Na de bui.

Zo. Mijn bui van Doom & Gloom is weer over, voorlopig. Ik was het vanmorgen echt zo zat. Zulke momenten zijn er maar daarna is het zaak mezelf bij elkaar te rapen en een schop onder de kont te geven. Door!

De hele situatie in Amerika, de in scene gezette rellen (alsof je het Capitool zomaar binnenwandelt, mijn hemel ze geloven het nog ook, de kijkbuiskindertjes), de Noorse justitieminister die onderzoekt of er een ‘portforbud’ kan komen (avondklok) en het idee naar het winkelcentrum te moeten vol vrijwillig gemuilkorfde malloten op een ijskoude dag en loodgrijze hemel: ik zag de vier ruiters van de apocalyps al aan komen galopperen.

Het is belangrijk (vind ik nu) om enerzijds op de hoogte te blijven want wat er nu gebeurt is zo groots, zo ingrijpend. Nog niet voor mij in het dagelijks leven, maar nogmaals: ik maak me geen illusies. Dit gaat ons raken.

Ik blijf me uitspreken over de situatie maar laat het me niet onder de huid zitten. Ik weet echter dat als ik mezelf ga lopen oppeppen dat het allemaal zo erg niet is en dat het allemaal wel goed komt, ik alleen maar vatbaarder wordt voor ‘tegenslagen’. Dus de doom & gloom even voelen en vervolgens van me afschrijven, hier of op papier, werkt het beste.

En toen ging ik naar het winkelcentrum. Het viel mee. Ik vond helaas helemaal niets bij de kringloopwinkels maar slaagde wel voor warm wollen ondergoed (bestaat meestal uit een set of een losse longsleeve en wollen lange broek voor onder een andere broek), een winterjas en wollen trui voor de jongen, handschoenen voor iedereen, warme leggings voor DL2, wenkbrauwpoeder gemaakt in de EU, beenwarmers en thermoleggings.

Hoe lang woon je nu al in Noorwegen hè, zou je denken. Compleet overvallen door de winter 😉 maar zo lang niemand klaagt, ga ik ervan uit dat we alles nog hebben en dat wat we hebben, geschikt is.

Daarna was ik echt wel gaar. Het winkelcentrum is gigantisch en als je er geen dagtour van wil maken, moet je met de auto van winkel naar winkel rijden. Het zijn eigenlijk winkelcentra aan elkaar geplakt, sommige verbonden met lange overdekte viaducten en heel grote winkels er omheen. Bouwmarkten, een soort Scapino, lampenwinkels, autohandels, garages…. Så koselig!

Dus, wat hebben we geleerd?

  • Plannen is belangrijk. Nu ik het bedenk heb ik, misschien ook door de enorm milde herfst (tot in december hadden we dagen boven de 10 graden) helemaal niet het idee gehad van: ik ga eens iets voor de winter regelen.
  • Tegenslagen gaan er meer en meer zijn. Ze moeten verwerkt en daarna het hoofd geboden. Op een of andere manier. ‘Sit with it’ is voor veel dingen een goede oplossing. Gewoon even door het rotgevoel heen. Niet afleiden, niet in zware gedachten verzinken maar gewoon: accepteren dat het zo is.
  • Deze tegenslagen zijn bedoeld om ons te pesten. Te kleineren. Ze zijn onderdeel van het plan. Net zoals dat een mondkapje niet bedoeld is om een virus te vangen maar om je menselijkheid af te nemen, je gezondheid te ondermijnen en te kijken hoeveel mensen gedwee zijn.
  • De site nooit.nl is een prachtig alternatief voor nu.nl
  • Winkelcentra zijn energieslurpers en dienen zo veel mogelijk vermeden te worden.

En morgen… is het vrijdag. Ik heb zin in het weekend, in de man thuis, in een lange wandeling, in rustig aan doen, boeken lezen en blijheid.

(en de man had ook weer another boring day at the office ;)) Moest een bootje naar de stalling varen dat twee uur varen weg lag…. Kon erger)