Maandagmorgen.

Het is bizar weer. Het heeft flink gevroren de laatste dagen, zonder dat er sneeuw lag. En dat is slecht voor de teken, en dat is goed. Maar nu regent het en alle regen vriest vast aan de grond en daarom is het spekglad. De Golf, waar de man mee naar werk rijdt, kwam simpelweg niet de oprit op gereden en op de brug rijdt men stapvoets.
Dat zegt best wat, want over de laag ijs die er gisteren al op de weg lag, rijden de meesten gewoon een normale snelheid, want spijkerbanden. De schoolbus komt voorlopig niet want er staat een gestrande auto in de weg voor de bus en dus moet er eerst gewacht worden op het bergingsbedrijf.

Wordt er dan niet gestrooid? Nee, want de strooiwagen is ook van de weg gegleden 😀 Serieus. En ik hoor net van de man dat op het eiland tegenover ons huis, er al zeven auto’s de berm in waren gegleden.

Ligt ook niemand wakker van hier. Sørlandsvinter en dat betekent sneeuw, dooi, spiegelglad ijs, sneeuw daar bovenop, dooi en de dag erna ijzel en dat maanden lang.

Alleen ziet de maandag er nu iets anders uit, met iedereen onverwacht thuis. Ik had eigenlijk best zin in een dagje relatieve rust na een druk weekend waarin ik het idee had weinig meer te doen dan iedereen zijn rotzooi achter z’n kont op te ruimen en 500 keer hetzelfde te moeten zeggen. Soms heb je zo’n dag hè?

On a positive note: de man verkocht zijn poedercoatspullen en een set winterbanden van de oude bus en dat leverde 10.000 kronen op. En extra ruimte, dus ik ga straks eens fijn wat dingen opnieuw indelen. Hoe minder er op de vloer staat, hoe makkelijker.

Wandelen was gisteren ook een uitdaging. Plekken die normaal drassig waren, waren nu een ijsbaan. We zijn maar omgekeerd en hebben heel braaf een rondje gedaan over het wandelpad. Was ook fijn! Het is zo mooi deze dagen met de zon zo laag en alles in rust. Ik houd intens veel van januari.

Ik begrijp niet hoe mensen dit een depri maand kunnen vinden. Ik vind het een verademing na de beklemmende decembermaand met het teveel aan alles. Het licht komt langzaam terug: om kwart voor vijf was het nog niet stikdonker gisteren en nu om 9 uur is het alweer behoorlijk licht, ondanks dat het een grijze grauwe, mistige dag is.

Morgen is DL2 jarig. Ze wordt 8. Ze wilde net zo’n gitaar als haar zus (een ukulele), een taart die haar andere zus altijd heeft en een haakje om spullen op te hangen. De cadeautjes komt netjes van de kringloop en lokale winkels. De man is morgen vrij en ’s ochtends mogen ze pannenkoeken als ontbijt. Hij kan ze dan naar school brengen, zodat we iets langer de tijd hebben. En er moet ook nog een kinderfeestje gevierd worden geloof ik, maar dat is van later zorg. Hoewel ik eigenlijk geen idee heb hoe dat nu zit met ‘de regels’.

Verder is het leven nogal rustig hier. Gewoon, zoals altijd….

Ik bedacht gisteren dat ik me niet echt meer kan herinneren hoe het leven ‘vroeger’ was. Met een baan, wonend in Nederland met constant drukte om me heen. Het lijkt zo lang geleden, een ander leven. En dat is het ook.

Langzaam…. en dat is goed. Saai? Wellicht. Doorsnee? Nee, niet in deze tijd. Mooi, kalm, rustig, eenvoudig.

Tevreden met weinig. Wat heb ik nodig? Mijn man en kinderen. Boeken. Hout voor in de kachel. Koffie. Simpel eten. Een kalme omgeving. Fijne dingen om te doen. Natuur. Pen en papier en inkt. Kaarslicht.

We leven nu en ik kan wensen dat dingen anders waren, maar dat heeft zo weinig zin.

Ik houd me zo veel mogelijk afzijdig van ‘de wereld’ en dat bevalt me prima.

En nu is het tijd om eens iets te gaan doen. Fijne maandag!