoen aan dingen. Ik kies hoe mijn wereld eruit ziet.

Ik beperk mijn inname van tegengeluid tot Jensen en Vernon Coleman, een paar maal per week. De rest van de stroom aan informatie, sluit ik af. Het is geen kwestie van kop in het zand, maar meer van: ik ken de grote lijnen, maar mezelf -en anderen- vermoeien met de details, is zinloos.

Mijn smartphone is uit en ik heb geen idee waar hij is. Ook dat is zeer rustgevend. Ik kan nog wel berichten sturen via Telegram, maar moet ervoor achter mijn laptop zitten. Of staan.

Ik heb geen angst voor de toekomst, maar ik kan er ook niet achter komen wat er zal gebeuren. Dat mensensmokkel en kinderhandel nu wordt aangepakt en dat er gigantische protesten ontstaan, dat doet me goed. We gaan zaterdag protesteren tegen de windmolens, hoe Don Quichot is dat. Zulk dingen, dicht bij huis, dat heeft zin om aandacht aan te geven. De rest… het zal wel.

Ik blijf in het echte leven aardig tegen iedereen, ik blijf het goede zien in de mensen en iedereen het voordeel van de twijfel geven maar ik houd mijn oude motto weer aan: als er iets is, dat ik moet weten dan hoor ik dat wel en merken we het vanzelf. Ook van onder mijn steen.

De wereld verbeteren en bij mezelf beginnen. De herfst is begonnen, wat een mooie tijd om ook schoon schip te maken in de bovenkamer 😀

Minimale keukenspullen.

We krijgen een nieuwe keuken en dat is geweldig. De keuken die we nu hebben, valt van ellende uit elkaar na dik dertig jaar. De nieuwe keuken krijgt lades, en dat is zo veel beter dan de kastjes die we nu hebben waarin altijd alles achteraan staat!

Maar eerst nog even in de rommel van een verbouwing en 600 kartonnen dozen en 4000 kleine zakjes met schroeven 🙂 En oh, wat ben ik dan blij dat we weinig spullen in de keuken hebben!

We hebben een paar licht overbodige dingen; een wafelijzer dat ook dienst doet als tosti-ijzer en broodrooster en een frituurpan. En natuurlijk zouden we strikt gezien ook geen waterkoker nodig hebben als we een pannetje hebben maar alles in de keuken heeft zijn functie en wordt bijna dagelijks of vaker gebruikt.

Mijn redelijk minimalistische keukenuitrusting:

  • 2 borden, oftast van ikea
  • 12 bakjes (oftast)
  • 4 schalen (oftast)
  • 4 koffiekoppen, ikea
  • 6 grote glazen voor warme of koude drankjes, pokal van ikea
  • 4 kleine glaasjes voor warme of koude drankjes, pokal
  • 1 bierpul, etsy
  • kleine handige dingen: rasp, digitale weegschaal, pyrex maatbeker, cups maatbakjes, trechter
  • 2 koekepannen in gietijzer, Jøtul en OBH Nordica
  • 2 kleine steelpannetjes, ikea en kringloop
  • 2 grotere pannen voor soep en rijst, kringloop
  • staafmixer met accessoires, bosch
  • twee ijzeren spatels, kringloop
  • tang, cuisipro
  • stuk bezemsteel als deegroller
  • flessenlikker, clas ohlson
  • garde, cuisipro
  • garde voor opschuimen van melk, kringloop
  • spirelli voor groenten’spaghetti’
  • roerstok voor bier
  • flessenborstel
  • drie onderzetters
  • herdersmes groot, schilmesje.nl
  • herdersmes klein
  • dunschiller ikea
  • teaspoons maatlepeltjes
  • zeef, kringloop
  • bestek, ikea
  • opscheplepel
  • knoflookpers, ikea
  • rvs spiezen voor bbq
  • blikopener
  • waterfilter, davi
  • waterkoker
  • koffiezetapparaat, moccamaster
  • wafelijzer, kringloop
  • frituurpan, fritel
  • snijplank bamboe
  • schaar, rvs
  • glazen ‘tupperware’, ikea

En dat is alles wat ik nodig heb. Ik zou me uiteraard kunnen redden met minder maar alles heeft zijn functie. De frituurpan mag weg van mij (ik houd niet van het schoonmaken ervan) maar niet van de man die onlangs zijn recept voor frikandellen heeft geperfectioneerd en ik moet zeggen dat ze verrassend veel beter smaken dan die van Mora.

De complete keukenuitzet kan ik in twee kratten kwijt en dat is ideaal. Ik heb maar een schaar en twee spatels maar aangezien dat het maximum is dat ik tegelijkertijd kan gebruiken is dat genoeg.

En zo is dat met alles. Veel dingen zijn multifunctioneel. In de zeef kan ik groenten stomen, in het wafelijzer roosteren we brood, mijn glazen bewaarbakjes zijn tevens ovenschaal of serveerschaal, de ijzeren pannen kunnen in de oven worden gebruikt om bijvoorbeeld een turks brood te bakken enzvoort.

Ik maak bijna alles zelf en kan ook met weinig middelen eigenlijk alles maken. Ik bak brood in mijn pannen, maak foe jong hai, perfecte worteltaart en boterkoek, pizza, bier en nog veel meer. Je hebt niet veel spullen nodig en altijd minder dan je denkt.

Bodybrushen voor meer gezondheid, minder afval.

Foto door Elly Fairytale op Pexels.com

Het is een lelijk woord, ‘bodybrushen’, maar lichaamsborstelen klinkt ook niet. Het is wel heel goed voor je en daar gaat het om. Voor mij is het de ideale manier om mijn vel zacht en gezond te houden en als ik de verhalen mag geloven daarbij ook nog eens de bloedcirculatie te verbeteren, afvalstoffen af te voeren en dode huidcellen te verwijderen en meer. Wie wil dat nu niet?

Er zijn allerlei mooie, hitech borstels te koop van rond de 35 euro of meer. Nu mag kwaliteit best wat kosten maar dat lijkt me overdreven voor een borstel. Ik heb een simpele borstel van La droguerie écologique, eigenlijk een schoenpoetsborstel maar die is perfect voor dit doel. Het moet geen heel zachte borstel zijn maar het moet evenmin pijnlijk zijn als je een beetje druk erop zet. Je vel moet verzorgd worden, niet opengeploegd.

Het zou je energieniveau positief beinvloeden, je huid stralender en gezonder maken, cellulite verminderen en zorgen dat wat je daarna smeert, beter wordt opgenomen door je huid. Het zou de werking van je lymphen stimuleren, je lichaam helpen om afvalstoffen kwijt te raken, verstopte porien en ingegroeide haartjes verminderen en je vel zachter maken.

Ik weet natuurlijk niet of dat waar is. De een zegt van wel en de ander zegt van niet. Maar ik merk het positieve effect, zeker als ik het weer doe na een tijdje vergeten. Cellulite heb ik niet, energie wel. En een zachte huid als ik het consequent doe. Ik vind het heerlijk om ’s ochtends eerst te borstelen en dan koud te douchen. Daarna voel ik me fantastisch.

Borstelen doe je vanaf je voeten naar je knieen en verder omhoog, vanaf je vingertoppen naar je schouders en dan je torso, tot en met je nek en oren. Voorzichtjes, maar wel enige druk erop zetten, terwijl je rondjes draait met de borstel, dus niet alsof je je haren kamt.

Een bijkomend voordeel is dat je amper andere producten hoeft te gebruiken. Scrubben hoeft niet en smeren ook veel minder omdat het product veel beter wordt opgenomen door je huid na het brushen.

Een bodybrush is dus een goede investering voor een meer minimalistische verzorgingsroutine, minder rommel in je badkamer en een betere gezondheid.

Capsule wardrobe voor de herfst

Het is van dat typische nazomerweer. Zalig. In de zon is het heerlijk, als de zon weg is, is het opeens gemeen koud. Qua kleding is dat weer even aanpassen, van dunne jurkjes naar… dikke jurkjes. Of dunne jurkjes met een vest. Ik vind het altijd wel fijn om wat meer kleren aan te kunnen trekken zonder dat het zweet me uitbreekt.

En bij een ander seizoen, hoort ook een andere garderobe. De zomerste zomerdingen zijn opgeborgen en oude favorieten kunnen weer uit de mand onderin mijn kast tevoorschijn gehaald. De man gaf me een prachtige zachte leren broek van Malene Birger, die draag ik nu ook geregeld.

Naast deze spullen heb ik nog vijf hemdjes voor onder mijn kleren, die ik niet meetel. Daarom niet.

Mijn huidige capsule wardrobe:

  • Dikke zwarte jurk
  • Korte, ribgebreide zwarte jurk
  • Knielange Hugo Boss jurk, zwart met donkerblauw, korte mouwen
  • Zwarte jurk met witte stippen
  • donkergroene jurk
  • Zwarte leren broek
  • Skinny nepleren broek
  • Korte nepleren rok
  • Zwart icebreaker vest met rits
  • Donkerrood met witte Noorse trui
  • Donkerblauw gebreid kort vest
  • Lang zwart vest, open
  • Lang zwart vest met knoopjes
  • Donker teal vestje met knoopjes
  • Dikker blauw vestje met knoopjes
  • Zwarte top met kant, lange mouw
  • Zwarte top met kant, korte mouw
  • Lange hoge laarzen met hoge hak
  • Gabor enkellaarzen met hoge hak
  • Panama Jack warme laarzen met middelhoge hak
  • Zwarte lange wollen jas
  • Kasjmier zwarte sjaal
  • Handtas van Nichola Jane op Etsy

Praktisch alles past bij elkaar en stuk voor stuk zijn het dingen die ik graag draag en waar ik me goed in voel.

Vorig jaar deed ik, naar aanleiding van het enthousiasme van youtuber Diane in Denmark, de Dress Your Truth test. Ze heeft er meerdere video’s over en hoewel het er vreselijk tummig uitziet, heeft het me wel geholpen om zeker te weten wat bij me past.

Wat ik nu draag, is daar het resultaat van. Iets meer kleur van voorheen maar dingen als bloemetjes, lichte kleuren en bijzondere structuren zijn echt niet aan mij besteed, hoe mooi ik dat ook bij anderen vind.

Ik heb nu 23 dingen inclusief schoenen, jassen en handtas en dat is ruim voldoende. Het is eigenlijk nog meer keuze dan nodig maar gezien het wisselende weer en het feit dat iets te kiezen ook leuk is, is dit aantal voor nu perfect.

Offline, bessen, blog.

Het is alweer bijna een week geleden dat ik iets schreef en dat had meerdere oorzaken. Mijn laptop is zo gruwelijk traag en in combinatie met toch al traag internet is dat best frustrerend. Terugzetten naar fabrieksinstellingen geeft een foutmelding. Positief is dan weer dat ik mijn laptop amper van binnen zie de laatste tijd en veel heb gelezen, gedagboekt en gewandeld.
Mijn telefoon is nu redelijk rigoureus opgedoekt, die liet zich namelijk wel resetten en vervolgens ben ik hem uit het oog verloren. Ik heb hem nog niet gemist maar dat had ik ook niet verwacht.

Verder had ik veel te doen. Alles weer eens netjes opruimen en declutteren, de dagelijkse dingen, wandelingen met de kinderen (al dan niet om bessen te plukken), de tuin aanharken en opruimen: allemaal gewone, fijne, huiselijke dingen. Verder hebben we nog iets van een sociaal leven en daar gaat ook nog tijd in zitten. Aanstaande zaterdag gaan we naar een antiwindmolendemonstratie, want demonstreren is helemaal du jour. Doen we ook eens mee aan een rage.

Vandaag moesten er bessen geplukt. Rond de Ikea hier groeien honderden appelbesbomen (Aronia) en die staan allemaal helemaal vol met bessen. Die zijn heerlijk en samen met mijn buurvrouw plukte ik zes zakken vol voor in de vriezer.
Je kan er sap (en wijn!) van maken, maar om zo te eten vind ik ze heerlijk. Je zit er snel vol van en ze bevatten twee keer meer antioxidanten dan blauwe bessen. Ik snap overigens niet waarom er niet gewoon Noorse bomen geplant kunnen worden maar if you can not beat them, eat them ofzo 🙂

Het komend weekend gaan we verder plukken. De man kan dan ondertussen de keuken bestellen. Ik kreeg vandaag bericht dat ik (eindelijk!) met terugwerkende kracht dik drie jaar Noorse kinderbijslag bijgeschreven kan zien op mijn rekening dus ik hoef er nu geen geld op mijn spaarrekening voor aan te spreken. We mogen het verrekenen met de huur. Sympathiek!

Verder gaf een week amper in de buurt van mijn computer ook wel de kans om te bedenken wat ik met mijn blog ga doen. Wil doen.
Ik heb geen idee. En al had ik een idee, dan heb ik over een maand een ander idee. Maar schrijven over eenvoudiger leven, minimalisme en al die dingen vind ik het leukste om te doen. Ik moet eens proberen om wat kortere, meer concrete stukjes te schrijven.

Vandaag zat er een immens grote libelle binnen in huis. Die hebben verrassend sterke vleugels merkte ik toen ik hem buiten probeerde te zetten. Verder zag ik vanmorgen toen ik naar buiten liep een hertje en toen ik tegen hem praatte, bleef hij staan en naar me kijken. Ik heb hem verteld weg te blijven van de jagers, dus aan deze kant van de weg, waar ze niet mogen schieten. En ik vind hertjes in de achtertuin erg leuk.

Minimalistische kinderkamers, met foto’s

Omdat een plaatje soms m eer zegt dan heel veel woorden een kleine tour over de bovenverdieping. Man en ik slapen beneden, in een slaapkamer die grenst aan de woonkamer. Erg praktisch.

In dit huis waren vier slaapkamers en de man heeft met een kast, wat panelen en een tweedehands deur een muur gemaakt zodat we vijf slaapkamers hebben. Dit is de kamer van de derde. Haar kamer is het leukste. En het warmte in de zomer. Drie jaar geleden kocht ik ‘Molletje en de Adelaar’voor haar en sindsdien is Molletje haar grote liefde. Dat blijkt.

Ze houdt ook van meubels maken en het kastje naast haar bed heeft ze samen met de man gemaakt van wat afvalhout, het deksel van een kist en een stuk aanrechtblad. In de lades leven knuffelbeesten en haar kleding.

In de kast aan de andere kant wat Lego. De man had een tijdje een neplegomanie. En de kinderen vinden het leuk om het te bouwen maar daarna…. doen ze er zelden nog wat mee. Maar het zij zo.

En in haar bureau wat opschrijfboekjes, een doos met brieven en kaarten, een koffer met rommeltjes, boeken en op haar burean een kastje van de kringloop met wat stenen van mijn opa en andere snuisterijen.

Okee, volgende.

De kamer van de jongste. Het kastje naast haar bed is leeg, in het rechtse kastje staan boeken en wat doosjes.

Aan de andere kant staat een bureau. Er is ook nog een kledingkast met (duh) kleren, winterdekbedden, bunads (traditionele Noorse kleding), knuffelbeesten en d’r dingetjes. Peppa speelgoed, wat kettinkjes en armbandjes, wat verzamelde schelpen…

De kamer van de jongen dan. Hij houdt van konijnen, en van van Star Wars. En van Fortnite. De koekiemonster had ik naar de kringloop gedaan, de man had hem gered en nu is het de jongen zijn lievelingsknuffel. De lama is van de kringloop. Poepie en het konijnkussen cadeaus van mijn ouders.

Het bureau is tweedehands, het gordijn zelf gemaakt van een coupon.

In het bureau Donald Ducks, wat legopoppetjes, een Nerfpistool (Nerve? Nerv?)

In de kast wat boeken en twee niet rijdende afstand bestuurbare auto’s die hij kreeg van zijn vriendje wiens vader ooit een webwinkel had met die dingen. En wat lego. Waar niet mee gespeeld wordt. Die lego he? Pas nu ik het zit te typen valt op hoeveel ruimte het inneemt overal.

En dan het donkere hol van de oudste. Nee, dat valt wel mee. Ze is alleen net zo erg als ik vroeger.

Bureau is van de kringloop, de plank hing vroeger in de keuken. De rechtse afbeelding heeft mijn moeder gemaakt. In de lades vooral tekenspullen en wat kleine dingetjes.

Ze is als enige nogal sentimenteel met haar spulletjes en bewaart het liefst alles. Als ik daar een maand niets doe kan ik daarna een kruiwagen vol oud papier, takjes, projectjes en andere meuk uithalen. In haar vitrinekast wat Harry Potter spullen en wat spulletjes die ze kreeg van mijn oma en moeder in de loop der jaren. De onderste laden zijn leeg.

In de linkse kast boeken, de middelse wat tijdelijk incourante jassen en rechts haar kleren. En oh ja, weer lego. Lego. Lego. Ze houdt van Harry Potter. En van tekenen. En van Harry Potter tekenen.

In de lades wonen knuffelbeesten (daar hebben we echt te veel van) en haar cdspeler, cd’s, boeken en tijdschriften.

Maar wat betreft de knuffelbeesten en mindere mate de lego, dat zijn ook eigenlijk de enige dingen die ze weten te vragen voor hun verjaardagen. En wat ligt er uiteindelijk op bed? Mijn knuffel van vroegah en de knuffel van de man van vroegah. Grappig.

Het goede nieuws is dat er zelden nog knuffels bijkomen. Ik ben er nu behoorlijk strikt op. Eerst de oude opmaken! Ze weg doen is echter nicht im Frage dus voorlopig ligt de meerderheid verpakt in vacuumzakken weggemoffeld.

En och, er komt sowieso maar weinig bij. We hebben geen grootse verjaardagsfeestjes, geen sinterklaas, verjaardagen vieren we bescheiden en we zijn -goh- niet zo van het vergaren van meer dan nodig. Dus de knuffelbeesten liggen me echt niet in de weg.

Ik vind alles minimalistisch, wit, simpel en strak prachtig. Maar mijn kinderen en man niet. De kinderen mogen grotendeels op hun kamer wat ze zelf willen en zelf mooi vinden, binnen de grenzen van het redelijke. Natuurlijk zouden ze het liefst veel meer naar binnen sjouwen, maar niet zelf afstoffen en schoonmaken en opruimen. Dus we houden het eenvoudig.

En ik denk dat het beter is om de dingen simpel te houden. Het is beter voor de slaap van de kindertjes om niet zo veel afleiding te hebben, het is beter als ze vaker nee dan ja horen en het is beter voor mij als ik de boel moet schoonmaken.

Superminimalistisch hoeft van mij niet. Dat beperk ik tot onze slaapkamer, badkamer en keuken. Wat ik mooi vind, hoeven mijn kinderen niet mooi te vinden.
Maar eenvoud en overzicht vind ik wel belangrijk. Ik zou ook bergen meuk kunnen verstoppen achter hoogglans witte kastdeuren. Dat doet het wel beter als je zoekt op pinterest, maar dat is voor mij niet het idee. Ik heb liever een beperkte hoeveelheid spullen, maar wel in een omgeving waarin de kinderen zich goed voelen.

Kinderen en minimalisme

Veel mensen denken dat je niet minimalistisch kan leven, als je kinderen hebt. Want minimalisme is al je bezittingen in een rugzak of een appartement met een stoel en een kast met twee broeken en drie t-shirts en een badmat die ook je deurmat, gordijn, handdoek, sjaal en tulband is.

Voor mij is het idee van minimalisme de reden dat we ons leven grotendeels kunnen inrichten zoals we willen. We hebben allemaal een redelijke mate van vrijheid omdat we niet constant bezig zijn met het werken voor en vergaren en onderhouden van spullen.

Ik denk dat kinderen veel minder moeilijk zijn dan wij in het aanpassen aan een nieuwe situatie. Als we willen vereenvoudigen, denken we dat onze kinderen daaronder zullen lijden, dingen zullen missen en in opstand zullen komen maar dat valt doorgaans reuze mee. Het is belangrijk dat je er zelf in gelooft en dat je achter je eigen besluiten staat. En een alternatief biedt. En bij oudere kinderen, dingen in samenspraak doet.


Voor de duidelijkheid, ik heb het over mijn gezin, met mijn kinderen. Iedereen is anders, elk kind is anders. Wat voor ons werkt, is voor een ander compleet de verkeerde aanpak. Dit is mijn ervaring.

Mijn kinderen zijn 12, 10, 7 en 4. Ik begon met minimalisme toen mijn eerste 1 was en ik zwanger was van de tweede. Ze zijn dus niet anders gewend.
In Nederland was er meer een focus op bezit onder kinderen, had ik het idee. Mijn dochter kwam geregeld met wensen die ze echt niet thuis had opgedaan. In Noorwegen is dat minder. Ik hoor ze zelden over iets dat ze willen hebben en de druk om een bepaald ding te hebben, is er amper.


Natuurlijk willen ze zoals de meeste kinderen dingen hebben die ze zien, of het nu bij de kringloop is of bij de grote Coop, waar een halve speelgoedafdeling in de supermarkt zit. Als er vier man aan mijn hoofd zeuren om dingen is mijn antwoord een kort ‘nee’, maar normaal probeer ik wel uit te leggen waarom ze iets niet mogen.


Willen ze een opblaasbadje dan leg ik uit dat die zo kapot zijn en dat het afval erg slecht is voor de natuur. En of ze thuis met de tuinslang willen.
Willen ze een knuffeldier, dan wijs ik ze op de hoeveelheid ‘bamser’ die we thuis hebben en hoe leuk en lief die zijn en graag weer eens thee willen drinken met ze.
Willen ze een boek, dan zeg ik dat ze bij de kringloop wat boeken mogen (boeken zijn altijd goed)
Willen ze iets om hun kamer mooi te maken, dan stel ik voor om het zelf te maken. We maakten eerder dromenvangers, schilderijtjes en stillevens met denneappels met oogjes vastgelijmd op een stuk leisteen.
Willen ze een nutteloos stuk plastic, dan leg ik uit dat dat nu heel erg leuk lijkt maar dat wanneer ze het hebben, ze er niets meer aan vinden en dat we dat dus niet doen. Omdat we genoeg leuke dingen hebben thuis, waar we ook mee kunnen spelen.
Overigens zeg ik bij de kringloop ook meestal nee. Er ligt altijd wel een plastic dingetje dat ze leuk vinden maar voor hen is er geen verschil tussen de 5 kronen die het daar kost, of de 200 kronen die het in de winkel kostte.
En verder: vraag maar voor je verjaardag. Maar als hun verjaardag nadert, weten ze zelden iets. Een goed teken.


Ik ben ook vrij strikt op het uitbannen van reclames en op wat ze kijken op tv. Hier is reclame rond en tijdens kindertelevisie verboden op de staatstelevisie. Zo fijn! In Nederland moesten de kinderen op school hun verlanglijstje knippen en plakken met het intertoysboek. Tja, daar kan geen minimalistische moeder tegenop….


We hebben beneden een aantal bordspellen, tekenspullen, smeltkralen, verf en twee mandjes met duplo. Op hun kamers hebben ze boeken, knuffelbeesten en wat ‘rommeltjes’. Littlest Petshop beestjes, opschrijfboekjes, wat lego.


Voor buiten hebben we de donut voor achter het bootje, een tipi, fietsen en stepjes, de jongste heeft een traptractor. Beneden bij de zee ligt een vlot en ze kunnen zo lang het weer goed is, zwemmen wat ze willen. In het bos naast het huis kunnen ze hutten maken. Ze lezen veel.


Less is more en dat geldt zeker voor kinderspeelgoed. Zelf raken we ook overweldigd als we te veel keuzes moeten maken. Na een tijdje heeft ons brein een maximum bereikt en verliezen we de focus en wilskracht. Dat is voor kinderen nog veel meer zo. En als we ons constant druk maken over nutteloze zaken, blijft er geen energie meer over voor de echt belangrijke zaken.

Je hoeft niet ineens alles anders te doen of alles weg te gooien. Behoud de favorieten en berg de rest op. In plaats van een grote hoeveelheid cadeaus onder de kerstboom kan je ook wat leuke ‘belevingen’ cadeau geven. Mijn kinderen zeiden het leuker te vinden dan spullen, de jaren dat ze een ijsje eten, bioscoopfilm kijken en dagje naar Badeland cadeau kregen.


Als het normale is dat we niets kopen en niet naar pretparken gaan, is het extra bijzonder als we dat wel een keer doen. En zo hoort het ook te zijn. Iets bijzonders. Een klein feestje.
Naar mijn idee is een goed rapport of je bord drie keer op rij leegeten geen reden om beloond te worden met spullen. (niet dat ze hier rapporten of cijfers krijgen)
Het is duidelijk voor de kinderen: we doen genoeg leuke dingen maar spullen kopen of veel geld uitgeven voor entertainment, hoort daar niet bij.

Zou het normaal zijn dat ze geregeld worden beloond met spulletjes en meegenomen worden naar pretparken, dan is ‘nee’ zeggen opeens een stuk lastiger.

Hier zijn ze allemaal vrij makkelijk in het accepteren van veranderingen. Ik hoef ze ook niet te vriend te houden, ik ben hun moeder en niet hun vriendin. Ik weet wat goed voor ze is. Maar juist daarom gaat het eigenlijk altijd goed. De enige die af en toe een driffie heeft, is de jongste maar dat gaat nooit over wat ze wel of niet mag.

‘Wacht maar tot ze ouder zijn’ heb ik in de loop der jaren geregeld gehoord en gelezen. De oudste is nu 12. Ik weet niet wat een shopverslaafde draak het nog gaat worden. Maar mijn kinderen zijn geen willoze baby’s meer en tot heden lijken het leuke mensen te worden. Gek op natuur, bos, dieren, boeken en bakken.

De jongste was vandaag helemaal gelukkig dat een libelle ter grootte van haar hoofd op haar jurk kwam zitten en de andere kinderen kwamen allemaal kijken. Allemaal hebben ze zonder morren en met goed humeur de bijna zes kilometer naar de top 160 meter boven zee gewandeld. Ook die van vier.

Ze krijgen genoeg vrijheden om in hun hun eigen tempo het leven te ontdekken. En dat ik bij allemaal zie dat ze enorm houden van de natuur en van creatief zijn en amper interesse hebben in spullen, dat maakt me enorm blij en trots.