Waarom ik houd van minimalisme

Inmiddels 11 jaar geleden zat ik thuis, te wachten tot ons tweede kind geboren zou worden. Ik zocht naar motivatie om onze zolder op te ruimen, waar alle meuk uit ons oude huis, de garagebox en het tuinschuurtje stond. Op enig moment las ik ‘you don’t need all that crap, just get rid of it’ en ja, soms moet je zoiets lezen voor het kwartje valt.

De buik en ik belden de man, verzochten hem om dozen en tape mee te nemen en ik snelde naar zolder. Uitzoeken, sorteren, wegdoen. Eerst in razend tempo, toen was langzamer toen de tweed geboren was.

Maar met dat ik de rommel op zolder wegdeed, gebeurde er iets grappigs. Ook op andere gebieden van mijn leven begon ik met ‘minimaliseren’. Ik kocht cosmetica zonder troep, ging kopen bij de biologische besteldienst, ruimde mijn administratie op, kocht minder van alles en begon het overwegen van een een heel ander leven. Een rustiger leven, met tijd voor mijn kleine kindjes, het maken van ‘slow food’ en lange wandelingen, meer in de natuur, weekenden voor ons gezin in plaats van voor het doen van tal van klussen…

Langzaam vielen de puzzelstukjes op zijn plek en werd het duidelijk wat ik wilde en dat wat ik wilde, er ook kon zijn als we ons leven anders in zouden richten. Iets meer dan een half jaar nadat ik begon met de rommel wegdoen besloten we: we gaan naar Noorwegen. En dat deden we ook, vier jaar later. Goede dingen komen voor zij die geduldig zijn πŸ˜‰

Ik heb nog steeds spullen πŸ˜‰ Ik koop nog steeds spullen en soms heb ik zelfs nog te veel spullen. Soms roepen glimmende nieuwe dingen mijn naam. En soms stoffige oude dingen πŸ˜‰ Maar mijn leven draait niet meer om materiele zaken.
Niet dat het dat ooit deed, we waren nooit big spenders, luxepaarden of hyperconsumenten maar we kregen twee redelijke inkomens vaak schoon op aan leuke en nutteloze dingen. We hadden een hypotheekje van 383 euro per maand, als twintigers!

Zonder het echt door te hebben, jaagden we ons geld er net zo doorheen als bijna iedereen.

Het afwennen van het idee dat meer beter is, heeft al met al toch lang geduurd. Ik heb lang gedacht dat ik toch hield van meer keuze in mijn garderobe, af en toe iets van de kringloop mee voor in huis, reservekleding voor de kinderen…. Tot ik erachter kwam dat ik al die dingen of zo weer zat was, nooit gebruikte of dat ik gewoon prima kon leven zonder extra opties.

Ik vind het prima om elke week min of meer dezelfde gerechten te eten. Niet precies met dezelfde ingredienten, maar wel hetzelfde gerecht. Ik maak grote hoeveelheden van een paar dingen en daar varieer ik mee.

Ik houd van het gevoel van minder eten: toen ik dit simpele principe begon toe te passen twee jaar geleden, verloor ik langzaamaan 13 kilo. Ook nooit iets van gemist πŸ™‚ Sterker nog, het was echt 25 jaar geleden dat ik me voor het laatst zo ongekommerd voelde in mijn eigen lichaam als nu. Ik voel me op mijn 38e na vier kinderen beter dan toen ik 20 was, wat dat betreft)

Mijn capsule wardrobe is nu zo klein dat alles in een rugzak past. Ik mis tot heden niets. (maar het is een experiment :))

Ik neem zelden nog een tas mee als ik op pad ga. Pinpas is genoeg. Een portemonnee heb ik ook niet meer. Waarom ook, ik heb hem niet meer nodig.

Ik ben tevreden met gewoon voor me uit staren, als ik de kans krijg.

Mijn smartphone heb ik gereset en vervolgens heb ik geen idee waar ik hem gelaten heb. Ik mis hem niet. Sinds juli gebruik ik een simpele nokia voor ‘nood’, want dat is ook een van de weinige reden dat ik mensen bel, ik haat bellen πŸ˜€ Eerst gebruikte ik mijn smartphone nog als kleine computer om twitter of youtube te kijken maar ook dat dus niet meer.

Al lange tijd hebben mijn kinderen simpel speelgoed. Twee manden met (dagelijks) gebruikte duplo, kleurpotloden, wat knutselspullen, boeken en wat ‘rommeltjes’. Ze weten zelf ook niet wat ze zich moeten wensen. Ja, mijn derde wil zo graag een Molletje-robot. Die bestaan niet, dus dat is ook snel bekeken.

Er gaan vaak maanden voorbij waarin ik niets koop, behalve dan wat nodig is. Kleding en schoenen voor de kinderen en dingen voor mezelf of het huishouden die ik moet vervangen. Ik kan niet zonder een goed paar winterlaarzen, wandelschoenen, e-reader of vulpen bijvoorbeeld. Als ik wel eens iets koop dat niet noodzakelijk is maar wat me heel leuk lijkt (en al heb ik een maand gewacht met aanschaffen) ben ik dat ook snel weer zat, dus ik probeer dat gewoon echt. niet. te doen.

Het geeft me zo veel rust in mijn hoofd en tevredenheid in mijn leven.

Ik waardeer al mijn spullen die hard voor me werken. Mijn enige handtas. Mijn vulpen. Mijn e-reader. Mijn kleine garderobe met favoriete kledingstukken. Onze licht mishandelde oude Noorse houten tafel. Mijn thermo-drinkfles en koffiemok.

De gedachte om bijna niets nodig te hebben geeft me vrijheid en controle over mijn eigen leven. Ik ben redelijk immuun voor de lokroep van nieuwe dingen. Ik denk aan wat ik al heb en of ik mijn leven ermee zou willen compliceren en het antwoord is praktisch altijd nee.

Ik heb mijn spaardoel bijna bereikt. En dan heb ik weer een nieuw doel πŸ˜‰

Natuurlijk doe ik meer dan dat, maar op maandagochtend is mijn huis, inclusief keuken en badkamers in amper twee uurtjes opgeruimd en schoongemaakt, ondanks dat we redelijk de ruimte hebben.

Omdat ik me niet druk maak om al die kleine dingen (ik heb in bijna alles beperkte of geen keuze) blijft er ruimte in mijn hoofd over om me druk te maken over andere dingen. Mealplannen is simpel als je altijd hetzelfde koopt. Boodschappen doen is zo gedaan als je altijd hetzelfde koopt. Me aankleden is een ‘no brainer’ omdat ik niet hoef na te denken over wat ik aantrek.

Juist die eenvoud aan de ene kant, geeft veel meer flexibiliteit aan de andere kant.

Elke keer blijken we weer minder nodig te hebben dan we aanvankelijk dachten. Simplify, simplify, simplify. En elke keer maakt het me een beetje blij als ik iets niet meer nodig blijk te hebben. Hoe minder ik nodig heb, des te groter mijn zorgeloosheid, tevredenheid en innerlijke rust.

De zorgeloosheid is onbetaalbaar. En daarom ben ik minimalisme na elf jaar nog steeds niet zat. Sterker nog, ik ben nog maar net begonnen πŸ˜‰