Minimalistische kinderkamers, met foto’s

Omdat een plaatje soms m eer zegt dan heel veel woorden een kleine tour over de bovenverdieping. Man en ik slapen beneden, in een slaapkamer die grenst aan de woonkamer. Erg praktisch.

In dit huis waren vier slaapkamers en de man heeft met een kast, wat panelen en een tweedehands deur een muur gemaakt zodat we vijf slaapkamers hebben. Dit is de kamer van de derde. Haar kamer is het leukste. En het warmte in de zomer. Drie jaar geleden kocht ik ‘Molletje en de Adelaar’voor haar en sindsdien is Molletje haar grote liefde. Dat blijkt.

Ze houdt ook van meubels maken en het kastje naast haar bed heeft ze samen met de man gemaakt van wat afvalhout, het deksel van een kist en een stuk aanrechtblad. In de lades leven knuffelbeesten en haar kleding.

In de kast aan de andere kant wat Lego. De man had een tijdje een neplegomanie. En de kinderen vinden het leuk om het te bouwen maar daarna…. doen ze er zelden nog wat mee. Maar het zij zo.

En in haar bureau wat opschrijfboekjes, een doos met brieven en kaarten, een koffer met rommeltjes, boeken en op haar burean een kastje van de kringloop met wat stenen van mijn opa en andere snuisterijen.

Okee, volgende.

De kamer van de jongste. Het kastje naast haar bed is leeg, in het rechtse kastje staan boeken en wat doosjes.

Aan de andere kant staat een bureau. Er is ook nog een kledingkast met (duh) kleren, winterdekbedden, bunads (traditionele Noorse kleding), knuffelbeesten en d’r dingetjes. Peppa speelgoed, wat kettinkjes en armbandjes, wat verzamelde schelpen…

De kamer van de jongen dan. Hij houdt van konijnen, en van van Star Wars. En van Fortnite. De koekiemonster had ik naar de kringloop gedaan, de man had hem gered en nu is het de jongen zijn lievelingsknuffel. De lama is van de kringloop. Poepie en het konijnkussen cadeaus van mijn ouders.

Het bureau is tweedehands, het gordijn zelf gemaakt van een coupon.

In het bureau Donald Ducks, wat legopoppetjes, een Nerfpistool (Nerve? Nerv?)

In de kast wat boeken en twee niet rijdende afstand bestuurbare auto’s die hij kreeg van zijn vriendje wiens vader ooit een webwinkel had met die dingen. En wat lego. Waar niet mee gespeeld wordt. Die lego he? Pas nu ik het zit te typen valt op hoeveel ruimte het inneemt overal.

En dan het donkere hol van de oudste. Nee, dat valt wel mee. Ze is alleen net zo erg als ik vroeger.

Bureau is van de kringloop, de plank hing vroeger in de keuken. De rechtse afbeelding heeft mijn moeder gemaakt. In de lades vooral tekenspullen en wat kleine dingetjes.

Ze is als enige nogal sentimenteel met haar spulletjes en bewaart het liefst alles. Als ik daar een maand niets doe kan ik daarna een kruiwagen vol oud papier, takjes, projectjes en andere meuk uithalen. In haar vitrinekast wat Harry Potter spullen en wat spulletjes die ze kreeg van mijn oma en moeder in de loop der jaren. De onderste laden zijn leeg.

In de linkse kast boeken, de middelse wat tijdelijk incourante jassen en rechts haar kleren. En oh ja, weer lego. Lego. Lego. Ze houdt van Harry Potter. En van tekenen. En van Harry Potter tekenen.

In de lades wonen knuffelbeesten (daar hebben we echt te veel van) en haar cdspeler, cd’s, boeken en tijdschriften.

Maar wat betreft de knuffelbeesten en mindere mate de lego, dat zijn ook eigenlijk de enige dingen die ze weten te vragen voor hun verjaardagen. En wat ligt er uiteindelijk op bed? Mijn knuffel van vroegah en de knuffel van de man van vroegah. Grappig.

Het goede nieuws is dat er zelden nog knuffels bijkomen. Ik ben er nu behoorlijk strikt op. Eerst de oude opmaken! Ze weg doen is echter nicht im Frage dus voorlopig ligt de meerderheid verpakt in vacuumzakken weggemoffeld.

En och, er komt sowieso maar weinig bij. We hebben geen grootse verjaardagsfeestjes, geen sinterklaas, verjaardagen vieren we bescheiden en we zijn -goh- niet zo van het vergaren van meer dan nodig. Dus de knuffelbeesten liggen me echt niet in de weg.

Ik vind alles minimalistisch, wit, simpel en strak prachtig. Maar mijn kinderen en man niet. De kinderen mogen grotendeels op hun kamer wat ze zelf willen en zelf mooi vinden, binnen de grenzen van het redelijke. Natuurlijk zouden ze het liefst veel meer naar binnen sjouwen, maar niet zelf afstoffen en schoonmaken en opruimen. Dus we houden het eenvoudig.

En ik denk dat het beter is om de dingen simpel te houden. Het is beter voor de slaap van de kindertjes om niet zo veel afleiding te hebben, het is beter als ze vaker nee dan ja horen en het is beter voor mij als ik de boel moet schoonmaken.

Superminimalistisch hoeft van mij niet. Dat beperk ik tot onze slaapkamer, badkamer en keuken. Wat ik mooi vind, hoeven mijn kinderen niet mooi te vinden.
Maar eenvoud en overzicht vind ik wel belangrijk. Ik zou ook bergen meuk kunnen verstoppen achter hoogglans witte kastdeuren. Dat doet het wel beter als je zoekt op pinterest, maar dat is voor mij niet het idee. Ik heb liever een beperkte hoeveelheid spullen, maar wel in een omgeving waarin de kinderen zich goed voelen.