Gewoon een vrijdag.

Dus wij naar het winkelcentrum. Ik heb geen idee waarom eigenlijk. De goede aanbieding met de bålpanne (waar we voor gingen) was uitverkocht, ik kon niets vinden voor de kinderen of voor mezelf want ik dacht: als ik er toch ben, kan ik even kijken voor een paar jurken. Ik wilde iets van wol of katoen, zonder Adriaan-mouwen (van Bassie).

Totaal niet te vinden. Alles model joggingpak, van polyester en glitter of gewoon stom, haha. Dus toen bedacht ik me de website van Ko:Ko, een Noorse kledinglijn die wordt geproduceerd ergens in de Baltische Staten. Niet goedkoop maar dat moet ook niet. In NL zijn ze hier te koop, maar de collectie daar is niet mijn smaak. Daar ga ik eens een paar mooie dingen bestellen.

Ik zag opeens een boel mensen met mondkapjes O.o.
Nou ja, vijfentwintig bij elkaar ofzo. Grofweg in twee categorieën: mensen met metabool syndroom na decennia van ongezond leven en vrouwen van 20 – 30 die zichzelf klaarblijkelijk moreel superieur vonden door anderen te beschermen. Lol. Werkt niet. Kans van 99.9998 om het te overleven op die leeftijd maar bezorg jezelf vooral een longinfectie vanaf je moral high ground. De man vroeg me of ik niet gewoon kon snappen dat ze simpelweg dom zijn. ‘Maar ze zagen er niet dom uit’ zei ik. ‘Dat zijn de ergsten’.

Maar serieus, in Noorwegen is 0.0075% van de mensen bezweken met covid op gemiddeld 84-jarige leeftijd en als je zo dom bent dat je denkt dat zo’n mondluier een goed idee is, dan is het maar beter dat we je als zodanig kunnen herkennen.

Dus nee, het was geen fijne handletur, haha. Wel ging ik nog even op de foto om te laten zien hoe rebels ik ben. (op de sticker staat: HIER NIET STAAN.). Ik vond mezelf erg grappig.

Wel kocht ik nog shampoobars in karton, biologische tandpasta, kruiden en onverpakte kaarsen bij de voordeeldrogist. En wat (nodige) kleding voor de kinderen.

En toen kwamen we thuis en ging ik zwemmen in zee. Buurvrouw was er niet maar ik haalde de 88 zwemslagen dus ze moet me vandaag verslaan. Ze is enorm competitief en ik totaal niet dus dit vind ik erg grappig.

Ook heb ik ‘geïnvesteerd’ in een fatsoenlijk en ruim schoenenrek met ieder een eigen plankje voor de kinderen en ze hun eigen ophanghaken gegeven voor rugzak en jas.

Verder heb ik flink opgeruimd in de voorraad en alle voorraad en bulkverpakkingen naar een lege slaapkamer in het appartement van mijn ouders verhuisd. Ze zijn er voorlopig toch niet, maar waar het stond, werd het elke keer zo vies, want onder twee open trappen. Ik bleef bezig. Nu heb ik mijn eigen winkeltje 🙂

Gisteren kregen we een link van een filmpje van de klas van de jongen. Zo leuk om te zien, waren ze op van die kleine sleetjes van de berg aan het sleeën maar dan niet in de sneeuw maar in de modder, we zagen wat ze op school hadden gedaan en gemaakt zoals lussekatter (een soort broodjes voor Santa Lucia), een kerstdorpje compleet met treintje dat over een houten treinbaan rijdt, de versierde ramen waarbij een klas de prijs krijgt voor mooist versierde raam… Hartverwarmend, toch wel. En vandaag zijn ze zingen voor de ‘gamlinger’, de bejaarde mensen. En dan vakantie.

Vakantie. De man werkt twee dagen komende week en begint daarna vier januari weer. Ik heb al een lijst met klusjes die hij nog moet doen. Is niet zielig, hij kan net als ik niet echt tegen niets doen en het moet gewoon gedaan, zoals het slot terug op de deur zetten (het tocht nogal in de gang, al bijna twee jaar :D), een rits in een vest vervangen (man kan alles en is ook zeer handig met naaimachine) en de keuken afmaken nu we het juiste deel van het keukenblad hebben ontvangen. Genoeg te doen!

Verder heb ik besloten om tijdelijk maar Heel Streng tegen de kinderen te zijn. Zo ben ik totaal niet en ik houd er absoluut niet van maar ze luisteren niet meer zo goed naar me, omdat ik altijd zo lief ben 😉 Maar ik ben het nogal beu met het gekrakeel onderling, het springen op de bank, spullen en afval niet opruimen, na bedtijd over de overloop spoken en nog wat kleine ergernissen dat ik nu een keer waarschuw en daarna niet meer.
‘Wat je belooft, moet je ook doen’ zei mijn opa en hoewel ik straf geven echt niet tof vind, is het vaak wel de enige manier waarop ze echt luisteren. Want nu denken ze dat alles kan. En tegen de een hoef ik nooit wat te zeggen en de ander…. is anders 🙂 Gelukkig hebben ze na een paar dagen ook altijd wel weer door hoe de vlag erbij hangt en zijn het weer engeltjes.

Vanmorgen heb ik de keuken gepoetst, ons beddengoed gewassen en ik hoor net de wasmachine afslaan voor wederom een lading wasgoed. Jeej 🙂

Internet-tijd is ook weer op, dus allemaal een fijne dag gewenst!