Kinderen en minimalisme

Veel mensen denken dat je niet minimalistisch kan leven, als je kinderen hebt. Want minimalisme is al je bezittingen in een rugzak of een appartement met een stoel en een kast met twee broeken en drie t-shirts en een badmat die ook je deurmat, gordijn, handdoek, sjaal en tulband is.

Voor mij is het idee van minimalisme de reden dat we ons leven grotendeels kunnen inrichten zoals we willen. We hebben allemaal een redelijke mate van vrijheid omdat we niet constant bezig zijn met het werken voor en vergaren en onderhouden van spullen.

Ik denk dat kinderen veel minder moeilijk zijn dan wij in het aanpassen aan een nieuwe situatie. Als we willen vereenvoudigen, denken we dat onze kinderen daaronder zullen lijden, dingen zullen missen en in opstand zullen komen maar dat valt doorgaans reuze mee. Het is belangrijk dat je er zelf in gelooft en dat je achter je eigen besluiten staat. En een alternatief biedt. En bij oudere kinderen, dingen in samenspraak doet.


Voor de duidelijkheid, ik heb het over mijn gezin, met mijn kinderen. Iedereen is anders, elk kind is anders. Wat voor ons werkt, is voor een ander compleet de verkeerde aanpak. Dit is mijn ervaring.

Mijn kinderen zijn 12, 10, 7 en 4. Ik begon met minimalisme toen mijn eerste 1 was en ik zwanger was van de tweede. Ze zijn dus niet anders gewend.
In Nederland was er meer een focus op bezit onder kinderen, had ik het idee. Mijn dochter kwam geregeld met wensen die ze echt niet thuis had opgedaan. In Noorwegen is dat minder. Ik hoor ze zelden over iets dat ze willen hebben en de druk om een bepaald ding te hebben, is er amper.


Natuurlijk willen ze zoals de meeste kinderen dingen hebben die ze zien, of het nu bij de kringloop is of bij de grote Coop, waar een halve speelgoedafdeling in de supermarkt zit. Als er vier man aan mijn hoofd zeuren om dingen is mijn antwoord een kort ‘nee’, maar normaal probeer ik wel uit te leggen waarom ze iets niet mogen.


Willen ze een opblaasbadje dan leg ik uit dat die zo kapot zijn en dat het afval erg slecht is voor de natuur. En of ze thuis met de tuinslang willen.
Willen ze een knuffeldier, dan wijs ik ze op de hoeveelheid ‘bamser’ die we thuis hebben en hoe leuk en lief die zijn en graag weer eens thee willen drinken met ze.
Willen ze een boek, dan zeg ik dat ze bij de kringloop wat boeken mogen (boeken zijn altijd goed)
Willen ze iets om hun kamer mooi te maken, dan stel ik voor om het zelf te maken. We maakten eerder dromenvangers, schilderijtjes en stillevens met denneappels met oogjes vastgelijmd op een stuk leisteen.
Willen ze een nutteloos stuk plastic, dan leg ik uit dat dat nu heel erg leuk lijkt maar dat wanneer ze het hebben, ze er niets meer aan vinden en dat we dat dus niet doen. Omdat we genoeg leuke dingen hebben thuis, waar we ook mee kunnen spelen.
Overigens zeg ik bij de kringloop ook meestal nee. Er ligt altijd wel een plastic dingetje dat ze leuk vinden maar voor hen is er geen verschil tussen de 5 kronen die het daar kost, of de 200 kronen die het in de winkel kostte.
En verder: vraag maar voor je verjaardag. Maar als hun verjaardag nadert, weten ze zelden iets. Een goed teken.


Ik ben ook vrij strikt op het uitbannen van reclames en op wat ze kijken op tv. Hier is reclame rond en tijdens kindertelevisie verboden op de staatstelevisie. Zo fijn! In Nederland moesten de kinderen op school hun verlanglijstje knippen en plakken met het intertoysboek. Tja, daar kan geen minimalistische moeder tegenop….


We hebben beneden een aantal bordspellen, tekenspullen, smeltkralen, verf en twee mandjes met duplo. Op hun kamers hebben ze boeken, knuffelbeesten en wat ‘rommeltjes’. Littlest Petshop beestjes, opschrijfboekjes, wat lego.


Voor buiten hebben we de donut voor achter het bootje, een tipi, fietsen en stepjes, de jongste heeft een traptractor. Beneden bij de zee ligt een vlot en ze kunnen zo lang het weer goed is, zwemmen wat ze willen. In het bos naast het huis kunnen ze hutten maken. Ze lezen veel.


Less is more en dat geldt zeker voor kinderspeelgoed. Zelf raken we ook overweldigd als we te veel keuzes moeten maken. Na een tijdje heeft ons brein een maximum bereikt en verliezen we de focus en wilskracht. Dat is voor kinderen nog veel meer zo. En als we ons constant druk maken over nutteloze zaken, blijft er geen energie meer over voor de echt belangrijke zaken.

Je hoeft niet ineens alles anders te doen of alles weg te gooien. Behoud de favorieten en berg de rest op. In plaats van een grote hoeveelheid cadeaus onder de kerstboom kan je ook wat leuke ‘belevingen’ cadeau geven. Mijn kinderen zeiden het leuker te vinden dan spullen, de jaren dat ze een ijsje eten, bioscoopfilm kijken en dagje naar Badeland cadeau kregen.


Als het normale is dat we niets kopen en niet naar pretparken gaan, is het extra bijzonder als we dat wel een keer doen. En zo hoort het ook te zijn. Iets bijzonders. Een klein feestje.
Naar mijn idee is een goed rapport of je bord drie keer op rij leegeten geen reden om beloond te worden met spullen. (niet dat ze hier rapporten of cijfers krijgen)
Het is duidelijk voor de kinderen: we doen genoeg leuke dingen maar spullen kopen of veel geld uitgeven voor entertainment, hoort daar niet bij.

Zou het normaal zijn dat ze geregeld worden beloond met spulletjes en meegenomen worden naar pretparken, dan is ‘nee’ zeggen opeens een stuk lastiger.

Hier zijn ze allemaal vrij makkelijk in het accepteren van veranderingen. Ik hoef ze ook niet te vriend te houden, ik ben hun moeder en niet hun vriendin. Ik weet wat goed voor ze is. Maar juist daarom gaat het eigenlijk altijd goed. De enige die af en toe een driffie heeft, is de jongste maar dat gaat nooit over wat ze wel of niet mag.

‘Wacht maar tot ze ouder zijn’ heb ik in de loop der jaren geregeld gehoord en gelezen. De oudste is nu 12. Ik weet niet wat een shopverslaafde draak het nog gaat worden. Maar mijn kinderen zijn geen willoze baby’s meer en tot heden lijken het leuke mensen te worden. Gek op natuur, bos, dieren, boeken en bakken.

De jongste was vandaag helemaal gelukkig dat een libelle ter grootte van haar hoofd op haar jurk kwam zitten en de andere kinderen kwamen allemaal kijken. Allemaal hebben ze zonder morren en met goed humeur de bijna zes kilometer naar de top 160 meter boven zee gewandeld. Ook die van vier.

Ze krijgen genoeg vrijheden om in hun hun eigen tempo het leven te ontdekken. En dat ik bij allemaal zie dat ze enorm houden van de natuur en van creatief zijn en amper interesse hebben in spullen, dat maakt me enorm blij en trots.