De terreur van de blijheids-cultus

Och heden, ik was gisteren in zo’n zwartgallige en melancholische bui. Maar ik was er blij om want twee jaar terug voelde ik me de hele zomer zo en nu was het slechts een dag. Ik vroeg me al af waar dat schijnbaar eeuwig blijde gemoed vandaan kwam.

Ik weet het, volgens sommige mensen kan je beter met twee preien in je oren en oogkleppen op naar een borduurwerkje staren en ja, dat is ook een manier om met dingen om te gaan, ware het niet dat je er uiteindelijk toch niet aan ontkomt. Waaraan….

Ik snap het idee niet van altijd maar blij moeten zijn. Ja, ik compenseer alle ‘ellende’ die ik zelf opzoek met wandelingen, goed eten maken, veel offline tijd, boeken en andere fijne dingen maar mijn ogen sluiten voor de geïnstitutionaliseerde afbraak van al wat goed en heilig is, dat kan ik niet.

Er komen moeilijke tijden aan, er zijn moeilijke tijden aangebroken voor velen van ons. Voor de natuur is dankzij ons al millennia lang een moeilijke tijd aan de gang met een krankzinnige acceleratie de laatste decennia. Iets dat ik vreselijk vond om te beseffen: ‘de natuur’ wordt niet gered zo lang wij mensen leven. We gaan door tot het helemaal kapot is.
Maar het is beter om daar vrede mee te krijgen, op een of andere manier, dan tegen beter weten in te hopen dat het goed komt want in dit geval is het nutteloze hoop.

Dat blij-blij-mijn-hartje-is-zo-blij is een van de grootste leugens van deze tijd. Dat, en groene stroom. En democratie. En geld. Maar dat is een ander verhaal 😀

En dan hebben we naast ons een stel huurders (mijn buren hebben hun huis uitgehuurd deze maand want mensen betalen 3000 euro voor een weekje aan de kust) die de hele dag keihard debiele muziek draaien en een constante stroom van motorboten met house- of rapmuziek voor de deur. Ik moest vandaag een black metal cd op bijna volle sterkte aanzetten zodat ik voor mijn deur koffie kon drinken zonder hun ‘muziek’ te moeten aanhoren.

En ik zwelg er dan maar gewoon even in. Dat is het beste.

Altijd blij zijn, bestaat niet. Als je in deze wereld alleen maar gelukkig en blij kan zijn, dan wil ik wat jij slikt.
Ik kan ervoor kiezen alleen de blije en positieve dingen te laten zien maar dat maakt het ook niet geloofwaardiger. Ik ben net zo’n faal als iedereen 😉

Niet dat klagen en zagen en de onheilsprofeet uithangen een positief verschil maakt maar jullie begrijpen me misschien wel. Of niet.

Mijn ‘basis’ is wel goed gehumeurd en positief, ook al lijkt dat niet altijd zo.

De mensen vroegah wisten gewoon dat het leven lijden was en grepen de mooie dingen vol bij de lurven. Wij denken dat alles maakbaar is en dat we ons kunnen verzekeren van een bestaan zonder enig lijden. En als we dan toch iets meemaken hebben we geen idee hoe dat ons kan treffen. Zo oneerlijk! Wat is er mis met ons, we hebben toch helemaal geen reden om ongelukkig te zijn?

Als we niet dolgelukkig zijn met al onze vrijheden gemakken, dan is er iets mis met ons. Dat ondertussen een kwart van mijn generatie een burn-out heeft, de helft van de kinderen een ‘gedragsstoornis’ en een groot deel van de ouderen een depressie is gewoon hun fout en met medicijnen en goedbedoelde mindfulness-retreats wordt geprobeerd ze weer te laten functioneren in een wereld die alleen nog leefbaar is voor mensen zonder ziel en gevoel.

Maar ik voel liever nog wat. De goede dingen maar ook de wanhoop, de boosheid en frustratie bij het lezen en zien wat er met onze wereld gedaan wordt.

De stoïcijnen zeiden dat je je niet druk moest maken om dingen waar je geen invloed op hebt, maar ook dat je moet opkomen voor het goede. Dus: maak je niet druk om het weer of wat de buurvrouw zei, maar rammel op je minst met je kettingen als je leest dat miljoenen bomen en hun bewoners worden omgekapt voor een gifgroen plan van een kwade niet-zo-genius, dat er weer een stuk natuur moet wijken voor economische groei, dat je geschiedenis wordt herschreven en je cultuur wordt weggevaagd door marxisten, je lucht vervuild door vakantievliegers, dat je pensioen wordt weggegeven aan Das Vierte Reich Europa, dat je drinkwater wordt vervuild door bedrijven die onze geesten vervuilen met het idee dat je hun producten nodig hebt en dat je vrijheid ophoudt bij het kunnen kiezen tussen veertig soorten margarine in de supermarkt. En dan heb ik het nog maar over de oppervlakkige zaken.

Ik hoop dat meer mensen dat hebben. Anders zijn we pas echt verloren.

16 gedachten over “De terreur van de blijheids-cultus

  1. Ik voel zeker nog iets. Ik voel soms (naar mijn mening) teveel. De wanhoop die jij omschrijft herken ik. Mensen lijken niet de ‘waarheid’ te willen zien of zijn simpelweg te dom. Voorlichten enz. werkt niet. Ik weet niet hoe vaak ik als chagrijn en negatieveling al bestempelt ben. Soms wens ik mij dat ik al de ellende van deze wereld mij niet zo zou aantrekken.

    Geliked door 1 persoon

  2. Ik snap je gevoel helemaal. Ik ben ook niet de grootste optimist die er rondloopt en dat werd mij vroeger al kwalijk genomen. Ik mocht niet chagrijnig, verdrietig of erger, depressief zijn. Regelmatig wordt tegen mij gezegd ‘kijk eens wat vrolijker’ of ‘het komt allemaal wel goed’. Ongetwijfeld goed bedoeld maar het helpt niets, het werkt alleen maar averechts.

    Wat betreft de problemen in de wereld. Sinds ik tijdens de lockdown heb gezien wat dit doet met ouderen, twijfel ik sterk aan de ‘goede bedoelingen’ van de Nederlandse overheid. En niet omdat ik het van horen zeggen heb; ik heb het met eigen ogen gezien, ik werk namelijk als schoonmaakster in een verpleeghuis. De bewoners waren/zijn onrustig, stil, verdrietig of boos en het zorgpersoneel heeft helaas vaak geen tijd om bij ze te zitten en te troosten omdat een andere bewoner verzorging nodig heeft. Soms ga ik bij een bewoner zitten als ik wat tijd over heb en ik merk dat ze het fijn vinden dat iemand even met ze praat. Deze mensen zijn dementerend en hebben al genoeg wat ze niet meer begrijpen, daar kan het niet mogen zien van familie en vrienden (vaak het enige dat nog vertrouwd is) niet bij.

    In mijn woonplaats worden grote, dure huizen gebouwd die dan zogenaamd ‘groen’ zijn omdat het hele dak vol zonnepanelen ligt. De huizen staan nog net niet op de heide en zullen veel heidebewoners verjagen denk ik. Het wordt steeds drukker hier en men denkt (vooral de wethouder die erover gaat) dat er iets bestaat als ‘oneindige groei’. Het maakt me kwaad dat huizen voor de ‘gewone man’ onbetaalbaar worden door de randstad-import die het te druk vinden in Amsterdam en dan maar met zijn allen hier gaat wonen…

    Ik zou net als Isabella soms wensen dat ik het me niet zo zou aantrekken maar iemand moet er wat van zeggen, dan kan ik maar beter de ‘boeman’ zijn.

    Een heel verhaal maar ik wilde laten weten dat je niet de enige bent die niet altijd heppie de peppie is 😉

    Groetjes Linda

    Geliked door 1 persoon

  3. Ik lees al zolang bij jou. Ben zelfs anders gaan leven. Jaren gelden al. Vertelde je eens dat als ik ging winkelen jij altijd op mijn schouder zat. Heel irritant . Je zit er nu niet meer omdat ik zelf veel bewuster ben gaan leven. Je bent een positief mens maar wel heel realistisch. Zat zondag met schoonfamilie en voel mij zo ongelofelijk onbegrepen.
    Wat is er mis om te vliegen? en waarom niet in deze tijd? En oh wat hebben hun kinderen toch goede banen met veel geld en net zoveel uitgaven. Als ik aan iemand vraag hoe is het met je kinderen bedoel ik niet in wat voor auto ze rijden en hoeveel ze verdienen(en uitgeven) Stiefdochter is zwanger en ik schrok mij wezenloos van was ze allemaal gekocht heeft. Hoeveel dekentjes, konijntjes, kleertjes, kruikjes, autostoeltjes, wandelwagens heb je nodig?
    Het interesseert ze allemaal geen bal het milieu of de natuur.
    Dat maakt mij dus zo bang.
    Alle insecten moeten dood in onze tuinen want o zo lastig.
    Nou ja bak ellende en niemand die mij begrijpt. Daarom lees ik hier graag.
    liefs van mij

    Like

  4. Natuurlijk hoef je niet altijd blij te zijn en is alles rozengeur en maneschijn. Gezond om je te ergeren en zorgen te maken. Net als het gezond is om je te vervelen…. maar…..als het een te grote rol gaat spelen, als het zaken betreft die door jezelf niet beïnvloedbaar zijn en als je omgeving last krijgt van jouw melancholische stemmingen: beperk dan de nare info. Ik zoek nauwelijks info op internet, het is allemaal teveel, te ongenuanceerd en moeilijk tot niet te checken. Alleen als ik een plant die ik tegen kwam niet ken of meer wil weten over een vogel 😀 dan ga ik zoeken. De rest laat ik bewust voorbijgaan. Ik lees af een toe een goede genuanceerde krant (met de nadruk op af en toe )(Trouw is een prettige krant met veel natuurinfo maar er zijn er meer) en ik lees nog vakliteratuur Bionieuws. Mijn leven speelt zich verder buiten af op het Nederlandse platteland en daar zijn nog fijne rustige mooie plekken te vinden en kom ik meestal rustige vriendelijke mensen tegen. Dat geeft genoeg tegengas tegen te ellende van de wereld. Ik verdiep me in het echte leven van plant en dier. Daar ligt mijn passie.Natuurlijk zie ik ook daar de achteruitgang maar ook de successen. Ik hou mijn leven in alle opzichten bewust eenvoudig (en wil daarom niet alles weten en zoek bewust buiten naar de fijne dingen) en dat werkt voor mij. Overigens wat een asociaal gedrag om BUITEN hoorbare keiharde muziek aan te zetten. Ongelofelijk, ik zou daar gek van worden. Boten varen nog langs en weg maar een huis naast je met asocialen….brrrr (het verbaast me dat dat in jullie omgeving geaccepteerd wordt door de lokale bewoners). Het regent, jippie, ik stap op de fiets!

    Like

  5. Het is vooral de zomer die dat met me doet, niet de rommel die ik lees. Ik kan daar op zich goed tegen, ook omdat ik denk dat het belangrijk is te weten wat er gebeurt. Het zal anders zijn als je geen kinderen hebt en alleen aan jezelf hoeft te denken, dan zou ik er hetzelfde instaan als jij. (dat bedoel ik niet zo lelijk als het er staat, ik hoop dat je dat weet, maar het is gewoon anders als het over 50 jaar einde oefening zou zijn.
    Wij gaan vanmiddag ook het bos in, bessen plukken en een laaaange wandeling maken, in de stilte. Heerlijk!

    Geliked door 1 persoon

  6. Ik vraag me ook af in welke wereld mensen leven hoor. Ik lees ook nog geregeld bij jou en herken veel van je stemmingen. Maar je schrijft het altijd zo prachtig op. Lekker nuchter en met zelfkennis.
    Verjaardagen trek ik ook echt niet. Het zal best aan mij liggen, maar het maakt dat mijn innerlijke misantroop zich nogal op de voorgrond dringt 😉

    Like

  7. Ik ben al zolang verdrietig voor de wereld, wordt zo geraakt door wat vele ermee doen alleen maar voor eigen gewin.
    Ik ben 63 en al vanaf dat ik op mezelf ben gaan wonen toen ik 19 was minimalistisch en veganistische en wat ben ik veel veroordeeld hiervoor. Niet dat ik er zelf depri van wordt,soms dan,maar de domheid hiervan. Ik snapt tot heden ten dagen niet waarom mensen je altijd zo veroordelend als je zuinig bent op de wereld .

    Like

  8. Inderdaad. En hoe anderen dan veroordelen:
    Ja, maar jij rijdt ook in een auto, dus mag je niets zeggen over vliegen. Jij eet toch ook vlees, dus je moet je mond houden over dierproeven. Idem bij Mark Boyle, die leeft zonder moderne technologie: ooh, wat hypocriet dat hij wel een boek schreef, geprint op dode bomen! Dat je zelf een les kan trekken uit hoe andere mensen het beter doen, gaat totaal aan die mensen voorbij.

    Like

  9. Fijn hè, Gerlinde, al jouw volgers. Lees toch die labiele, ongelukkige vrouwen die jou adoreren om jouw unieke zuivere levensvisie. Even met je vingers knippen, zij liggen aan jouw voeten.
    Terwijl jij niets maar dan ook niets bijzonders voorstelt, met een behoorlijk armoedig bestaan, en zeer onevenwichtige persoonlijkheid.
    Je bent niet slecht, maar ook niet bijzonder goed, je bent 13 in een dozijn.
    Contactuele eigenschappen zijn bij jou zeer beperkt. Dus waar je leeft, zit je goed.
    Jouw 4 kinderen komen veel tekort, groeien op in een bepaald soort isolement, met veel opgelegde huisregels.
    Als je pauze wilt dan mogen zij een schermpje, hoe triest eigenlijk.
    Je bent een doorgeslagen,triest figuur.
    Stop met jouw verziekte propaganda svp.
    En alsjeblieft, laat ik jullie niet meer tegenkomen in Dordrecht, armoedig zooitje!

    Maria Adriana

    Like

  10. Oh gut, wie heb jij tegen de schenen geschopt? Blijkbaar een blij ei, maar wel een blij ei dat behoorlijk tekeer kan gaan.

    Ik ben het ook niet altijd met je eens, maar dan reageer ik gewoon niet. Als ik het met iedereen 100 % eens zou moeten zijn hield ik weinig mensen om me heen over, denk ik.

    Afijn, ik wilde eigenlijk een reactie schrijven dat ik ook soms van die ‘donkere’ dagen heb. Het hoort bij me. Meestal zeg ik dan tegen mijn man: laat me maar even! Dan ga ik vroeg naar bed en dan ziet de volgende dag er meestal weer beter uit. Ik vind de mensheid gewoon niet altijd even mooi. Soms lukt het dan wel, verstopt achter een borduurwerkje (ja, echt!), soms niet. Het is niet anders.

    Geliked door 1 persoon

  11. Ik ga ook eens een borduurdinges aanschaffen denk ik… Schijnt een goed alternatief te zijn als je echt niet kan haken.

    Altijd met iemand eens zijn, kan dat? 🤔 Heb dat volgens mij met niemand maar dan zeg ik ook meestal niets. Reageer sowieso zelden op blogs en zeker niet bij mensen wat ik niets mee heb. Lijkt me zonde van mijn tijd…

    Like

  12. Dit labiele ongelukkige vrouwtje las vandaag deze blog en kon zich er niet in vinden. Emotioneel schommel ik weinig en bij problemen duik ik weg bij Marcus Aurelius. Mijn oude moeder zei altijd: “als je niets aardigs weet te zeggen, zeg dan niks”. Ik hoop dat je je beter voelt, Adriana, na je tirade. En vraag me oprecht af wat je hiermee wil bereiken? Een dialoog? Iets aan de kaak stellen? Zou bijna zelf gaan bloggen om dit soort beweegredenen te achterhalen…

    Like

  13. Wijze oude moeder.
    Marcus Aurelius helpt mij ook vaak. Maar ook die had zijn donkerder momenten, ik houd ervan te lezen hoe hij omging hiermee. En die had het echt rot. Kunnen wij ons niet voorstellen…. Vier of zes overleden kinderen, twee pestepidemieen meen ik…. Roddel en achterklap… Kunnen we veel van leren.

    Like

  14. Toch nog iets grappigs gelezen vandaag als labiele ongelukkige vrouw 🤭. Of was het niet grappig bedoeld Adriana? Zo niet, dan heb ik oprecht medelijden met je.

    Like

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s