Goede tijden, slechte tijden.

Lang, lang geleden had ik nogal last van mijn rug en moest ik naar Mensendieck therapie. Daar was een lieve dame die me briljante tips gaf om hoe ik in het dagelijks leven moest lopen, zitten en staan om van de pijn af te komen. Houding is heel belangrijk. Ze zei: als je op de fiets zit, ineen gedoken tegn de regen, dan heb je het veel kouder dan wanneer je gewoon rechtop blijft zitten, schouders naar achteren en rug recht.

En het is waar. In elk geval voelt het zo. Ik doe hetzelfde in bed. In plaats van in een ijskoud bed opgekruld te gaan liggen, lig ik gewoon recht en heb het binnen de kortste keren warm. Het is beter om de kou te trotseren dan je ervoor te verbergen. Lukt toch niet, je maakt het hoogstens groter dan het is.

En zo is het met veel dingen in het leven. Er dwars doorheen met opgeheven hoofd is het beste. Het lukt me niet altijd. Als ‘INFP’ voel ik veel, denk ik veel en soms zijn die dingen me te veel. Vooral de kapotte natuur en de eindeloze machtswellust van mensen geven me soms meer verdriet dan degene die een veld met bloeiende aardappelplanten ook aanziet voor de vrije natuur.

Wat er nu gebeurt is niet rechtvaardig naar mijn mening. Velen hebben het idee dat hen dingen afgenomen worden. Ik ook. Wie zijn de regeringsleiders, of diegenen die hen aansturen, dat ze bepalen dat ik mijn familie niet kan zien? Maar heel boos worden, heeft geen zin. Ik heb daar alleen mezelf mee. En de mensen om mij heen. Erna, Mark en Angla lachen in hun vuistjes.

Het leven is oneerlijk maar dat was de belachelijke weelde waarin de leven, leefden, ook. Voor velen. Niet alleen voor textielarbeiders in Bangladesh maar voor elk levend wezen. Voor bomen, vogels, vissen… en niet in de minste plaats voor onszelf want in de laatste paar honderd jaar zijn we iets verloren wat we nooit meer terug kunnen vinden, namelijk onze binding met de natuur.
Door deze ruecksichtslosheit hebben we bereikt wat we nu bereikt hebben, maar of dat ook maar in de verste verten iets is om trots op te zijn, betwijfel ik. De mensen die het niet weten, kan het niets schelen.

Het enige dat ik kan doen, is sterker worden en zorgen dat ik wat zij verkopen, niet nodig heb. Me niet laten chanteren, intimideren, corrumperen, broodjes smeren….

Wat er gebeurt, kan je niet veranderen. Hoe je erop reageert, wel. En dat betekent niet dat je als een hert in de koplampen moet kijken. In tegendeel. Ik denk dat je altijd trouw moet blijven aan je eigen normen en waarden, ook als het je moeilijk wordt gemaakt. Met opgeheven hoofd dwars door de storm.

Sven van ‘Een Oorlog Reeds Verloren’ had er een mooie uitzending over, en door hem dacht ik ook aan de mevrouw van Mensendieck en hoezeer haar lessen geholpen hebben in mijn leven. Hij had het over niet schuilen voor de regen, maar moed verzamelen om er dwars doorheen te gaan. Want dat is de enige manier. Het is beter dan tegen beter weten in hopen dat de regen wel overgaat en dat daarna alles weer koek ende ei is. Ja, de regen gaat weer over maar wil je echt heel je leven onder n afdak blijven staan?

We komen hier niet uit zonder strijd. Dat durven inzien, is al een hele stap. Ik lees van mensen die zeggen dat ze ‘het’ wel weten maar voorlopig liever de ogen sluiten. Dat is net zoiets als zeurende kiespijn ngeren: hoe langer je dat doet, hoe erger de pijn uiteindelijk wordt. Beter is het om er meteen korte metten mee te maken, zodra je beseft: dit gaat met extra knoflook en visolie niet over.

Meteen door in het koude water. Beseffen wat er gebeurt. Niet altijd naar je haakwerkje blijven staren omdat de rest van de wereld te lelijk is. Niet uitgaan van het ergste maar er wel rekening mee houden en niet tegen beter weten in hopen dat het allemaal wel goed komt. Want als echt blijkt dat dat niet 123 gebeurt, ben je uit het veld geslagen en verlies je naast hoop, ook de moed.

De moed om door te gaan, er wat van te maken, om flexibel te zijn, om oude ideeen los te laten, comfort op te geven, te doen met hoe het is, om te beseffen dat we onze grootste vijand kunnen zijn maar ook onze grootste kracht kunnen vinden in tijden van tegenspoed.

Want… bad times, create great men, great men create good times, good times create bad men, bad men create bad times, bad times creat great men. And women.

Wat mij betreft hebben we veel ‘bad men’ (m/v) en kunnen we na de bad times die voor ons liggen, alleen maar vooruit.