Offline. Leven.

Opeens was ik het zat. Of nee, ik ben het al heel erg lang zat. De verhouding was altijd al een van haat-liefde. Met internet.

Aan de ene kant is het geweldig voor mensen als ik, die niet zo houden van het gezelschap van andere mensen, om wat mensen te leren kennen. In de loop der tijd heb ik fijne mensen ontmoet en met een aantal heb ik nog geregeld contact via mail of brief of telegram (de app). Er zijn zo veel dingen te lezen, mensen met andere meningen en opvattingen dan de mensen om me heen en dat is fijn voor iemand die het nooit zo met de ‘mainstream’ eens is.

Aan de andere kant: het kost veel. Aandacht. Tijd. Creativiteit. Het is constant oppassen niet te veel te worden meegezogen in de eindeloze stroom van informatie. En soms vind ik dat niet erg. Soms wringt het echter opeens en denk ik: wat is het nut. Ik moet mijn eigen leven leven. En dat doe ik sowieso wel, maar af en toe voor mijn eigen zielenheil moet ik overal bij vandaan.

Terug naar mezelf. Wie dat ook mogen zijn. Zijn er mensen die dat echt weten? We laten ons overspoelen met zo veel ideeën, meningen, in scene gezette plaatjes van mooie momenten van vreemden, verhalen over hoe we zouden moeten zijn, wat we zouden moeten eten, wat we zouden moeten doen, hoe we zouden moeten leven, hoe we onze huizen zouden moeten inrichten, dat we zouden moeten mediteren, dat we zouden moeten opstaan of juist beter luisteren…

Twee jaar geleden hadden we eens een maand geen internet. Of, zo langzaam dat er niets aan was. Een blogpost plaatsen zonder foto’s lukte net maar meer ook niet. En in die weken heb ik internet geen seconde gemist. De wereld draaide gewoon door. En nu draait de wereld ook gewoon door. Letterlijk en figuurlijk, maar dat is een ander verhaal.

Zo gaat het zo vaak met dingen die er opeens niet meer zijn. Het leven zonder, gaat ook prima en voelt vaak zelfs fijner dan met. Of het nu gaat om het kopen van spullen, tussendoortjes eten, centrale verwarming, een rijk gevulde kledingkast, een tweede auto, vakanties, smartphone of internet, dus.

bron: azquotes.com

Dus, de schermen gingen uit. Niet nu zoals je ziet, maar de rest van de dag wel. Voor mij en voor de kinderen. ’s Avonds luisteren we cd’s en lees ik een boek.

De ironie wil dat ik gisteren mijn smartphone terug vond in een zak met knuffelbeesten van de kinderen 🙂 Ik ben overigens niet van plan hem als zodanig te gebruiken.

Mijn voornemen: het internet gebruiken als een ‘gereedschap’ en niet als tijdverdrijf. Ik kan er mijn rekeningen betalen, iets bestellen indien nodig, zo nu en dan wat gedachten delen met jullie en af en toe een filmpje kijken van een klein aantal filmpjesmakers dat ik echt de moeite waard vind (Een Oorlog Reeds Verloren, Bjørn Andreas Bull Hansen, Vernon Coleman, The Minimal Mom, Jensen…)

En verder…. is internet uitzetten de meest effectieve manier om de wereld buiten te sluiten. Een wereld die naar mijn mening knettergek is geworden en de band met de natuur, met hun innerlijke wereld, met wie ze zijn, grotendeels verloren is. Met desastreuze gevolgen.

Ik hak een wak in het ijs en niets is zo ‘mindful’ als in het ijskoude water liggen. Ik neem mijn kinderen mee het bos in. Hak hout. Maak een vuurtje dat ons echt verwarmt. Maak eten. Drink koffie. Wandel. Lees. Schrijf mijn gedachten op papier. Geniet van de natuur. Ik doe wat mij goeddunkt.

En de rest van de wereld….

Ik ben niet alleen als ik de rest van de wereld buitensluit. In tegendeel, zelfs.