Alles wordt u afgenomen. Ook uw waardigheid.

bron> weforum.org/

Een gezellig artikel op de site van het WEF.

Wie zijn het WEF?

Het World Economic Forum (Wereld Economisch Forum of WEF) is een jaarlijkse bijeenkomst van de CEO’s van de grootste bedrijven ter wereld, internationale politici (presidenten, ministers-presidenten en anderen), intellectuelen en journalisten, in totaal zo’n 2500 personen. Het WEF organiseert jaarlijks in de winter een jaarvergadering in Davos en diverse regionale conferenties op alle continenten. Omdat in Davos de invloedrijkste personen, onder wie vele staatshoofden, samenkomen, is het een invloedrijk platform.

Het WEF werd in 1971 opgericht door Klaus M. Schwab, een Zwitserse hoogleraar en zakenman. Het hoofdkantoor bevindt zich in Genève, waar het geregistreerd staat als non-profitstichting. Hier werken rond de 400 mensen met ruim 50 nationaliteiten (jaarverslag 2011-2012).

In de raad van toezicht hadden in 2020 zitting onder anderen Al Gore, oud-vicepresident van de Verenigde Staten, Christine Lagarde, voorzitter van de Europese Centrale Bank, en Feike Sijbesma, bestuursvoorzitter van DSM en lid van de raad van commissarissen van De Nederlandsche Bank (DNB) en Sigrid Kaag, minister voor Buitenlandse Handel en Ontwikkelingssamenwerking.

Partners waren in 2020 onder andere Shell, Schiphol, Rabobank, KPN, ING Groep, ABN AMRO, Heineken, Europese Bank voor Wederopbouw en Ontwikkeling (EBWO), Europese Investeringsbank en Apple.

Bron: wikipedia

Kortom, het WEF, dat zijn de mensen die beslissen wat er gebeurt in de wereld. Het is niet heel toevallig dat je wordt doodgegooid met Sigrid Kaag, ondanks dat zij en haar partij niets voorstellen.
Als je meer wil weten over Al Gore en hoe hij stinkend rijk werd met zijn gewauwel over stijgende zeespiegels, is de film Planet of the Humans van Michael More een aanrader. Verwijderd van YouTube, hetgeen tegenwoordig aangeeft dat de waarheid aan het licht wordt gebracht.
Meneer Sijbesma is ook zeker de moeite waard om eens verder te onderzoeken. Al die moerasfiguren.

Het kost wel meer moeite dan het Acht Uur Journaal kijken en jezelf voorhouden dat meneer ‘Bek Houwe’ en ‘Handen Stuk Wassen’-Rutte het beste met je voorheeft.

In het artikel gaat het erover dat men ‘vreest’ voor (lees: hoopt op) K-shaped recovery. Die moeten we zo voor ons zien:

bron> weforum.org/

Alle macht voor de Groten der Aarde (verenigd in onder meer het World Economic Forum) en het gepeupel ‘down the drain’. Maar misschien wel met een heel eerlijk basisinkomen. Iedereen even miserabel, wat heerlijk!

Nee…. dat zouden ze toch nooit doen?

Nee joh.

Al die belastingvoordelen voor grote bedrijven.
Grote bedrijven die overal de meest lelijke panden mogen neergooien, terwijl de kaasboer beboet wordt als zijn uithangbord vijf centimeter uitsteekt.
De postbusfirma-facilitatie waardoor bovengenoemde maffia er met een paar honderd euro belasting per jaar vanaf komt.
De enorme regeldruk voor kleine ondernemers.
Steeds hogere belastingen voor zelfstandigen.
Het sluiten van kleine ondernemingen tijdens lockdown.
Het openhouden van de grote supermarkten en andere giganten.
De staat die bepaalt wat ‘essentiële’ producten zijn. Niet u, de staat. (het is maar voor even hoor)
Wel massaal mogen winkelen bij ikea, maar niet elkaar mogen ontmoeten in een klein café (horeca is verantwoordelijk voor 3% van de besmettingen)

Etc.

Wat denken mensen. Dat dit ‘toevallig’ gebeurt? Dat dit wordt gedaan om ‘ons’ te beschermen? Waar tegen? Een virus? Serieus.

Ik moet er niet kwaad om worden maar wachten tot de massa uit het welvaartscoma komt en stopt met wauwelen: ‘we hebben het toch goed’. Serieus? Hebben we?

Lekker onzichtbaar met een mondkapje, alles vanachter een scherm doen (comfortabel vanuit je luie stoel) en laten we vooral oma beschermen door haar feitelijk nu al dood te verklaren. Over een paar maanden is ze vermoedelijk overleden aan eenzaamheid maar gelukkig hoef je toch niet naar de begrafenis wegens ‘besmettingsgevaar’.

Van mij mag er heel veel, veel minder. Maar van die andere dingen, hebben we zo veel meer nodig. Liefde, familie, vrijheid, natuur, lokale ondernemingen, cultuur, aandacht voor elkaar…. en dat wordt nu allemaal kapot gemaakt. Als het aan vele politici ligt, is je eigen lichaam straks niet meer van jezelf. Lekker een amper getest vaccin erin tegen een ziekte met 99,8955% kans op overleving.

Ik zou bijna gaan lachen als binnenkort de Zwarte Dood weer wakker wordt uit het smeltende ijs van de toendra.

Die foto van dat kindje, die zegt zo veel. Het mondkapje dat geen virusdelen tegenhoudt, geen besmetting voorkomt, maar wel de identiteit van de persoon ontneemt. En vrije, frisse lucht.
Bij een KIND! Een kleuter. In angst, te zien aan de ogen.
Een infrarood thermometer, gericht op de pijnappelklier, het ‘derde oog’, het centrum voor intelligentie, gevoel, ons natuurlijk ritme, bewustzijn, intuïtie. Dat is NIET voor niets.
De handjes in bidhouding. Heeft uiteraard geen effect.

Dat is hoe ze u graag zien. Als kinderen. Hopeloos overgeleverd aan de ‘goden’. Je kan bidden wat je wil maar je bent niets. Een consument, een nummer, al dan niet met een vaccinatiepaspoort. Ruilen, je gezondheid tegen wat extra mogen consumeren?

Dat er nog steeds mensen zijn die niet zien wat er gebeurt en er zelfs in meegaan, dat beangstigt me meer dan de plannen die boven ons hoofd hangen.

Hoe komen spullen het huis in (en hoe het te voorkomen?)

Wat heb ik nu elke keer op te ruimen, vraag ik me dan af. Een kritische blik in wat ik naar de kringloop breng, vertelt het me.

  • Te klein geworden en ongedragen (kinder)kleding. Het is zo gauw te veel. Het meeste is van de jongen of van de kleinste, dus gek is het niet. Ik kan dat niet doorgeven aan een volgende.
    Van mijzelf was het kleding die wat te groot geworden was, die ik wel nog had bewaard maar waarvan ik niet geloof er ooit nog in te gaan passen. Maar steeds als ik het aantrok, ergerde ik me aan te wijde mouwen enzo. Dus exit, toch maar.
    Oplossing: bij mijn ‘uniform’ voor de kinderen blijven van zwarte leggings met een longsleeve en een vest. Ze willen soms wel eens iets anders maar 95% van de tijd, dragen ze toch hun ‘uniform’. En dat geldt ook voor mij 😉
  • Spullen die ze graag wilden bij de kringloop, waarvan ik zei ‘oh, doe maar dan’. Puzzels die een keer gemaakt worden, boeken die gelezen zijn of niet gelezen meer worden. Niet zo’n drama. Beter dan nieuw kopen en in de kast laten liggen tot Sint Juttemis… Gewoon de natuurlijke ‘flow’ van spullen 🙂
  • Dingen die ik heb gekregen. Het gebeurt wel eens dat ik iets krijg van iemand en ik vind het altijd lastig om nee te zeggen. Ik probeer het (meestal zijn het kledingstukken) ook altijd wel, maar ik ben nogal een zeurpiet en doorgaans is het ‘nah’ op zijn best. Dus niet de moeite waard.
    Oplossing: nee zeggen. Gewoon vriendelijk bedanken, zonder al te veel excuses en redenen waarom. ‘Oh wat lief dat je aan me denkt, maar ik heb twee winterjassen, dus nee, bedankt’. Niet echt heel lastig om te zeggen….
  • Dingen die me handig leken maar het niet zijn. De dekbedden in het appartement van mijn ouders die ’s zomers te warm zijn en ’s winters te koud voor de kinderen. Als de kinderen daar slapen, kunnen ze net zo goed even hun eigen dekbed meenemen naar beneden.
    Oplossing: geen dingen kopen omdat ze handig lijken, maar gewoon doen met wat ik heb.
  • Kussens voor op de bank. Zo lang zocht ik dit filmpje, de man haalde het in een keer naar boven. Eigenlijk gebruik ik ze nooit. Ik heb er nog eentje, voor de buurvrouw van 1,50 meter die anders ‘verzuipt’ in onze stoelen.
    Oplossing: inzien dat kussentjes uitvreters zijn die alleen maar kostbare ruimte op je bank innemen 😀
  • Decoratie. Soms koop ik wel eens wat. Een lijst met een afbeelding, een kandelaar, een lamp… Om het vervolgens ook weer zat te zijn na een tijdje. Nogmaals, beter dan nieuw kopen en door de prijs niet weg willen doen natuurlijk. Ik zie het meer als ‘lenen’ tegen een kleine vergoeding en daar zijn het kringloopwinkels voor. Maar puntje bij paaltje is het een vrij overbodige exercitie. Oplossing: gewoon niet kopen.
  • Beddengoed. De kinderen hebben een aantal keren beddengoed gehad van mijn ouders. Een leuk maar synthetisch overtrek van Totoro (ik probeer synthetisch textiel bij mijn kinderen te vermijden), een te ‘kinderachtig’ geworden exemplaar van de jongen met Ninjago… Voor de kinderen heb ik katoen voor de zomer en flanel voor de winter en meer dan dat, hoeft er niet te zijn.
    Oplossing: neutraal en natuurlijk beddengoed. Is altijd prima.
  • Glazen en kopjes. Dat kwam omdat ik geruimd had in ons glaswerk en de meest nette dingen heb gehouden. De bonte verzameling is gaan kringlopen, zowel bij ons als bij paps en mams heerst thans orde in de kastjes.
    Oplossing: geen extra kopjes kopen. Wit, eenvoudig en niet te groot en niet te klein = perfect. Meer dan 1 per persoon en wat extra picardieglazen (voor warm en koud) is genoeg. Uiteindelijk.
  • Andere dingen, die langzaam ons huis verlaten. Een opstapje voor de kleinste. Wat cd’s die we nooit luisteren. Oorbellen van de oudste die net als ik geen oorbellen blijkt te verdragen. Wat dingen die we dubbel hadden nadat er een beter exemplaar kwam, als cadeautje bijvoorbeeld. Wat dingen die we over hadden nadat we de keuken hadden gerenoveerd, die nog in goede staat waren om hergebruikt te worden. Tja… zo gaat dat zo lang er af en toe nieuwe dingen het huis inkomen.
    Oplossing: totale economische stilstand tot er alleen nog geld is voor havermout en aardappels. Cadeautjes zijn slecht en evil.

Januari, Koop Niets Nieuws en opruiming

Nog even rust, want de kleinste ligt nog op bed. (nu ik dit publiceer niet meer)

In december ben ik altijd zo traag en ongemotiveerd maar zodra het normale leven weer zijn beslag krijgt in januari, gaat mijn energie met sprongen vooruit.
Komende zondag hebben we al meer dan een half uur daglicht erbij.

Gisteren maakte ik 80 liter bier, poetste de frituurpan (rotwerk… maar man wil zo nu en dan frituur), ruimde op rond het huis en sjouwde spullen voor de kringloop de auto in een uitbarsting van goeie zin die ik een paar weken niet zo had gehad. Niet in die mate, in elk geval. Fijn!

Ik krijg dan ook meteen weer zin om dingen te doen en aan te pakken. Ik heb het appartement van mijn ouders uitgeruimd want daar was in het afgelopen jaar het nodige van ons terecht gekomen (helemaal vanzelf ;)) dat daar niet hoorde. Mijn streven was om er (behalve wat automaterialen van de man waar hij voor de deur mee bezig is) niets meer te hebben staan van ons.

Hierdoor moest ik over deze dingen echt een besluit nemen: gaat het weg, of blijft het? Uiteraard kon driekwart gewoon weg.

Opbergruimte is zelden de oplossing. Wel voor dingen die tijdelijk niet in gebruik zijn zoals de meeste badkleding, zomerkleding, gereedschap en wat zaken waarover ik niet te zeggen heb zoals de zelden beluisterde LP’s en CD’s van de man. Maar om dingen neer te leggen die je eigenlijk niet meer nodig hebt maar ook niet weg wil doen, is opbergruimte minder fijn. Zo slippen lades, kasten en huizen vol. Wat dat betreft is het beter om nooit opbergruimte toe te voegen. Zeker niet voor je alles volledig hebt ontrommeld. Vind ik.

Normaal heb ik een doos met spullen die weg kunnen in mijn klerenkast staan die ik aflever op het moment dat die vol is maar omdat ‘mijn’ auto kapot was, had ik weinig gelegenheid de dingen weg te brengen en stroopte het beneden nogal op. Dus nu staat de auto vol en als ik het voor elkaar krijg de ruit te ontdooien (aan de binnenkant zit een dikke laag ijs en het komt niet boven de 0 vandaag) kunnen we dat mooi even wegbrengen, we moeten toch boodschappen doen.

En verder koop ik in januari helemaal niets. Althans, niets dat niet nodig is. (gelijk terugkrabbelen hè ;)) DL2 heeft verjaardag over een week en de regeldinges van de gasfles is kapot, dus om verschroeide wenkbrauwen bij het bakken van een spiegeleitje tegen te gaan, moet daar wat voor gekocht worden. Zo gaat het altijd, er is altijd wel iets. Maar meer dan dat, hoeft er niet te zijn.

Ik keek tijdens het vouwen van de was naar de documentaire van The Minimalists, op Netflix. De nieuwe. Wel onderhoudend. Ik vind het boek ‘Death Cleaning‘ van mevrouw Magnusson leuker. Het komt op hetzelfde neer maar is geschreven met humor en nuchterheid. Maar, misschien een tip voor de mensen die zin hebben in weer hetzelfde verhaal van The Minimalists 😉

Ik geloof dat ondertussen de autoruit is ontdooid, woohoo! Tijd om te gaan.

Goede tijden, slechte tijden.

Lang, lang geleden had ik nogal last van mijn rug en moest ik naar Mensendieck therapie. Daar was een lieve dame die me briljante tips gaf om hoe ik in het dagelijks leven moest lopen, zitten en staan om van de pijn af te komen. Houding is heel belangrijk. Ze zei: als je op de fiets zit, ineen gedoken tegn de regen, dan heb je het veel kouder dan wanneer je gewoon rechtop blijft zitten, schouders naar achteren en rug recht.

En het is waar. In elk geval voelt het zo. Ik doe hetzelfde in bed. In plaats van in een ijskoud bed opgekruld te gaan liggen, lig ik gewoon recht en heb het binnen de kortste keren warm. Het is beter om de kou te trotseren dan je ervoor te verbergen. Lukt toch niet, je maakt het hoogstens groter dan het is.

En zo is het met veel dingen in het leven. Er dwars doorheen met opgeheven hoofd is het beste. Het lukt me niet altijd. Als ‘INFP’ voel ik veel, denk ik veel en soms zijn die dingen me te veel. Vooral de kapotte natuur en de eindeloze machtswellust van mensen geven me soms meer verdriet dan degene die een veld met bloeiende aardappelplanten ook aanziet voor de vrije natuur.

Wat er nu gebeurt is niet rechtvaardig naar mijn mening. Velen hebben het idee dat hen dingen afgenomen worden. Ik ook. Wie zijn de regeringsleiders, of diegenen die hen aansturen, dat ze bepalen dat ik mijn familie niet kan zien? Maar heel boos worden, heeft geen zin. Ik heb daar alleen mezelf mee. En de mensen om mij heen. Erna, Mark en Angla lachen in hun vuistjes.

Het leven is oneerlijk maar dat was de belachelijke weelde waarin de leven, leefden, ook. Voor velen. Niet alleen voor textielarbeiders in Bangladesh maar voor elk levend wezen. Voor bomen, vogels, vissen… en niet in de minste plaats voor onszelf want in de laatste paar honderd jaar zijn we iets verloren wat we nooit meer terug kunnen vinden, namelijk onze binding met de natuur.
Door deze ruecksichtslosheit hebben we bereikt wat we nu bereikt hebben, maar of dat ook maar in de verste verten iets is om trots op te zijn, betwijfel ik. De mensen die het niet weten, kan het niets schelen.

Het enige dat ik kan doen, is sterker worden en zorgen dat ik wat zij verkopen, niet nodig heb. Me niet laten chanteren, intimideren, corrumperen, broodjes smeren….

Wat er gebeurt, kan je niet veranderen. Hoe je erop reageert, wel. En dat betekent niet dat je als een hert in de koplampen moet kijken. In tegendeel. Ik denk dat je altijd trouw moet blijven aan je eigen normen en waarden, ook als het je moeilijk wordt gemaakt. Met opgeheven hoofd dwars door de storm.

Sven van ‘Een Oorlog Reeds Verloren’ had er een mooie uitzending over, en door hem dacht ik ook aan de mevrouw van Mensendieck en hoezeer haar lessen geholpen hebben in mijn leven. Hij had het over niet schuilen voor de regen, maar moed verzamelen om er dwars doorheen te gaan. Want dat is de enige manier. Het is beter dan tegen beter weten in hopen dat de regen wel overgaat en dat daarna alles weer koek ende ei is. Ja, de regen gaat weer over maar wil je echt heel je leven onder n afdak blijven staan?

We komen hier niet uit zonder strijd. Dat durven inzien, is al een hele stap. Ik lees van mensen die zeggen dat ze ‘het’ wel weten maar voorlopig liever de ogen sluiten. Dat is net zoiets als zeurende kiespijn ngeren: hoe langer je dat doet, hoe erger de pijn uiteindelijk wordt. Beter is het om er meteen korte metten mee te maken, zodra je beseft: dit gaat met extra knoflook en visolie niet over.

Meteen door in het koude water. Beseffen wat er gebeurt. Niet altijd naar je haakwerkje blijven staren omdat de rest van de wereld te lelijk is. Niet uitgaan van het ergste maar er wel rekening mee houden en niet tegen beter weten in hopen dat het allemaal wel goed komt. Want als echt blijkt dat dat niet 123 gebeurt, ben je uit het veld geslagen en verlies je naast hoop, ook de moed.

De moed om door te gaan, er wat van te maken, om flexibel te zijn, om oude ideeen los te laten, comfort op te geven, te doen met hoe het is, om te beseffen dat we onze grootste vijand kunnen zijn maar ook onze grootste kracht kunnen vinden in tijden van tegenspoed.

Want… bad times, create great men, great men create good times, good times create bad men, bad men create bad times, bad times creat great men. And women.

Wat mij betreft hebben we veel ‘bad men’ (m/v) en kunnen we na de bad times die voor ons liggen, alleen maar vooruit.

Als je in de afgrond kijkt….

Zo. Eindelijk werd het licht en kon ik doen wat ik moest doen. Ik moet nog meer doen maar eerst koffie. Ik heb de januari-bezem door het huis gehaald na twee weken vakantie. Ik haal altijd overal bezems door maar c’est la vie.

Terwijl ik van alles sorteerde, luisterde ik even Bakkie met Bergsma. Zij had een mooie rant over thuisonderwijs, hoe alles op schouders van vrouwen terecht komt nu, over de leugen van de lol van werken en je kinderen op de opvang achterlaten, over dat de macht die politici en Big Tech zich nu hebben toegeëigend niet meer losgelaten gaat worden, over het idiote idee dat abortus bevrijding is en het signaal dat vrouwen daarmee geven aan mannen. Ja, mooi 🙂

Ik kan mezelf best wel goede moed inpraten. Leuke dingen doen. De goede kant op kijken. Het nieuws uitzetten. Doen alsof het niet bestaat. Me voorhouden dat het allemaal wel meevalt. Maar ik weet ook wel dat het niet meevalt.


Hier in Noorwegen hebben ze ook weer een pakket maatregelen afgegeven, terwijl er hier in een jaar gemiddeld EEN persoon per dag is gestorven aan Het Vreselijke Killervirus. Het gaat niet om een virus. Het gaat om een staatsgreep, wereldwijde controle over alles dat leeft, door een klein groepje te machtigen, te rijken, te gestoorden.

Ik kan links posten tot ik een ons weeg. Maar nu even niet.

En als dit alles nu nog werd gedaan voor het milieu: prima. We hebben en gebruiken veel meer dan nodig als het gaat om kleding, eten, meubels, woonruimte, brandstof, spullen… Wat mij betreft heeft niemand meer geld voor grote jachten, waterscooters, nieuwe keukens omdat die van vijf jaar oud ‘jouw unieke smaak niet is’ en gaan we eens heel diep nadenken over alles dat we ons huis inslepen en in ons lichaam stoppen. Stoppen we met het eten van Vietnamese rijst en Costa Ricaanse bananen en eten we onze ‘eigen’ kabeljauw, in plaats van dat weer de hele wereld over te sturen, nadat het eerst is verwerkt in een fabriek in China. Wordt energie tot een bepaald verbruik goedkoper en daarboven enorm veel duurder. Worden huizen weer van normaal formaat, in plaats van 150 m2 en meer. Gaat vliegen kosten wat het echt kost want het gaat nergens over dat je voor 30 euro naar Londen op en neer kan, vind ik.

Wat er nu gebeurt, is dat iedereen zonder alternatief in de afgrond wordt geduwd. Niet iedereen en niet meteen maar…. het gaat niet heel lekker.

Want ‘ze’ willen helemaal niet, dat we meer zelfredzaam worden als mensen of als landen. Families zijn effectief uit elkaar gesloopt de laatste decennia, onderkennen dat kinderen hun moeders nodig hebben was vloeken in de kerk en we worden zo overspoeld met ‘vluchtelingen’ dat we onze eigen straten en scholen amper meer als zodanig herkennen. Overal worden bomen omgehakt, wat (wellicht vergezocht maar ik ben ervan overtuigd) alleen maar zorgt dat mensen hun connectie met hun afkomst nog verder verliezen.

Voor alles moet je achter een scherm tegenwoordig. Om te communiceren, voor een buurtborrel (schijnt het), om sex te hebben, om eten te kopen, om muziek te luisteren, om tot rust te komen….

‘We doen het gewoon even, schouders eronder, voor elkaar en met elkaar’. Serieus? Wat doe je. Een enorme berg mensen de ellende in duwen omdat je te gemakzuchtig bent om de andere kant te onderzoeken. Die kant van de mainstream media, die horen we toch wel. Daar hoef ik zonder tv zelfs niets voor te doen. Maar dat is ook zo gemakkelijk, om dat gewoon maar te geloven.

En het laatste dat ik doe is beweren dat er geen corona is. Of dat het niet erg is. Een (pen)vriendin van me, enorm sportief en gezond, heeft er een flinke opdonder van gehad. Ik ben een jaar geleden flink ziek geweest, precies volgens hoe covid toen beschreven werd (verkouden, opknappen en vervolgens een week griep en lastig ademhalen).

Het probleem is alleen, met alle maatregelen die nergens op slaan, verliezen we oneindig veel meer dan we winnen. 10% van de mensen die zich hebben aangemeld om terug de zorg in te gaan, is aangenomen. Er zijn ondernemers die zo een ziekenhuisschip kunnen verzorgen, ze liggen klaar. De extra noodhospitalen in Maastricht en Rotterdam zijn afgebroken zonder ooit gebruikt te zijn. Als de zorg dan zo overbelast is, waarom maakt ‘Den Haag’ dan geen gebruik van de mogelijkheden?

Omdat ze dat niet willen. Noorwegen wordt ook steeds gekker, ondanks dat het afgelopen jaar gemiddeld EEN persoon per dag overleed met een positieve covid test (die test die ook geiten, cola en papaja’s positief test op corona). Op 5,300.000 mensen hè!

Hier een interessant stuk over de maatregelen en de verhouding tussen gewonnen en verloren levensjaren door de maatregelen.

naar schatting 100 duizend tot 400 duizend gezonde levensjaren zijn verloren gegaan door het afzeggen en uitstellen van reguliere zorg, zoals zorg voor mensen met kanker, hartfalen, diabetes of darmziekten. Ook de financiële druk is disproportioneel hoog: de kosten van COVID-zorg per gewonnen gezond levensjaar zijn 100 duizend tot 250 duizend euro. Dat is tot wel een factor drie hoger dan wat algemeen geaccepteerd is.

Terwijl COVID-zorg de ziekenhuizen overspoelde, liep juist de REGULIERE zorg ongekende, disproportionele schade op. Het stopzetten van de reguliere zorg leidde tot een verlies van naar schatting 100 duizend tot 400 duizend levensjaren. Daarmee is het verlies in de reguliere zorg ongeveer tien keer zo hoog als zowel het aantal gezonde levensjaren gewonnen met COVID-zorg als het aantal gezonde levensjaren verloren door COVID.

Hoe gaan we zorg betalen als er straks geen economie meer over is? Wat doen we met de mensen die geen inkomen meer hebben? Uitkering? Of zo’n fijn en eerlijk basisinkomen, waarbij we in ogenschouw moeten nemen dat wie betaalt, bepaalt. Zonder zo’n ongetest vaccin in je arm, kan je ook dat ‘recht’ wel vergeten.

Want daar gaat het ook naar toe: zonder vaccin, heb je geen vrijheden.

Alsof een regering zo over de mensen zou moeten mogen regeren. Het was al erg genoeg zoals het was maar op wiens autoriteit denkt een regering te mogen doen wat ze doen? Zo ver ingrijpen in de levens van mensen met de grootste drogreden ooit: besmettingsgevaar. Eerst iedereen volledig afhankelijk maken van ‘het systeem’ en dan nu het systeem als een tafellaken op een gedekte tafel wegtrekken.

Grondrechten? Ben je gek. Oordeelt de rechter dat een verplichte test niet mag? Dan doet de regering toch gewoon lalalala met de vingers in de oren en doet het lekker toch. Want fuer Ihre Sicherheit, heeft men maar even schijt aan de democratie. In Noorwegen idem, overigens.

Genoeg gezeurd? Ja. Voor nu.

Ik ga mijn bikini aantrekken en heel erg mindful mijn vingers en tenen eraf laten vriezen in zeewater van 3 graden en hopen dat ik als ik het water uitkom, ik niet vastvries aan de brygge. En daarna verder met wat ik moet doen. Het was fijn om even mijn frustraties toe te uiten op mijn blog 🙂

Fijne dag, lieve mensen!

Offline. Leven.

Opeens was ik het zat. Of nee, ik ben het al heel erg lang zat. De verhouding was altijd al een van haat-liefde. Met internet.

Aan de ene kant is het geweldig voor mensen als ik, die niet zo houden van het gezelschap van andere mensen, om wat mensen te leren kennen. In de loop der tijd heb ik fijne mensen ontmoet en met een aantal heb ik nog geregeld contact via mail of brief of telegram (de app). Er zijn zo veel dingen te lezen, mensen met andere meningen en opvattingen dan de mensen om me heen en dat is fijn voor iemand die het nooit zo met de ‘mainstream’ eens is.

Aan de andere kant: het kost veel. Aandacht. Tijd. Creativiteit. Het is constant oppassen niet te veel te worden meegezogen in de eindeloze stroom van informatie. En soms vind ik dat niet erg. Soms wringt het echter opeens en denk ik: wat is het nut. Ik moet mijn eigen leven leven. En dat doe ik sowieso wel, maar af en toe voor mijn eigen zielenheil moet ik overal bij vandaan.

Terug naar mezelf. Wie dat ook mogen zijn. Zijn er mensen die dat echt weten? We laten ons overspoelen met zo veel ideeën, meningen, in scene gezette plaatjes van mooie momenten van vreemden, verhalen over hoe we zouden moeten zijn, wat we zouden moeten eten, wat we zouden moeten doen, hoe we zouden moeten leven, hoe we onze huizen zouden moeten inrichten, dat we zouden moeten mediteren, dat we zouden moeten opstaan of juist beter luisteren…

Twee jaar geleden hadden we eens een maand geen internet. Of, zo langzaam dat er niets aan was. Een blogpost plaatsen zonder foto’s lukte net maar meer ook niet. En in die weken heb ik internet geen seconde gemist. De wereld draaide gewoon door. En nu draait de wereld ook gewoon door. Letterlijk en figuurlijk, maar dat is een ander verhaal.

Zo gaat het zo vaak met dingen die er opeens niet meer zijn. Het leven zonder, gaat ook prima en voelt vaak zelfs fijner dan met. Of het nu gaat om het kopen van spullen, tussendoortjes eten, centrale verwarming, een rijk gevulde kledingkast, een tweede auto, vakanties, smartphone of internet, dus.

bron: azquotes.com

Dus, de schermen gingen uit. Niet nu zoals je ziet, maar de rest van de dag wel. Voor mij en voor de kinderen. ’s Avonds luisteren we cd’s en lees ik een boek.

De ironie wil dat ik gisteren mijn smartphone terug vond in een zak met knuffelbeesten van de kinderen 🙂 Ik ben overigens niet van plan hem als zodanig te gebruiken.

Mijn voornemen: het internet gebruiken als een ‘gereedschap’ en niet als tijdverdrijf. Ik kan er mijn rekeningen betalen, iets bestellen indien nodig, zo nu en dan wat gedachten delen met jullie en af en toe een filmpje kijken van een klein aantal filmpjesmakers dat ik echt de moeite waard vind (Een Oorlog Reeds Verloren, Bjørn Andreas Bull Hansen, Vernon Coleman, The Minimal Mom, Jensen…)

En verder…. is internet uitzetten de meest effectieve manier om de wereld buiten te sluiten. Een wereld die naar mijn mening knettergek is geworden en de band met de natuur, met hun innerlijke wereld, met wie ze zijn, grotendeels verloren is. Met desastreuze gevolgen.

Ik hak een wak in het ijs en niets is zo ‘mindful’ als in het ijskoude water liggen. Ik neem mijn kinderen mee het bos in. Hak hout. Maak een vuurtje dat ons echt verwarmt. Maak eten. Drink koffie. Wandel. Lees. Schrijf mijn gedachten op papier. Geniet van de natuur. Ik doe wat mij goeddunkt.

En de rest van de wereld….

Ik ben niet alleen als ik de rest van de wereld buitensluit. In tegendeel, zelfs.

Handige bespaartips voor het nieuwe jaar.

Nahr… die bespaartips kennen we toch allemaal al laaaang Gerlinde? Ja natuurlijk. Soms is het ook goed om ze weer eens even te lezen? En nee, ik zal je niet vervelen met ledlampjes en huismerken. Wel met andere dingen.

  • Eet al het eten op dat je koopt. Of gebruik het op. Plan vooruit. Eet de restjes de dag erna. Schillen van biologische producten kan je ook goed gebruiken. Chips van aardappelschil, sinaasappeloranje in azijn voor heel sterk schoonmaakmiddel of in baksels, loof van verse radijzen door de sla…
  • Bedenk een paar gerechten die je zou kunnen eten de komende dagen. Stem hier je hoeveelheid vlees, vis en groenten op af. Al maak je iets heel anders, je hoeveelheden zijn in elk geval passend.
  • Koop minder dan je denkt nodig te hebben. Als je hapjes serveert, hoef je niet drie soorten ham, drie soorten kaas en drie soorten olijven te hebben. Een soort van alles van goede kwaliteit met een vers brood is beter dan overdaad.
  • Houd wat groenten en fruit in de vriezer voor het geval van nood. Soms zijn alleen je verse dingen op en heb je verder nog van alles. Een ovenschotel met diepvriesgroenten of ontbijt met fruit dat eens bevroren was, is prima te doen.
    Zo kan je opmaken wat je verder nog in huis hebt, waarna je in een keer weer ‘alles’ kan kopen.
  • Haal geen snoep en koek in huis in grote verpakkingen. Trek in iets bij de koffie? Koop een afgemeten hoeveelheid in plaats van een heel pak, zeker als je je niet kan beheersen. Het is helemaal niet nodig of leuk om je zelfbeheersing zo te testen.
  • Eet meer goedkope ‘staples’. Havermout. Aardappels. Rijst. (ik ben geen fan van gewone havermout maar ik maak overnight oats en meng ze door kefir of kulturmelk, met pitten, kaneel en wat er verder nog in de kast staat.)
  • Maak je eigen brood, het liefst meerdere tegelijk om de warmte van de oven te benutten.
  • Soep is altijd goed. En goedkoop. En gezond. En makkelijk.
  • Stop met de gewoonte meteen te eten als je een klein beetje trek voelt. Het verdwijnt vanzelf als je even wat anders gaat doen. Tussendoortjes heeft niemand nodig.
  • Drink gewoon geen sap en frisdrank. Het is het niet waard. Niet de kosten, niet de kcal, niet het afval, niet je verhoogde bloedsuikerspiegel, niet het nutteloze gesjouw met flessen door het hele land.
  • Kook niet meer water dan nodig.
  • Maak eerst heel de koelkast leeg voor je weer boodschappen doet. Als er ‘niets’ meer is, blijken we vaak nog minstens een dag of twee vooruit te kunnen met wat creativiteit.

  • Zet de kachel uit. Koud. Ja, und? Het hoeft niet altijd constant 20 graden te zijn. Armoedig? Nee hoor, wennen aan en kunnen tegen kou maakt je sterker, niet armoedig.
  • Draag een sjaal en schoenen als je het koud hebt. Koude voeten en een koude nek maken dat je je helemaal koud voelt.
  • Kleed je ’s ochtends meteen (warm) aan.
  • Douche minder vaak. Je wordt echt niet zo vies dat je elke dag twintig minuten in een soort bonte kookwas hoeft. Het is een gewoonte, geen eerste levensbehoefte. Wassen is nodig, maar schrobben niet zo lang je geen mijnwerker of putjesschepper bent ofzo.
  • Spaar afwas op en was af met de hand. Ik doe ontbijt en lunch met de hand, soms ook diner maar dat ligt aan hoe uitgebreid ik heb gekookt. Veel kan je met weinig koud water wassen. ‘Ze’ zeggen dat een vaatwasser zuiniger is maar dat merk ik niet aan mijn stroomrekening.
  • Geef elk kind EEN eigen glas. Ik heb grote ‘pokal’ glazen van ikea, die tegen warm en koud kunnen. Glas vies? Dan zelf even omspoelen. De keukenlade is geen eeuwige schone glazen-dispenser, als ik ze hun gang laat gaan staat tegen elven de hele vaatwasser vol.
  • Wij verwarmen alleen in de woonkamer, verder nergens. Als de kinderen bevriezen in hun bedjes, vullen we een glazen fles met heet water, als kruik voor onder de dekens.
  • Gebruik glazen potten om dingen in te vriezen. Driekwart vullen en invriezen met het deksel er los op. Daarna dichtdraaien. Op kamertemperatuur weer opwarmen.

  • Koop niets waar je geen geld voor hebt. Lenen maakt je een slaaf. De laatste jaren hebben mensen misschien wel meer geleend dan ze zich konden veroorloven. Als je daar nog iets aan kan doen door kleiner en goedkoper te gaan wonen, en UIT DE STAD, dan zou ik dat zelf nu doen als het kon. Er is echt bijna niets zo dringend dat je ervoor moet lenen.
  • Los je hypotheek af. In 2030 bezit je niets meer en zal je gelukkig zijn, volgens de mensen van het WEF maar laten we er even vanuit gaan dat er nog wat meer mensen wakker worden en we dit omkeren voor we wakker worden in China. Hoe minder schulden, hoe beter. Punt. Elke cent die de Bank of Evil minder aan je verdient, is goed.
  • Breng je administratie op orde. Zorg dat je weet waarvoor je wat betaalt.
  • Kijk of je kleine pensioenen af kan kopen. Ik weet dat het kon, als er tot 400 euro per jaar uitbetaald werd. Ik weet niet of het nog zo is maar het kan lonen.
  • Wissel van energieleverancier en zorg ervoor dat er een kiest die geen ‘groene’ stroom betrekt: biomassa en windmolens zijn funest voor de hele natuur.
  • Kijk of je bank geen heel hoge kosten in rekening brengt, en wissel indien nodig van bank. Overstappen is weinig gedoe.
  • Ga voorbereid op weg, zeker met kinderen. Fles water en een appel mee voor acute dorst en hongerrrr. Voor jongere kinderen standaard een set schone kleding in de auto.
  • Gebruik minder van alles. Minder shampoo. Minder allesreiniger. Minder waspoeder. Gebruik gewoon de helft en kijk of het nog goed gaat. Ja? Halveer dan nog een keer, tot het te weinig is. Een klein beetje meer dan dat, is genoeg.
  • Ruil je mobiele data abonnement in voor een met alleen spraak en gebruik internet thuis op de wifi.
  • Of doe je wifi de deur uit, neem een goed mobiel abonnement en gebruik je telefoon als mobiele hotspot, als je geen zware internetgebruiker bent.
  • Sowieso, we hadden altijd in Nederland het middelste internetabonnement maar we wisselden naar het laagste en dat was even goed en snel.
  • Vraag je zorgverzekeraar – stroomleverancier – telecomprovider – televisiedinges (als je dat laatste nog hebt, ik begrijp die vrijwillige hersenspoeling en dumbing down van de tv niet) om dezelfde korting die nieuwe klanten krijgen en verander van aanbieder als ze nee zeggen.
  • Doe je tv weg.
  • Check regelmatig of je verzekeringen goedkoper kunnen.
  • Verzeker geen dingen als je het risico zelf kan dragen.
  • Hef overbodige bankrekeningen op. Wij hebben een Nederlandse (op mijn naam, op twee namen is alleen maar duur) en een Noorse rekening die wij beiden gebruiken. Niets meer. De rente is toch vooral een belediging en het is alleen maar gedoe.
  • Een is vaak genoeg. Een paar laarzen, een winterjas. Kies de dingen die je koopt, met zorg. Zoals bijvoorbeeld deze jas: redelijk netjes maar wind- en waterdicht, dus ook ideal på tur. De kinderen gebruiken dockboots, sneldrogende, goed isolerende, waterbestendige laarzen die ze eigenlijk jaarrond kunnen gebruiken.
  • Was kleding op delicate stand op lage temperaturen. Alleen echt vieze dingen hoeven op de ‘standaard’ stand. Het houdt kleding langer mooi en kost minder energie.
  • Daarna nog even centrifugeren op hoge stand, als de delicate dingen er tussenuit zijn gevist.
  • Kies voor grovere wollen truien in plaats van katoenen. Je ziet er veel minder op en het blijft frisser en hoeft minder vaak gewassen.
  • Gebruik een droger alleen voor noodgevallen en doe verder alsof ie niet bestaat
  • Houd minimale garderobes voor iedereen. Je hebt een wasmachine, dus tien longsleeves of broeken is excessief veel.
  • Stop met het gebruik van wasverzachter. Het stinkt, het is slecht voor je huid en voor je hormonen en is slecht voor het water en alles wat erin woont.
  • Draag een schort bij het koken of in de tuin werken om je kleding te beschermen.
  • Knip je eigen haar en dat van gezinsleden. Op youtube zijn er zo veel tutorials te vinden en bijpunten kan iedereen wel. Ja het is rot dat het niet kan en een flutmaatregel mijns inziens bovendien maar beter een paar keer oefenen en er iets fatsoenlijks van kunnen maken dan verwilderen, als dat niet je ding is 😉
  • Kies voor je kleding kleuren en prints en stoffen die niet seizoensgebonden zijn. Geen kersttruien, geen heel dikke wol maar fijne merino of kasjmier, geen lichtgele zomerjurkjes of shirts met ananassen…. Veelzijdigheid is de sleutel!
  • Moet je iets vervangen, kies dan kwaliteit. Zware kwaliteit linnen voor beddengoed, zachte wol voor een sjaal, leer voor handschoenen, een goed merk spijkerbroek, een leren handgemaakte tas… liever vijf of tien of twintig jaar ergens mee doen, dan het steeds weg moeten doen en nieuw kopen.
  • Draag je beste kleding. Als je je aankleed als een vaatdoek, voel je je als een vaatdoek, eet je als een vaatdoek en houd je je leven op orde als een vaatdoek, dus niet. Slonzigheid is duurder dan georganiseerdheid, frisheid en voorbereidheid.
  • Doe kleine reparaties zelf aan kleding. Youtube is je vriend in dit geval, of het gaat om een knoop aanzetten, een gat in een spijkerbroek repareren of sokken stoppen.
  • Voor meisjes vind ik de ideale outfit een simpele zwarte legging, een longsleeve en eventueel een vest. Geen broeken die nat worden in het bos, geen gedoe wanneer er laarzen onder worden gedragen, het past overal bij, kan als het moet als pyjama, neemt weinig plek in….
  • Vervang wegwerp zo veel mogelijk door wasbaar.
  • Gebruik in stukken geknipte oude handdoeken om mee te poetsen
  • Schrijf met een vulpen en losse inkt, die je met een converter kan bijvullen
  • Maak je eigen decor. Kransen met takken uit de tuin, kandelaars en ophanghaken van drijfhout of stammen…
  • Gebruik een kwart azijn en driekwart water met lavendelolie erin als reiniger voor badkamer.
  • Poets vaker, dan kost het veel minder werk en vermijd je het moeten kopen van ingewikkelde poetsmiddelen.
  • Gebruik natuurlijke materialen om natuurlijk textiel van een ander kleurtje te voorzien. Bieten, uienschillen…. er zijn een miljard mogelijkheden
  • Verban plastic, dat alleen te zien zou moeten zijn aan de binnenkant van je koelkast volgens een van mijn favoriete auteurs. Is dat een bespaartip? Ja, want natuurlijke materialen worden mooier met gebruik en zelfs indien beschadigd en weer gerepareerd. Plastic nooit.
  • Houd een no spend week, maand of langer. Het is leuk te zien hoe lang je eigenlijk niets nodig hebt.
  • Waardeer wat je hebt. Het is alles dat je ooit graag wilde.
  • Retourneer spullen naar winkels die je kan retourneren.
  • Klaag bij winkels als dingen niet naar wens zijn. Appels waarvan de helft rot blijkt, kleding die na eenmaal verwassen is…. Het loont.
  • Zie het mooie van minder

Maak zuinig leven niet tot iets dat je wereld lelijker maakt, maar juist mooier. Rommel is lelijk en duur, orde en netheid zijn mooi. Slonzigheid is lelijk, verzorgdheid is mooi. Overdaad is lelijk, gematigdheid is mooi. Afval is lelijk, opmaken is mooi. Verspilling is lelijk, spaarzaamheid is mooi. Plastic is lelijk, natuurlijk is mooi. Comfort is fijn maar niet tot het punt dat het je sloom en lui maakt. Jezelf laten gaan is lelijk, jezelf beheersen is mooi.

Het leven is mooi en om goed te leven, hebben we maar weinig nodig.

En wat met 2021?

Oh ja, die komt er ook aan. De toekomst is ongewis en plannen maken lijkt soms zo zinloos. Toch zijn er genoeg dingen die ik kan doen. Beter kan doen. Kan gaan leren. Af kan wennen. Moet dat op 1 januari? Nee, natuurlijk niet. Elke dag is een nieuw begin maar als alle feestdagen straks weer achter ons liggen en het normale leven voorlopig weer even begint is dat toch een mooi moment om eens te kijken of wat ik doe, nog overeenstemt met wat ik wil doen.

Foto door Todd Trapani op Pexels.com

Allereerst: weer helemaal terugkomen in mijn goede routines.

Ik kan me druk maken dat er minder van terecht komt in deze vakantie maar zo rolt de vakantie. Ik doe de dingen wel maar in een ander tempo. Ik neem ’s ochtends de tijd om uitgebreid koffie te drinken met mezelf, daarna ontbijten de kinderen en ga ik zwemmen en daarna doe ik op mijn gemak mijn rondje. Geen haast om om half negen alles aan kant te hebben.
Wat er wel bij inschoot, was het koken van fatsoenlijke maaltijden in deze week. Dat heb ik nu weer opgepakt, er staat voor drie dagen aan verantweurd voedsel buiten. Wat salades, rijst, nasi, soep… heerlijk!

Minder schermtijd en nieuws

Ah, het is te verleidelijk deze tijd. Het interesseert me echt enorm en ik heb er weinig last van in de zin dat het me onrustig maakt. Ik slaap goed, pieker weinig. Maar toch, tijd doorgebracht achter een scherm is nooit de best bestede tijd. ‘Minder’ is een beetje rekbaar begrip.

Toen we twee jaar geleden een paar weken geen internet hadden, heb ik het eigenlijk ook niet gemist. Natuurlijk kwam er niets terecht van mijn voornemen om het zo te houden toen we de verbinding weer terug hadden. Ik moet hier nog eens iets op verzinnen. Hoe minder ik het gebruik, des te minder ik er naartoe getrokken word.

Mijn dagen plannen.

Dat helpt goed om ritme erin te houden. Natuurlijk is niet alles te plannen maar de dagen waarop ik ’s ochtends in mijn ‘dagboek’ schrijf wat ik ga doen zijn de dagen waarop ik ook het meeste doe en het minste tijd verspil met… zie boven.

Meer ‘intentioneel’ zijn. Met alles.

Geen dingen meer doen omdat ik ze nu eenmaal zo doe. Omdat dat makkelijker uitkomt. Omdat ik dat toevallig op dat moment zo wil. Jeukwoord, maar ‘bewuster’ leven, is mijn streven. Waarom zeg, doe, koop of eet ik iets? Ik denk dat ik redelijk ‘op weg’ ben, maar het kan altijd beter. Als ik nu terug kijk, zie ik toch dingen die ik, had ik er meer mijn hoofd bij gehad, anders had gedaan dit jaar.

Koffieconsumptie terugdringen.

Een gebed zonder einde 😉
Echter, twee koppen ’s ochtends is genoeg. De rest smaakt toch niet zo geweldig en is meer een gewoonte dan een noodzaak 😉 Water is prima de rest van de dag. Heel soms thee maar dat laat ik altijd koud worden. Blergh. Als de man weer op werk is en ‘gezellig nog een bakkie doen’ is minder aantrekkelijk, dan gaat het vast beter, haha.

Minder afhankelijk van electriciteit en andere moderne zaken.

Hoe minder je nodig hebt, des te sterker je bent. Ik vind het heerlijk om de dag te beginnen en af te sluiten met alleen kaarslicht. ’s Ochtends in een koud huis de eerste warmte van de houtkachel absorberen, geeft een intens gevoel van geluk en comfort. Het aantal warme douches afbouwen, is goed voor stroomverbruik, mijn weerstand en huid. Onder meer.

Blijven ‘bade’. En wandelen.

Het is nu wel ECHT koud. In de buurt meet men zeewatertemperaturen tussen 3 en 5 graden en zo voelt het ook. Toch, het is iets waar ik naar uitkijk en wat ik niet wil stoppen nu het wat frisser wordt. Idem met wandelen. Niemand heeft ooit spijt van een wandeling.

Minimalistisch blijven leven

Soms moet ik gewoon weer even ‘moeite’ doen om de dingen eenvoudig te houden of maken. Bewust. Het is zo makkelijk om van alles toe te voegen en meestal is dat helemaal niet nodig. Nee zeggen tegen wat ik niet nodig heb. Gebruiken en zorgen voor wat ik heb, repareren wat kapot gaat en proberen zonder te leven als dat niet gaat. Daarentegen: wel ‘investeren’ in wat ons blij maakt.

Dus…. Bewuster (ieuw) is wel het magische woord. Mijn tijd en geld bewuster besteden. Bewuster zijn met wat ik in ons leven toelaat. Bewuster zijn met wat ik lees en kijk en hoor. Bewuster, bewuster, bewuster. Bla bla bla.

Fijne jaarwisseling beste mensen!

Maar wat leerde 2020 me?

Het was naast de opmaat naar nog meer ellende natuurlijk ook best een leerzaam jaar. Of, het jaar waarin dingen nog duidelijker werden dan ze waren. Er waren dingen die ik al wist, die nu echt duidelijk werden maar waarvan ik niet had gedacht, dat ze op deze manier zouden gaan.

Nou goed.

Wat heb ik opgestoken dit jaar?

  • Je eigen pad volgen en trouw blijven aan je eigen opvattingen (met ruimte voor andere interpretaties) is essentieel. Ook al roept iedereen A, als ik B vind, moet ik niet ook A gaan roepen ‘omdat iedereen dat doet’. De massa heeft meestal geen gelijk maar volgt simpelweg de massa. Tot heden heeft tegendraads zijn ervoor gezorgd dat ik een mooi leven heb samen met man en kinderen.
    En ik weet dat veel mensen ‘ons complotdenkers’ voor gek verklaren maar het is wat mij betreft een geuzennaam. Als je een en een bij elkaar kan tellen, een beetje kan extrapoleren, beseft dat de geschiedenis is opgebouwd uit complotten en ook nog denkt, in plaats van het mainstream nieuws na te bauwen, dan ben je toch al een eind op weg 😉
  • Wat veel dwarse mensen al lang wisten, wordt nu werkelijkheid. New World Order, mass surveillance het afschaffen van grondrechten: tadaa. Het komt voor veel ‘wappies’ niet als een verrassing maar dat het echt gebeurt, is toch bijzonder.
  • We leven zo, dat we het niet merken er een volledige lockdown is. Niet echt, eigenlijk. Behalve dat de kinderen thuis waren en dat we de eerste twee weken braaf afstand hielden van vrienden en bekenden, was er voor ons weinig anders dan anders. Ik zie dat als een positieve zaak.
  • Voor mezelf zorgen is belangrijk. Stilte en wandelen, zijn essentieel om het goed te blijven doen. Als ik niet af en toe in rust naar buiten kan of gewoon wat in en om het huis kan rommelen, dan loopt mijn hoofd over en word ik een vervelend, kortaangebonden mens. Ik heb afzondering nodig. Dat ‘opeisen’ voor mezelf, is het liefste dat ik voor mezelf kan doen.
  • Thuisonderwijs is leuk maar vereist strikte regels en planning. Niet voor mijn dochters, wel voor mijn zoon. Mocht het nog eens zo ver komen (en ik denk niet dat ik iets uit moet sluiten), dan beginnen we direct met goede begeleiding. Het vereist van mij in zijn geval ook absoluut aandacht.
  • De natuur in gaan, is ZO belangrijk. Normaal wandelen we elke dag, meestal twee keer. Nu met het donkere, slechte weer ligt dat een beetje op zijn gat maar half januari zijn we weer goed om te gaan. In het bos of aan zee lijken probleempjes altijd mijlenver weg, of op zijn minst veel kleiner dan ze thuis zijn. Het is letterlijk een medicijn.
  • Er is weinig belangrijk, behalve familie en gezondheid. Dingen die me wel eens irriteerden, zijn nu grotendeels naar de achtergrond verdwenen. En vervangen door andere dingen 😉 Als mijn ouders hier vroeger waren, was ik wel eens een beetje geïrriteerd door de drukte en het feit dat ze altijd dingen voor de kinderen willen kopen, terwijl hun aanwezigheid echt al genoeg was. Nu… wel, zou ik ze graag weer eens zien, om het zacht uit te drukken.
  • Minimalisme helpt me door lastige tijden. Geen ‘gedoe’ om me heen van spullen die overdreven veel aandacht nodig hebben, is zo fijn. Zo blijf ik enigszins gefocust en zie ik wat belangrijk is. Net zoals in de periode waarin al mijn kinderen klein waren, is het zo fijn om niet gehinderd te worden door overdreven veel materieel bezit.
  • Als ik iets al heel lang wil doen, moet ik het gewoon doen. Al lang liep ik rond met het idee om vaker in zee te gaan, voor uithoudingsvermogen, koudetolerantie, gezondheid etc. En na een paar jaar de zee vlak voor de deur te hebben, heb ik nu opeens die routine en het plezier erin gevonden. Er zijn ook dingen die ik graag wil die ik niet ‘zomaar’ opeens kan doen maar het is goed om wat dingen te wensen te hebben. Iets om naartoe te werken of naar uit te kijken.
  • Kleine winkels steunen is belangrijk. Nu is dat hier lastig, zo veel kleine winkels zijn er niet, ik koop niet veel en als ik iets wil hebben ze mijn maat of smaak meestal niet. Maar ik doe mijn best en wat ik kan, probeer ik in de buurt te kopen. Waarom hebben we ooit alle goede dingen uit de buurt opgegeven voor made in China en ‘wat je van ver haalt is lekker’?
  • Routines, net als minimalisme, houden me op de been 😉 Flylady met een beetje van mezelf werkt perfect om het huis netjes te houden en daarmee mijn hoofd ‘op orde’. Meestal 😉
    Ook al verandert er voor ons tot heden weinig, de wereld is wel veranderd en dat merken wij ook. Routines helpen om een gevoel van ‘normaal’ te bewaren. Ze zijn essentieel!
  • De wereld zoals we die kennen en waarin we leven is enorm kwetsbaar. Er is door de mensen die zwaar profiteren van deze crisis verschillende malen gesproken over de mogelijkheid van grootschalige cyberaanvallen. Nu alles digitaal is (ons geld, pensioen, transportsystemen, post…) en de wereld niet meer is wat het eens leek te zijn, is het belangrijk om je ook een tijdje staande te kunnen houden zonder alles wat we voor gegeven aannemen.
  • Het is belangrijk tevreden te zijn met wat je hebt. Blijven upgraden heeft geen zin. Er is altijd iets mooiers of leukers of beters maar wat is het punt? Nu helemaal. Vrijheid is zo veel belangrijker dan welke luxe dan ook. Dan welke nieuwe spullen dan ook. We hebben zo veel vrijheid opgegeven, voor die luxe en het zo met elkaar verward.
  • Weinig hechten aan luxe en bezit maakt je vrij. In elk geval vrijer dan de mensen in hun dure huizen met hun leningen en spullen en verplichtingen. Ik ben nu blijer dan ooit dat ik geen bank of autoleasemaatschappij in mijn nek heb en ook niet zo heel veel op heb met ander uiterlijk vertoon.

Hier nog een mooie film dan.

De afgelopen dagen.

Ik heb de hele tijd al zin om van alles te schrijven maar steeds wordt het zo’n laf verhaal over niets. Nu ben ik daar goed in natuurlijk maar er zijn grenzen aan wat lezers kunnen verdragen. Er gebeurt gewoon niet zo veel de laatste tijd.

We vierden kerst met de kinderen en met de buren, we zwommen elke dag, wandelden, zagen de grootste storm in de zeven jaar dat we hier nu wonen, ik heb de kerstboom ontkerstbald maar nog niet ontlampt, ik ben flauw van liflafjes eten en gourmetten en heb zin in echt eten, heb de voorraad kleding van de kinderen opgeruimd, ’s avonds om half tien het halve huis op zijn kop gezet om schoon te maken en deden wat knutselprojectjes.

Gisteren zei de man ‘ik zal morgen ook eens beneden kijken wat we niet meer nodig hebben en het een en ander wegdoen’. Dat klonk natuurlijk als muziek in mijn oren 🙂 Ik ben benieuwd!

Verder moet ik iemand gaan ‘leren’ wijn maken, maar dat is echt intens eenvoudig: een kwestie van tien liter wijnconcentraat in een 25-liter vat met waterslot omkiepen, aanvullen met water, gist erbij doen, doorroeren en een week of twee op kamertemperatuur laten staan. We zijn gaan denken dat al die dingen, zeker als het iets ‘engs’ als gist bevat, enorm ingewikkeld zijn maar dat is het meestal niet. Idem met bier. Als je het ‘from scratch’ maakt is het veel werk maar met ‘stroop‘ is het kinderspel.

Ik zit dingen te verzinnen om te doen of te laten. Genoeg plannen als ik eenmaal uit deze licht lethargische bui kom 😉 Bij tijd en wijlen gaat het prima maar ik zoek iets wat ik voorlopig niet kan vinden en zo lang ik zoek op internet, weet ik zeker dat dat niet gebeurt.

Het weer werkt ook niet mee, het is al zes weken lang zo donker (op twee dagen na), dat we binnen overdag met bijna alle lampen aan zitten. Ik kan er op zich goed tegen, het maakt me niet depri maar wel sloom. Daar hebben zelfs de meest actieve mensen last van nu geloof ik. Een wandeling door het bos is het enige medicijn.

En dan gaan nu de schermpjes weer uit. Kinderen gaan naar buiten, ik ga normaal eten voorbereiden, we gaan wat opruimen, een stukje wandelen, boeken lezen, lunch eten, de man gaat een boodschap doen en een pakketje ophalen samen met de kinderen en ik ga genieten van de daarmee gepaard gaande rust in huis.

Doei!