Docu over minimalisme & het leven is goed.

Wat een rust hier. Kinderen fijn even met een filmpje, de houtkachel brandt en we hoeven er niet uit want gisteren deden we na negen dagen eindelijk weer boodschappen. Alles was op en 2300 kronen later niet meer. Fijn, want dan hoeven we van het weekend ook de winkels niet in zo vlak voor kerst. We hebben niets nodig.

En over ‘niets’ nodig hebben: Matt D’Avella maakte een documentaire met The Minimalists. En nu ben ik nooit zo weg van deze twee, maar allez, alles om de blije boodschap van het bezitten en onderhouden van minder crap te verspreiden is welkom. Op 1 januari komt hij in Amerika op Netflix en daarna vast ook in Europa.

Lekker bade

Bade doen we nog steeds. Het water is inmiddels vijf graden kouder dan toen we begonnen maar ik kan er beter tegen. Ik hoef eigenlijk niet meer echt op te warmen daarna, terwijl ik eerst echt bij moest komen bij de houtkachel. Bijzonder. En inmiddels loopt iedereen hier te snotteren, maar ik niet. Het scheelt zo veel om samen te gaan. Ik kijk er echt naar uit nu.

Ik doe lekker rustig aan. Ik ben niet om half negen klaar met mijn ochtendroutine maar om tien uur omdat het te donker is daarvoor. Ik drink nog een kop koffie, de kaarsen branden de hele dag en we spelen gezellige muziek.

En gisteren kwam er een zending uit Nederland. Paps en mams vinden het leuk om spulletjes op te sturen, dus de kinderen kregen plakboeken, knutselpapier, ik kreeg chocola met rode peper en er waren zakken met zwart-witjes (oh merde, daar kan ik me ziek aan eten maar ik doe het niet), boerderijdrop en Engelse drop. En stroop. Vijf potten dus de komende tien jaar zitten we wat dat betreft goed. En vlokken. Nog meer vlokken. Sokken voor de kinderen. En boekjes. Zo leuk!

Ze vinden het fijner en veiliger als we niet komen en hoewel dat ons het gedoe van reizen en daarna onbetaalde thuisquarantaine scheelt…. tja, dat. Laat maar.

Ik ga weer eens schrijven over minimalisme enzo. Want dat hebben we nodig: helderheid, lichtheid en overzicht!

Wat er ook gebeurt, altijd blijven lachen šŸ˜€

Och ja. En zo komen we de dagen wel door. Ik heb de neiging om dingen van me af te schrijven als dingen me hoog zitten. Blog is vaak ook een uitlaatklep. Daardoor lijk ik veel meer gestrest of gedeprimeerd dan ik eigenlijk ben, haha.

Ik ben en doe niet anders dan normaal eigenlijk. Dat de wereld naar de kleaute gaat en dat we een keer het gelach moeten betalen omdat we tegen ecologische grenzen lopen of omdat het hele schuldensysteem in elkaar flikkert, daarmee heb ik altijd in mijn achterhoofd geleefd. We leefden in de verlenging.

Soms hopen dingen zich op. Ik zei het al vaker, december is niet mijn favoriete maand. Het hoort erbij, de bespiegeling, het terugkijken, het balans opmaken, het schiften van de dingen, het overboord gooien van ballast en de dingen die gebeurd zijn, een plek geven om straks over een paar weken een nieuw begin te kunnen begroeten.

Ik denk dat als je je in deze tijd niet op zijn minst een klein beetje druk maakt over wat er in vredesnaam gebeurt met onze vrijheden, je of een zenmeester bent, of gewoon niet ziet wat er gebeurt. Het niet wil zien. Dit gaat niet weg zonder strijd.

Er is een balans tussen op de hoogte blijven en je laten meeslepen en het je leven meer laten beheren dan gezond is of je kop in het zand steken.

Dat eerste is denk ik, gezien de ontwikkelingen en de enorme impact dit gaat hebben, verstandig. Ergens in de lente dacht ik: ik maak me niet meer druk om wat de politiek wel of niet doet. Maar er zijn nu zulke bizarre dingen aan de gang dat ik graag een oogje in het zeil houd. Het interesseert me ook. Maar ik heb letterlijk geen seconde minder geslapen om het hele circus. Het komt zoals het komt.

Ik kan me allerlei voorstellingen maken maar hoe we er over een jaar bijzitten maar… ik heb geen idee. Toch kan het geen kwaad om me bewust te zijn dat de mogelijkheid zeer aanwezig is dat dat minder riant is dan vandaag.

Oh, mooi linkje voor de christelijke lezers van dit blog: wees als Sandra šŸ˜‰

Hier nog een interessante documentaire, in het Nederlands, van een ondernemer die something fishy begon smellen na de eerste weken lockdown. Aanrader!