Een half jaar zonder smartphone

Foto door Maria Orlova op Pexels.com

Een half jaar geleden besloot ik, na behoorlijk naar haat overgeslagen haat-liefde verhouding met mijn telefoon, hem uit te zetten en te verruilen voor een simpele nokia. Zo een om mee te bellen en verder niets. Ja, ‘snake’ spelen, maar dat is niet zo mijn idee van lol.

Vervolgens was mijn smartphone in een zak met knuffelbeesten van de kinderen gekomen, wat ik niet wist tot ik hem vorige week bij toeval terugvond. Maakte niet uit en bovendien was het meteen een goede manier om er helemaal van genezen te zijn.
Toen ik hem terugvond, heb ik hem twee keer meegenomen tijdens een wandeling omdat hij makkelijker in mijn jaszak past dan mijn camera. Verder doe ik er niets mee. Geen wifi, geen google, niets.

Ik weet ook vrij stellig voor mezelf dat ik nooit meer een smartphone zal nemen, om meerdere redenen.

Privacy.

‘Je zet zelf toch ook van alles op internet’. Ja, dat weet ik. Dat doe ik zelf. Op mijn eigen blog op mijn eigen domein waarbij ik alles wat ik erop gooi, zelf controleer. Als ik mijn smartphone gebruik weten google, facebook en al die andere mensen achter de mooie gratis apps, precies waar ik geweest ben, in de buurt van wie, wat ik gezegd heb, wat ik opgezocht heb, waar ik een foto van heb gemaakt en een hele rij andere dingen waar je misschien niet eens weet van hebt. Dat is nogal een verschil.

Verslaving. Of op zijn minst afhankelijkheid.

Het is gewoon te makkelijk om hem ‘even’ te pakken. Even het weerbericht te kijken en gelijk ook even hier en daar en oh ja, dat wilde ik ook nog even opzoeken en voor je het weet, is het een kwartier verder. Of meer, want de tijd achter een scherm gaat sneller dan de tijd op je balkon met een kopje thee en verder niets in je handen.

Andere zorgen.

Ik heb nooit gevoelige informatie op mijn telefoon gezet maar het is zo makkelijk om de bankier-app of de digid-app of de Noorse variant ervoor, te gebruiken. Maar willen we dat? Hoe veilig is het? Hoe makkelijk zijn data te stelen en door wie?

We worden ervan afhankelijk. Als ‘Vipps’ hier eruit ligt, waarmee je kleine bedragen over kan maken aan de hand van mensen hun telefoonnummer, staat het halve land op zijn kop. Als mensen hun telefoon kwijt zijn, raken ze in paniek.
Jongeren schijnen zichzelf liever van milde stroomschokken te voorzien dan zonder hun telefoon de dag door te moeten komen, en ik gok de meerderheid van de volwassenen ook.
Informatie staat op de telefoon en niet meer in ons hoofd. Het is bewezen dat kinderen beter leren als ze lesstof zelf op pen en papier moeten samenvatten dan wanneer ze op een chromebook kunnen typen. Dat wist ik ook zonder onderzoek wel en dat ons IQ massaal achteruit gaat, ook. Maar ook dat ligt vast: we worden dommer en afhankelijker.

Want in plaats van iets te moeten onthouden, gaan we nu gewoon naar wikipedia. Dat dat inmiddels ook het gereedschap van de globalistische linkse maffia is, hindert niet. Het is gratis en makkelijk en derhalve waar want waarom zou je verder kijken dan de eerste pagina van google lang is.

Ik wil niet afhankelijk zijn van het ding en ik wil niet dat ‘het’ dingen over me weet. En natuurlijk, ik gebruik ook een laptop, kijk youtube, stuur soms een email met hotmail (en als ik braaf mijn protonmail plus adres gebruik heeft de ontvanger vaak gmail of hotmail, dus dat maakt ook niet uit).

Ik gebruik Telegram op de laptop, Spotify is ook met een gewone laptop te openen en zelfs foto’s posten op instagram is mogelijk, hoewel ik dat laatste niet meer heb, om reden hieronder door JP mooi benoemd.

(Posten op instagram met een gewone laptop: ga naar instagram, rechtsklik ergens in het wit en kies ‘element inspecteren’ of iets in die strekking. Dan krijg je een boel technisch gedoe onder je scherm, inclusief een aantal icoontjes, waarvan er eentje met wat fantasie lijkt op een smartphone naast een tablet. Daar klik je op en dan F5 je een paar keer, tot je precies het scherm krijgt dat je normaal op je telefoon hebt. Het werkt niet optimaal, maar goed genoeg vond ik.)

Ik mis hem dus totaal niet. En natuurlijk zijn er mensen die het apparaat niet 40 keer per dag pakken omdat ze enorm veel zelfcontrole hebben. Ik zat er ook niet constant mee, maar ik merkte wel dat ik mezelf dan ‘actief’ moest gaan verbieden om hem toch even te pakken om iets te checken, te kijken, te doen, te sturen, te ontvangen etc.

En ik heb helemaal geen zin in zulke wilskrachtoefeningen. Dat is hetzelfde als met chocola: als het voor mijn neus ligt vind ik het lastig er niet op zijn minst aan te beginnen maar is het er niet, dat taal er ook niet naar.

Ik vind het fijner, rustiger en kalmer zonder smartphone. Als ik iets leuks zie dan denk ik niet ‘ooh, daar ga ik een foto van maken’ maar ik neem gewoon het moment in me op. Tenzij ik bewust een camera meeneem. Een verloren moment is gewoon dat, hoewel ‘verloren’ niet de juiste omschrijving is. Even wachten tot het theewater kookt is prima, ik hoef niet snel even mijn telefoon te checken dan. Als ik het bos in loop zonder telefoon, heb ik zelfs de illusie een vrij mens te zijn 😉

Constant verbonden zijn, ik vind het onvrijheid. Ik hoef niet altijd bereikbaar te zijn. Sterker nog, liefst zo min mogelijk. Zo houd ik zelf de regie over wat ik toelaat in mijn leven.

Praktisch?

Nee. De school geeft sommige meldingen door via een app en dat is vervelend. De man heeft een smartphone van werk en als het nodig is, stuurt hij me een berichtje of belt om iets te zeggen. Gebeurt een paar keer per jaar, bijvoorbeeld als de plannen om ‘på tur’ te gaan opeens veranderen door het weer ofzo.
Ik heb niet de app van de winkel dus om mijn 2% geld terug te krijgen, moet ik een pas meenemen met de code die ik altijd vergeet en momenteel niet eens heb.
Foto’s die ik maak moet ik met een kabeltje op de laptop zetten. Is ook een halve minuut werk.
En soms kan je lid worden van een winkel en korting krijgen, mits je een app of telefoonnummer geeft. Maar het nadeel is dan dat je tig keer per week debiele berichtjes krijgt over de zoveelste sale van rotzooi die niemand nodig heeft. Dus ik bedank dan liever en behoud mijn rust voor die paar euro ‘winst’.

We zijn gewoon zo gewend dat alles binnen een ‘swipe’ geregeld is, maar hoe erg is het, als het dat niet is? Dat je thuis achter een laptop moet zitten om iets te betalen? Dat je gewoon een mooie zonsondergang moet beleven in plaats van een foto ervan maken om die op instagram te zetten? Dat je zelf iets moet onthouden in plaats van er een app voor aan te schaffen?

Ik mis hem niet en dat kleine beetje ‘ongemak’ van het niet hebben, weegt niet op tegen de vrijheid die het geeft om niet afhankelijk of bezig te zijn met scrollen, checken, swipen en liken.