Minimalisme: wat te houden

Foto door mali maeder op Pexels.com

Dat is natuurlijk de grote vraag.

Kijken naar wat je weg moet doen, schiet niet zo op. Je hersens verzinnen voor elk dingetje wel een goede reden om het te houden. Met deze oude jurkjes kan ik een vlaggetjeslijn maken! In deze emmer kan ik aardappels kweken! Deze oude potjes kan ik gebruiken als ik zelf cosmetica ga maken!

Onzin natuurlijk, dat houdt de rommel in je huis alleen maar in stand. We moeten redenen verzinnen om van dingen af te geraken, niet om ze te houden als we de positieve effecten van een minimalistisch leven willen ervaren.

Kijken naar wat je moet houden is daarom een betere optie. Maar wat moet je houden?

Wel…

‘have nothing in your house you do not know to be useful or believe to be beautiful’

Bedankt, meneer Morris.

De rest kan dus mooi weg.

  • Alle dingen die je dubbel hebt, die je niet dubbel nodig hebt. Of driedubbel. Denk scharen, messen, veger en blik, emmers, dekbedhoezen, haarborstels….
  • Dingen die kapot zijn (als je het zou repareren, had je dat al gedaan)
  • Dingen die je niet meer passen (waarom zou je te grote kleding bewaren? of je schuldig voelen omdat je niet meer in de broek past die je droeg toen je 25 was?)
  • Dingen die te versleten zijn (de dingen die ‘meh’ uitstralen)
  • Dingen die je bewaart voor ooit, voor nood, voor anderen (iets voor nood hebben kan handig zijn maar als de nood aan de man is, heb je niet opeens je oude stofzuiger nodig)
  • Dingen waar je teveel van hebt (elastiekjes, panty’s, ordners, kabeltjes, klapstoelen, wijnglazen)
  • Verpakkingsmateriaal (lege glazen potjes, dichtbindclipjes)
  • Alles wat je niet mooi genoeg vindt om dagelijks te zien: je gaat het echt niet meer waarderen als je het achter in de kast verstopt
  • Alles wat je niet nodig hebt en derhalve zelden of nooit gebruikt. Ook al is het ‘nog prima’. Laat het vrij en doe een ander er een plezier mee.

Dan heb je minder spullen.

Maar…. er kan ook te veel van het goede zijn. Te veel mooie kleding, te veel mooie spullen, te veel handige dingen.

Minimalisme is niet alleen leven met minder of geen rommel, het is ook bewust leven met minder.

Declutteren is niet hetzelfde als minimalisme. Een opgeruimd huis maakt je geen minimalist. Niet dat ik hier de politie loop uit te hangen, maar het zijn wel verschillende dingen. Een minimalist streeft er naar te leven met alleen hetgeen ie nodig heeft, of oprecht waardeert.

En er kan maar een beperkte hoeveelheid dingen in je leven zijn, waaraan je je aandacht kan geven.

Uiteindelijk gaat het daarom: de dingen die je doet, doen met intentie. Niet zomaar wat kopen, zo maar wat eten, wat kijken, of wat doen maar schrappen wat geen waarde heeft, om volle aandacht te kunnen geven aan wat dat wel heeft.

In de loop der jaren is bijna alles dat ik ooit dacht belangrijk te vinden, verdwenen. De dingen die wel belangrijk bleken, bleven.

Minimalisme is een proces. Wat ik tien jaar geleden belangrijk vond om te houden, is nu overbodig. Andere dingen zijn belangrijker geworden. Dat is prima. Vasthouden aan spullen of ideeen of het verleden, is nooit goed.

Maar wat ik ook heb weggedaan: ik heb nog nooit iets gemist. Wat voegden die dingen toe? Stuk voor stuk niets. Mijn gedachten over dat specifieke ding, maakte dat ik het in eerste instantie wilde behouden. Niet het ding zelf.

Verander je gedachten, verander je leven.

Je kan googlen hoeveel dingen een minimalistische keuken heeft. Maar het gaat erom hoeveel jouw minimalistische keuken (nodig) heeft. Of hoeveel kleding er in jouw kast hangt. Met welke dingen jij je wenst te omringen. De dingen die jij in de loop van een dag, een maand, een jaar gebruikt.

En ook: de rekening die jij moet houden met andere mensen. Lag het aan mij dan verfden we alle muren wit en hadden we niets in huis behalve bedden en een gigantische eettafel met fijne stoelen. Maar ik ben niet alleen. Dus staan er cd’s, apparatuur, een aquarium en modelbouwbootjes in de kamer en hangt er wat kleurigs aan de muur. En dat is prima.

Wat je in je leven wil houden of toelaten, bepaal je zelf. Er is geen magisch nummer. Gebruik je het niet of vervult het je hart niet echt met blijdschap, doe het dan weg. Gebruik je het of maakt het je blij: dan houd je het.

Maar pas op, want er zijn veel dingen die we gebruiken, die we eigenlijk niet nodig hebben. Waarom zou je klapstoelen voor visite hebben, als je ook je eetkamer- of tuinstoelen kan gebruiken. Waarom heb je zes dezelfde pannen en maar vier gaspitten en ze nooit allemaal tegelijk in gebruik? Ondanks dat je elk exemplaar gebruikt, kan je makkelijk af met twee stuks. Waarom leg je een sprei op je bed als je het er ’s avonds weer afhaalt? Kijk goed naar wat je nodig hebt. Waarom leg je een plaid op de bank als het enige wat je ermee doet, het ding opvouwen is? Waarom zou je elk drankje uit een ander soort glas drinken? Dat je het doet, wil niet zeggen dat het moet.

Kritisch kijken naar wat je nodig hebt, dat is essentieel.

Vraag je af: zou ik onthand zijn als ik dit ding niet meer zou hebben? Is er iets anders dat ik kan gebruiken, of verloopt mijn dagelijks leven echt minder vloeiend zonder dit ding?

Er zijn van die grensgevallen. Mijn koffiezetapparaat. Ik kan koffie maken zonder, maar houd van het gemak van het zetten van een volle pot voor man en mij ’s ochtends. Ik kan zonder droger, maar af en toe voor nood is het ideaal. De man houdt te veel van de frituurpan en zijn zelfgemaakte snacks. Ze zijn niet essentieel maar toch: ze geven een zeker plezier of maken het leven aangenamer. Omdat ze mijn leven dus veraangenamen, mogen ze blijven.

Andere dingen echter, doen dat niet. Alles wat een keukenmachine kan, kan ik ook met een snijplank, een goed mes en mijn handen. Mijn smartphone was een ergernis, meer dan een verrijking van mijn leven. Een grotere garderobe blijkt nu ik zelfs mijn capsule wardrobe minimaliseerde, meer last dan lust.

Daarentegen: zou ik mijn grote vlijmscherpe herdersmes missen, of de wasmachine, de rvs emmer, mijn winterlaarzen, kasjmier sjaal, vulpen, gietijzeren koekenpan, ijzeren spatel, handtas, icebreaker vest of verzameling brieven van de man niet hebben, dan zou ik deze wel heel erg missen.

En dat is denk ik waar het om gaat: bekijken wat essentieel is, een paar dingen toevoegen voor het gemak en de rest (99% van wat er te koop is), laten voor wat het is. En wat dat is, bepaal je helemaal zelf. Helaas 😉