Duistere mentale tijden.

Soms heb je van die tijden, waarop het leven gewoon niet helemaal lijkt op wat het zou moeten zijn. Thans heb ik daar geen last van, maar de periodes steken zo nu en dan de kop op. Ze zijn minder diep en lang dan vroegah, iets waar ik blij om ben. Ik weet nu dat ik het gewoon uit moet zitten.

Het is verleidelijk om in een dip te blijven hangen. Mooie en leuke dingen lijken zinloos. Waarom zouden we extra moeite doen in deze poel van ellende die het leven soms lijkt te zijn.

Foto’s opzoeken van vogels vol plastic, walvisvangst, bio-industrie, doom metal luisteren en niet optimaal gezond eten… Ja, dat helpt…. niet.

Maar de zin van het leven proberen te vinden, of je druk maken over de nutteloosheid, gewelddadigheid en wreedheid van het leven op aarde heeft ook geen zin. Niemand heeft daar ooit een antwoord op gevonden. Bovendien is veel simpelweg te groot voor ons om iets aan te kunnen doen. Onze eigen nietigheid erkennen helpt. Niet alle leed van de wereld op de nek willen nemen.

Mezelf omringen met mooie en fijne dingen helpt wel. Hoe zinloos het ook lijkt, mijn zintuigen ‘overspoelen’ met goede dingen, is therapeutisch. Mezelf een schop onder mijn kont geven om mezelf wat fijne dingen te gunnen, ook. En heel oppervlakkig maar een bos tulpen op tafel, een fijne bodylotion, nieuw ondergoed en het proberen van nieuwe recepten helpt echt op mijn zinnen te verzetten en mezelf op te peppen. Een oppervlakkige maar niet al te platte comedy bekijken, luisteren naar rustige jazz…. Blogs leven over hoe je een mooier leven voor jezelf maakt, zoals deze. Weten dat de schrijfster soortgelijke buien heeft in haar leven, helpt. Je bent niet de enige die zich soms wat verloren voelt.

Naar buiten gaan en focussen op de mooie dingen. Niet op de berken en eiken die overal worden omgehakt, want onrendabel in een productiebos maar op het mooie mos, de spinnewebben, het uitzicht op het meer, mooie patronen op rotsen, de kleuren van bladeren, het mooie en weldadige van regen na weken van bosbrandgevaar.

Wat mij ook helpt, is het lezen van stoïcijnen en boekjes geschreven door zenmonniken over mindfulness, schoonmaken als een kloostermonnik en simpel leven. Leven zonder hechting aan het verleden, spullen, ideeën over jezelf en wat je zou willen zijn maar nooit zal worden, zonder gedachten over hoe anderen zouden of hadden moeten doen….

Tuinieren, een korte workout, een kast mooi opruimen, een frisse duik, een mooi boek lezen, een vriendin een mail of brief sturen of elke dag een kwartiertje werken aan iets dat je je al heel lang hebt voorgenomen maar nooit ‘tijd’ voor hebt. Een kop koffie drinken in stilte en proberen nergens anders aan te denken dan je ademhaling en de warme koffie.

Ons omringen met de goede dingen is essentieel om ons goed te voelen. Het kan net het verschil maken tussen een minder fijne periode en een echte persoonlijke crisis.

Waarmee ik niet wil zeggen dat je een regelrechte depressie wegsmeert met bodylotion en overstemt met caféjazz, dat moge duidelijk zijn. Ik zeg ook niet dat je het moet proberen weg te duwen of negeren. Juist niet. Maar jezelf er doorheen helpen met de input van wat fijne dingen des levens, is voor mij essentieel gebleken om niet in al te diepe dalen terecht te komen.

Accepteren, maar tegelijk niet in zwelgen. Weten dat het in bepaalde types vaker voorkomt dan in andere. Het is gewoon deel van hoe je bent.

Deze periodes zijn voor mij gewoon momenten waarop ik weet dat ik moet nadenken en evalueren wat ik aan het doen ben. Wat er wel en geen zin heeft. Wat ik wel waardeer, wat ik anders moet doen en waar ik meer of meer aandacht aan moet geven.

En dan, op een mooie dag, is het leven weer opeens lichter.