Ochtendroutine in plaatjes

Een fijne ochtendroutine zet de toon voor de dag voor mij. Als ik een keer te laat uit mijn bed kom en meteen midden in kinderen, ontbijt, leeg te ruimen vaatwassers en een volle wasmand terecht komt moet ik moeite doen om dat mijn humeur niet te laten beïnvloeden.

Ik sta rond zes uur op en ga meteen douchen of wassen en trek iets fatsoenlijks aan. Ik had vandaag zin in kleur 🙂 Toen ik in de douche was, heb ik meteen de douchecel schoongemaakt en daarna wasbak en toilet en vloer: het kan maar gedaan zijn.

Ik schrijf wat, maak koffie voor mij en de man en om 7 uur vertrekt de man en komen de kinderen naar beneden. Het is nu weer even licht ’s ochtends en dat is wel fijn.

Soms maken de kinderen zelf hun ontbijt, soms doe ik het. De een wil altijd muesli, de ander een geroosterde boterham met twee spiegeleieren, de derde havermout met cacao en kokossuiker en de vierde yoghurt met pitten en muesli en noten en alles wat er maar in kan.

Ik zorg dat ze hun chromebook bij zich hebben, niet op sportschoenen de deur uitgaan als het giet van de regen, hun lunch bij zich hebben (die ze de avond ervoor zelf hebben gemaakt) en dat de jongen zijn konijntjes heeft verzorgd.

Vervolgens doe ik mijn rondje. Vandaag was het een lang rondje, ik volg het systeem van Flylady (met wat veranderingen die passen bij een gezin met vier kinderen) en dan is het vandaag de dag voor de ‘weekly home blessing’: in de meest gebruikte ruimtes van je huis stoffen, stofzuigen, dweilen en het afval de deur uit. Dit kost ongeveer een uurtje.

Verder is het de laatste week van de maand, dus zone vijf. In deze zone werk je elke dag of elke werkdag een kwartiertje extra. Ontrommelen, intensief schoonmaken, ramen, stofzuigen achter meubels, gordijnen wassen…. Belangrijk is om eerst te ontrommelen. Rommel schoonmaken is nutteloos.

En daarbij heb ik mijn gewone ochtendroutine, waar ik al 6 miljoen keer en tot vervelens toe over heb geschreven.

Die heb ik allemaal gecombineerd en vandaag ontrommelde ik ook wat. Ik doe dat elke dag ‘oppervlakkig’, nu zorgde ik ook dat het in de kasten, aan kapstokken en weer netjes was. Ik was iets minder dan twee uur bezig, maar heb dan ook elke ruimte in huis snel even gedaan, want dat was nodig.

Vroeg ontbijten, want trek.

Vervolgens boven, de badkamer en slaapkamers van de kinderen… Stoffen en stofzuigen hadden ze gisteren zelf gedaan. Ook die van vier doet op haar manier haar kamer. Ik doe het als ze weer beneden zijn even snel ‘na’ en dan is het weer prima. De kinderkamers doe als ik klaar ben met andere ‘zones’: ik ben bijvoorbeeld na een kwartier wel klaar met onze slaapkamer, waar 5 x een kwartier voor staat.

De was hang ik boven de kachel, de minder grote of dikke dingen in de badkamer bij de luchtontvochtiger. Zonder dat apparaat beslaan en beschimmelen de ramen, met deze blijft het aangenaam, het voelt warmer, het is gezonder en de was droogt sneller. Ideaal!

Ik maak de bedden op, ruim op en haal even de dweil erdoor.

En de rest van het huis. Woonkamer, keuken, hal…. De man heeft het hele weekend aan de auto en zijn boot geklust en het was baggerig, dus daar was even wat extra aandacht nodig. De schoenen van de oudste twee moesten in de was want die denken dat sportschoenen in het bos na vijf dagen regen een puik idee is. Gekkies!

En dan is het nu tijd om even naar buiten te gaan. Daarna gaan we lunchen en komt de derde thuis met een vriendinnetje. Er moet huiswerk gemaakt, eten op tafel gezet, een band geplakt omdat de jongen morgen met school gaat fietsen en kampvuur bouwen en het hele avondritueel van lunch maken, koffie klaarzetten, af- en opruimen, douchen, pyjama’s aan, een boekje voorlezen en fijn nog even een paar uurtjes met de man op de bank hangen.

In een schoon huis.

Plaatjes.

Ik zit al een uur van alles te schrijven en weer te deleten.

Dat schiet ook niet op.

Vannacht was er een flinke storm en we gingen net tijdens het staartje ervan wandelen. Toen we terugkwamen en de pannekoeken op hadden, begon het zonnetje door te breken. Geeft niets, ik houd van Noorwegen met dramatische wolken.

En dan de helft van mijn tekst laten staan.

Ik wilde iets schrijven over het hoofd niet laten hangen. Over accepteren dat dit een moeilijke tijd is, als je ziet dat er zo veel onbegrijpelijke dingen gebeuren. Ondemocratische dingen. Gevaarlijke dingen. Onware dingen.

Mijn ouders heb ik al bijna een jaar niet gezien en vanmiddag greep me dat voor het eerst aan. Ik liep hun appartement in om iets te halen en zag op een flesje in mijn vaders handschrift de datum van openmaken vorig jaar november. Ik maak altijd grapjes om zijn bijhouddrift.

Maar het heeft geen zin om me er al te druk om te maken. Deze dingen zijn niet in mijn handen. Ik heb ze gevraagd of ze hier willen komen voor een wat normaler leven maar dat vinden ze lastig. En ook dat heb ik maar te accepteren.

We maken het leuk en gezellig hier. We gaan naar buiten. Eten gezond en lekker. Steken de kachel aan. Doen leuke dingen. Sturen berichtjes naar opa en oma. Tellen onze zegeningen. Ik probeer me enigszins voor te bereiden om wat er misschien nog meer komt. Vooral mentaal.

Ik kijk nu al uit naar de tijd waarop de dagen gaan lengen. Over precies twee maanden, vanaf nu.

Er zal een flink beroep worden gedaan op iedereen z’n geestelijke gezondheid de komende tijd. Genoeg tijd offline doorbrengen, goed voor jezelf en de mensen om je heen zorgen, tijd in de natuur doorbrengen, dingen bakken en koken, het huis mooi houden, bewegen en dingen kijken, doen, luisteren en lezen waardoor je de hele situatie even kan vergeten zijn enorm belangrijk.

Ik hoop dat het goed gaat met iedereen. Sterkte allemaal!

Weekend linkjes.

Griepprik of coronaprik halen of niet

Trump is een fantastische man

Nederlands coronabeleid veroorzaakt meer leed dan het voorkomt

Economic hell on earth in coming

Mondkapjesplicht is een gedragsexperiment

Duiding van Pierre Chapel over de coronacijfers

Hun falen, uw schuld door Sven Hulleman

Jack Dorsey (twitter) is an enemy of the people and free press

Artsen hebben moeite met covid-aanpak

Presidenten en er oorlogen die ze begonnen zijn

Vi får ikke tilbake et normalt liv uten kamp

De inclusieve gulheid van Sigrid Kaag kent geen grenzen

In Melbourne is men het ook zat

BLM is de nieuwste totalitaire beweging

En het gaat nog om een virus?

Klaus Schwab and his facist Great Reset

2030 volgens het World Economic Forum: gezelligheid kent geen tijd

Huidig coronabeleid is enorme schade aan zorg, cultuur, horeca en economie niet waard

Ghislaine bevestigt: Clinton zat in het privé vliegtuig van Epstein

Youtube houdt grote opruiming in de ‘afvalligen’. Blijf op de hoogte van Cafe Weltschmerz, de geweldige Amazing Polly is thans hier en Dr. Vernon Coleman hier.

Om over na te denken

Het bewijs dat keiharde lockdowns geen zin hebben.

Vurderer å innføre sosiale bobler

Trump: een onconventionele vredestichter

Goed voor jezelf zorgen.

Het woord ‘selfcare’, ik zie het geregeld gebruikt worden voor gedrag dat met ‘care’ weinig te maken heeft. Vind ik dan hè! En natuurlijk is het voor iedereen verschillend hoe we dat precies invullen.

Ogenschijnlijk is er hier weinig aan de hand, maar dat is ogenschijnlijk. Ik schrijf er nog wel eens over. Iedereen die nu nog niet ziet wat er aan de hand is…. moet dit boekje lezen. 1984 van Orwell mag ook.

Noorwegen is minder strikt in het dagelijks leven, maar nam veel eerder veel hardere, zeer ondemocratische maatregelen. Een deel is teruggedraaid maar het gemak waarmee men democratie opzij zette was angstaanjagend. Het gebrek aan kritiek ook. Ik maak me weinig illusies.

Het zijn rare tijden. De toekomst is ongewis en dat onze welvaart omlaag zal gaan en de wereld ernstig zal veranderen, is evident. Wat ik daar ook van vind, het zal niet makkelijk zijn. Voor niemand.

Dus dan maar fijne dingen doen. Nu belangrijker dan ooit. Is goed voor de weerstand.

Naast mijn gewone routines waarmee ik iedereen verveel, heb ik een aantal dingen voor mezelf die ik doe die me altijd blij maken en waar ik niet echt zonder kan.

Dagboeken

Wat heb ik allemaal te schrijven? Van alles. Het houdt me bij de les en laat me beseffen wat ik belangrijk vind. Ik begrijp hierdoor beter wat voor gedrag of gedachtepatronen op wat voor manier van invloed zijn op hoe ik me voel.

Bijvoorbeeld: te veel bezig zijn met de natuur en proberen het in mijn eentje te redden (hehe, succes), is best destructief voor hoe ik me voel. Ik zie narigheid overal. En nu weet ik ook wel dat het er is maar uit zelfbehoud negeer ik dat voor het meeste. Ik kan mezelf alles ontzeggen en als het zou helpen deed ik het graag maar het is beter om hier voor mezelf een middenweg in te vinden.

Een hobby hebben

Bloggen en schrijven en foto’s maken. Ik maakte foto’s met mijn telefoon maar die is zijn eigen weg gegaan en toen miste ik het maken van kiekjes. Natuurlijk is het ook belangrijk om gewoon te ‘zijn’ in de natuur in plaats van constant kijken naar dingen waar je plaatjes van kan maken, maar het zorgt er ook voor dat ik op een andere manier naar de dingen kijk. En dat vind ik leuk.

Ik geef weinig om moeilijke lenzen en sluitertijden, het gaat me gewoon om het idee erachter: de dingen van een andere kant bekijken.

Stoppen met wat je aan het doen bent

Het is zo makkelijk om maar een beetje aan te rommelen en dat vind ik heerlijk maar het ligt aan de kwaliteit van het aangerommelde. Als het huis in orde is kan ik gaan wandelen, wat in de tuin gaan doen, de vogels voeren, foto’s maken, iets lekkers gaan koken of gaan lezen of ik kan half blogpostschrijvend, half koffiedrinkend, half scrollend over wat voor platform dan ook, half bedenkend dat ik eigenlijk beter iets nuttigers zou kunnen doen met mijn tijd.

Naar buiten

Want er is geen plek waar ik meer tot rust kom dan buiten. Ongeacht het weer, een dag niet naar buiten is een dag… binnen gezeten. En dat vind ik vreselijk. Goed voor het spinrag uit je hersens, problemen zijn altijd kleiner als je langs de kustlijn loopt of op bergen wandelt.

Dit hieronder is zo’n beetje mijn actieradius, ik hoef me niet te vervelen.

Genieten van de kleine, alledaagse dingen.

Want het is zo makkelijk om alles op de automatische piloot te doen en gaar te worden van alles wat je op een dag moet doen, van schoonmaken tot boodschappen tot eten maken tot kinderen voorlezen. En soms moet mijn motivatie ook van ver komen, maar ik kan er ook voor kiezen om overal wat moois van te maken. Door een klein beetje extra te doen, de dingen goed te plannen, te zorgen dat ik niet achter feiten aanloop….

Het eten wat mooier op tafel zetten, een bijzonder gerecht maken, een bos bloemen voor jezelf kopen, een wat betere fles wijn dan normaal, de ramen eens zemen, je benen scheren en je nagels lakken, je balkon opruimen, gezellige muziek afspelen of een grappige film kijken, meteen je bed opmaken ’s ochtends, iets moois aantrekken, plannen maken voor iets in de toekomst zoals kerst of een verjaardag, een brief schrijven naar een oude vriend….

Iets anders dan anders doen

Eens ergens anders gaan wandelen, ’s avonds uit wandelen, een gerecht uit een heel andere keuken klaarmaken, naar een museum waar je nooit geweest bent, een andere winkel bezoeken dan normaal), iets doehetzelven, een andere route ergens naartoe nemen, een ander soort boeken lezen…. Je hoeft niet te gaan bungeejumpen om ingesleten patronen te doorbreken. Het is goed voor je hersens en je krijgt er goede zin van.

Fast fashion – slow fashion.

We zijn allemaal goed doordrongen van het feit dat fast fashion heel erg superslecht is, enzo. Slecht voor het milieu omdat in China en India weinig gegeven wordt om het milieu, slecht voor de arbeiders omdat hun welzijn evenmin hoog op de prioriteitenlijst staat, slecht voor je portemonnee omdat het na een keer wassen uit elkaar valt.
Maar heel eerlijk, ik ben niet heiliger dan de paus en voor de kinderen koop ik zo nu en dan bij H&M.

Ik heb geen tijd en zin om voor vier kinderen van alles bij verantwoorde winkels of tweedehands te kopen. Ze zijn er zo uitgegroeid, het kost veel tijd, het is erg duur mede door verzendkosten en bovendien: voor het milieu is er weinig verschil tussen groene en ‘grijze’ consumptie. Dat heb je natuurlijk niet met tweedehands, maar de verzendkosten zijn hier heel hoog en vaak zit ik dan met 80% dingen die niet in de smaak vallen of niet van pas komen en moet ik alsnog naar de winkel om de gaten op te vullen.

Toch zijn er verschillende manieren om de schade te beperken en een slow fashion draai te geven aan fast fashion.

  • Koop zo weinig mogelijk. Duh. Mijn DL2 heeft drie warme leggings en die draagt ze 95% van de tijd.
    In de zomer doen we dat met drie katoenen jurkjes. Een vierde exemplaar toevoegen, is zinloos. Meer schoenen aanschaffen dan ze nu heeft (een paar herfstschoenen en kaplaarzen), ook. Als we iets missen, kopen we het. Maar eerder niet. Vooruitlopen op seizoenen vind ik ook niet handig, veel te vaak koop ik dan meer dan nodig.
    Er is zo veel leuks en in de winkel is het lastig om met precies datgene en niet meer dan je je voornam te kopen, naar buiten te lopen maar maak een briefje en koop wat erop staat en niet meer.
  • Wees kieskeurig. Koop nooit iets omdat het goedkoop is, tenzij je 100% zeker weet dat je precies dat zocht.
  • Kies ‘natuurlijke’ dingen. Iets met een lading glitters of polyester pluis vervuilt het water. Neonkleuren zijn verkregen met milieu-onvriendelijke verf. Er zijn stemmen die kunststof vezel beter vinden, andere vinden katoen beter. ’t Is allebei niets 😉 dus terughoudendheid is het beste.
  • Leer te zien of een kledingstuk fatsoenlijk gemaakt is. Een shirt van 5 euro is meestal van mindere kwaliteit dan een van 15 euro bij de zelfde winkel. Is de stof doorzichtig als je tegen het licht ernaar kijkt? Zijn de naden netjes afgewerkt? Als je het kledingstuk plat legt, is het dan symmetrisch?
  • Investeer in basics. Schoenen, een jas en een tas zouden van de beste kwaliteit moeten zijn die je je kan veroorloven. Dat is wat mensen van september tot mei van je zien. Goede schoenen en een perfecte tas met een goedkope outfit ziet er veel netter uit dan een outfit van 400 euro en schoenen en een tas van afbladderend nepleer.
  • Was je kleding op delicaat (!!!!) Op het gewone programma wordt kleding nogal ‘mishandeld’, het is bedoeld om ernstige vlekken uit kleding te kunnen wassen. Als je nare vlekken meteen insmeert met vloeibaar wasmiddel en daarna wast op het delicate- of fijnwasprogramma, krijg je eigenlijk alles schoon. Een rondje op de mishandelstand kan altijd nog.
    Het fijnwasprogramma krijgt gewone dagelijkse vlekken makkelijk uit kleding. Het blijft echt langer mooi op die manier. En uiteraard loont het de moeite het netjes op te hangen om te drogen en te zorgen dat je kleding niet strandt in de reis van wasmand terug naar de kledingkast.
  • Bedenk: als je het met de hand moest wassen, zou je het dan ook wassen? Misschien is het maar een klein vlekje dat je makkelijk weg kan poetsen. Wassen veroudert je kleding, dus vermijd het als het kan, binnen de grenzen van de goede smaak 😀
  • Leer kleine reparaties doen. Een gat dichtmaken, een maillot stoppen, een knoopje aanzetten…. het is echt niet moeilijk. Een basis naaisetje en als je echt geen idee hebt, een filmpje op youtube en je komt een heel eind.
  • Laat de kleding bij elkaar passen. Dan heb je minder nodig. Een plan helpt echt.
    Plan: werk je was bij. Ruim de kast op. Leg soort bij soort. Kijk waar de gaten zitten. Vul aan waar nodig en maak een conservatieve schatting van wat je nodig hebt.
  • Daarbij kan je de ketens altijd nog via sociale media of mail laten weten dat je het belangrijk vindt dat textielarbeiders goed worden behandeld en dat de winkels letten op fatsoenlijke productieprocessen.
  • Leer je kinderen netjes te zijn op hun kleding en je noeste arbeid te respecteren. Het is een langzaam proces maar uiteindelijk werpt het vruchten af. De jongen heeft zijn ‘Gamer’ trui zo graag aan dat hij vlekken eraf poetst en de oudste zorgt sinds ze kleedgeld heeft en dus alles ‘zelf’ moet betalen, extra goed voor haar spullen.

Kortom: zo min mogelijk consumeren en goed zorgen voor de spullen die je hebt is essentieel. Het zijn de overconsuptie en de weggooimentaliteit die het grootste probleem zijn. En dat kan je gelukkig vermijden.

Je eigen leefomgeving respecteren.

Foto door cottonbro op Pexels.com

Er is een aantal dingen dat ik op een dag wil doen om te zorgen dat ik me goed voel in mijn lijf en in mijn huis. Ik maak elke avond of vroege ochtend een plan met de dingen die ik die dag wil doen. Ochtendroutine, 15 minuten extra hier of daar en wat andere, minder dringende zaken. Minstens een uur naar buiten. Iets bestellen of nakijken of een brief schrijven.

Pasgeleden zei iemand dat het typisch was dat ik mezelf nooit eens het plezier gunde van een dag de boel de boel laten of in een joggingbroek en zonder make-up rondlopen. Maar echt: ik kan mezelf niet erger pesten dan met ongeverfd gelaat en in iets dat je alleen maar kan omschrijven als ‘kloffie’ gaan lopen niksen. Dat is voor mij ook nog eens een perfect ‘recept’ om rotzooi te gaan lopen eten. Chaos compleet.

Natuurlijk is het heerlijk om een dagje minder te doen en te genieten van rust of van andere dingen. Het hoeft niet elke dag perfect in orde te zijn. De basis is toch wel in orde, het ontspoort echt niet zomaar.
En het verschilt ook van persoon tot persoon: ik heb een lieve vriendin die zichzelf trakteert op midden in de rommel Netflix te gaan kijken als daar de behoefte aan heeft en daarna haar huis te doen. Dat is haar manier van goed voor zichzelf zorgen en precies omgekeerd van die van mij. Als je energie krijgt en opknapt van een ‘pyjamadagje’ moet je dat natuurlijk niet laten.

Ik wil van elke dag een mooie dag maken, op wat voor manier dan ook. Door mijn mooiste kleren aan te trekken, iets te maken van mijn gezicht, geregeld een ander recept uit te proberen, door mijn kinderen zo netjes mogelijk de deur te laten verlaten en te zorgen dat het hier schoon, fris, licht en aangenaam is.

Mijn generatie is opgegroeid met het idee dat het huishouden iets is beneden je stand. Je moet van alles, maar je leefomgeving fris en proper houden is er niet een van. Maar, ongeacht wat je verder nog doet, een aangename en schone leefomgeving zonder rommel en stof van drie jaar op de plinten, is beneficiair voor iedereen. Het hoeft niet veel tijd te kosten. Minder bezittingen hebben, direct achter jezelf opruimen en wat vaste routines ontwikkelen maken het huishouden geen eindeloze, ondankbare en nooit eindigende taak maar een ontspannende bezigheid.

Wat? Ontspannend? 😮

Er zijn twee manieren om ernaar te kijken. De ene is inderdaad die van ondankbare taak en vuil werk. De tweede is er een van dankbaarheid voor alles wat je hebt. Het dak boven je hoofd, de warme douche, het zachte bed, de gezellige woonkamer. Van de spullen die jou altijd ter dienst zijn, wat liefde teruggeven door ze in goede conditie te houden. Als een teken van liefde voor jezelf en je familie, want jij en zij verdienen een aangename plek om thuis te komen. (ook al stampen ze met baggerlaarzen of zanderige voeten op een pas gedweilde vloer).

Naar mijn idee hebben kinderen er ook meer aan om elke dag wat echte aandacht te krijgen, dan paps en mams heel de week nauwelijks te zien en op zondag heel de dag quality time te moeten doorstaan. En zo is het ook met het huishouden.

Hoe gaat het wat meer ‘vanzelf’?

  • Doe het meteen. De vaatwasser uitruimen kost 3 minuten, iets weggooien 3 seconden. Veel beter dan het elke keer zien liggen, of steeds in je achterhoofd hebben dat je dat nog moet doen.
  • Zorg voor voldoende opbergruimte. Niet om rotzooi in op te bergen maar om spullen wat ruimte te geven en te zorgen dat je alles makkelijk terug kan zetten en kan pakken in plaats van drie dingen te verschuiven en er vier op te tillen.
  • Heb een plek voor alles en houd alles op zijn plaats.
  • Benut kleine momenten: poetsen je kinderen hun tanden of zitten ze in bad, ruim dan snel even wat op of poets de badkamer. Ruim je aanrecht op terwijl je wacht op de waterkoker.
  • Zet je timer op tien minuten en doe zo veel mogelijk.
  • Maak een gewoonte van direct achter jezelf opruimen en leer je kinderen hetzelfde te doen. Langzaam meer zeker leren ze het.
  • Houd de entree van je huis opgeruimd. Binnenkomen en aangevallen worden door rommel en dingen die je nog moet doen, is niet zen enzo.
  • Iets is beter dan niets. Hoe klein ook.
  • Werk post direct weg.
  • Iets niet meer nodig, niet meer je maat of je stijl of je smaak? Weg ermee. Zet hiervoor een doos in de gang. Informeer je gezin hierover.
  • Man of kinderen kunnen prima hun deel doen maar je moet het gewoon even duidelijk vragen (‘kan je nu direct het vuilnis buiten zetten’, in plaats van ‘kan je ook even helpen?’
  • Stop met het kopen van dingetjes en spaar je geld voor een echt mooi ding.
  • Maak voor jezelf een schema dat werkt. Elke taak op een vaste dag of een wekelijks overzicht waarop je dingen kan afstrepen als je tijd en zin hebt ze te doen. Als je maar niet achter de feiten aanloopt en overzicht hebt.
  • Schrijf dingen die je te binnen schieten meteen op, op een vaste plek. Maak bijv. een gewone boodschappenlijst, een boodschappenlijst voor kledingwinkels of bouwmarkt, een lijst met concrete dingen die je moet doen (zonder in nutteloze details te verzanden) en wat je verder handig vindt. Dan is het uit je hoofd, en dat maakt ruimte voor andere dingen.
  • Overweeg een slowcooker: van te voren klaarmaken en ’s ochtends aanzetten, warm en lekker eten als je thuiskomt.

Dit weekend. Wandelen, flylady, keuken…

Het was prachtig weer, dus we gingen er even op uit. Het is alleen maar prachtig weer de laatste week, we hebben enorm veel geluk! Ik had mijn eigen camera niet bij me, maar de man had zijn telefoon. Het licht is schitterend. Er waren zelfs mensen aan het ‘bade’ in een kom in de rotsen, waar het zeewater hopelijk iets minder koud was dan in de zee zelf. Het voelde ook echt bijna warm omdat het windstil was, en heerlijk zonnig.

We raapten een grote hoeveelheid kastanjes. Niet het eetbare soort, maar het soort waarmee je tot eind van het jaar mee kan knutselen. Kastanjepoppetjes, kastanjekettingen, kastanjehuisjes, kastanjespinnewebben, kastanjestillevens, kastanjes op allerlei dingen gelijmpistoold en nog maar wat meer kastanjepoppetjes. Woohoo!

Ondertussen proberen we zes makrelen te roken, die we van onze buurman kregen. Het lijkt nu redelijk te lukken en ze beginnen mooi goudkleurig te worden. Zelf gerookte makreel is zo heerlijk maar het was lang geleden dat we zelf vissen vingen. We hebben een simpel klein rookoventje hiervoor en dat werkt prima. In het huis waar we hiervoor woonden, konden we ze in de schoorsteen hangen. Dat werkte perfect, maar dat kan hier niet. Maakt niet uit, gaat ook prima zo 🙂

Verder hebben we het huis nog wat ge-update. De jongen kreeg een groot praktisch bureau. Hiervoor had hij een oud klein tweedehands bureautje maar nu heeft hij bijna twee meter werkblad en praktische lades. De man vond een 70% afgeprijsd keukenblad voor de bijkeuken en nu ziet de hal er een stuk beter uit dan met het oude, beschadigde blad en de kraan die nooit gebruikt werd. De keuken kreeg twee lampjes en is steeds verder af.

Noorwegen en corona

Ik zag de tweede persoon in zes maanden met een mindkapje. Zag er niet uit alsof ze zich in de pakweg zestig jaar ervoor ernstig om haar gezondheid had bekommerd.

Je merkt hier echt weinig van de hele toestand. De jongen heeft een lerares die nogal bang is en deuren opent met doekjes en hem zelfs verbood een doekje te halen voor zijn bloedende gat-waar-zojuist-zijn-kies-uit-viel. Ik kaartte dit aan bij de rector (zonder haar naam te noemen) en kreeg na wat mailwisseling terug: ”du og jeg, vi er ganske enige, vi.” (jij en ik zijn het helemaal eens, wij). Of had ik dat al verteld? Wel, het doet me deugd dat er een nuchtere dame aan het hoofd van de school staat.

De kinderen moeten iets vaker handen wassen, maar gewoon met zeep en geen desinfectie-troep. In de klas van de andere twee maakt niemand zich erg druk, ook de leraren niet. En waarom zou je kinderen zo schaden. Dit is best een bepalende tijd in hun leven. Naar mijn idee zouden we dan wel iets meer aan de hand moeten hebben dan een virus dat volgens de WHO of all people een IFR heeft van 0,13 dat nog lager is dan gewone griep.

Mensen werken meer thuis maar verder is alles zoals altijd. Er wordt veel minder getest dan een maand geleden en er zijn minder besmettingen 😉 Er liggen 34 mensen in het ziekenhuis MET corona in het ziekenhuis. Op een bevolking van 5.300.000 mensen. Iedereen doet gewoon.

Mensen maken gewoon op normale afstand een praatje met elkaar. De afstand om te houden was 1 meter, geen 1,5 zoals in NL. Maar hier houdt iedereen al meer rekening met elkaar wat dat betreft. Noren respecteren de persoonlijke ruimte van een ander gewoon meer. Altijd al.

Flylady

De kinderen hebben vanmorgen hun eigen kamers weer netjes gemaakt. Ze doen dit elk weekend en dat werkt perfect. Ik stuur ze na het ontbijt met stoffer, stofzuiger en het verzoek te stoffen, stofzuigen, hun bedden op te maken en de rommel op te ruimen naar boven en dat doen ze ook keurig. Ik doe het daarna even na zodat het daadwerkelijk netjes is en dan hoef ik er de rest van de week niet meer naar te kijken, ik doe het wat grondiger als ze aan de beurt zijn volgens de ‘zones’, van Flylady.

Over flylady en mijn schema: de komende week is zone 4 aan de beurt; de slaapkamer. Na mijn ochtendroutine (opfrissen, aankleden, kinderen de deur uit werken, toiletten en wasbakken schoon, bedden opmaken, was bijwerken, oppervlakken leeg en stofzuigen) doe ik een kwartier in de betreffende ‘zone’, of een ander deel van het huis als ik klaar ben in die zone.

Morgen is het ook de dag voor de ‘weekly home blessing hour’, waarbij je in de meest gebruikte ruimtes van je huis stoft, stofzuigt, dweilt en het afval naar buiten brengt. Elke taak duurt ongeveer tien minuten (het doel is leefbaarheid, opfrissen na het weekend, niet perfectie en detail-poetsen) dus met iets meer dan een uur ben je een heel eind.

Het lijkt weinig maar als je met al je routines consequent bent, is het genoeg. Slow and steady wins the race, liever elke dag elke dag een beetje extra aandacht en alles bijhouden dan eens in de maand een paar uur en het vervolgens laten versloffen.

En nu ga ik eten maken en dan fijn met man en wijn op de bank. Ik heb er nu al zin in. Fijne zondagavond allemaal!

Waarom Noorwegen? (en niet Zweden?)

Foto door Marius Schmidt op Pexels.com

Er zijn best wat mensen die bij een emigratie naar het noorden twijfelen tussen Noorwegen of Zweden. Wij wilden in tweede instantie naar Zweden, toen we er tijdens onze huwelijksreis naar de Noordkaap geweest waren. De stilte, de uitgestrekte bossen, de spiegelgladde meren, de betaalbare huizen…. en toch wonen we in Noorwegen. Waarom kozen we uiteindelijk voor Noorwegen?

Ik weet niet veel van Zweden, dit is uit de tijd dat wij ons oriënteerden en door berichten die ik lees of dingen die mensen vertellen. Zoiets is altijd persoonlijk. Er zijn bijvoorbeeld zo veel Nederlanders die Noren stug en ongezellig vinden, maar wij hebben Noren leren kennen als hartelijk, open, uitnodigend, gastvrij en goedlachs. Een ander vindt Zweden leuker. Kan hé?

Want: Noorwegen.

Ik houd van zo veel in dit land. De bergen, de fjorden, de bossen, het onmogelijke landschap, het grootse en meeslepende, de gletchers, de scherenkust, Peer Gynt en de Bukkene Bruse, de stabburs en de knoestige gebouwen, de taal…. Ja, jeg elsker dette landet!


De kans op een baan.


Toen we naar Noorwegen vertrokken, kreeg de oliesector net een enorme dreun, 30.000 banen weg in een paar maanden. Daarvoor werd de man nog geregeld gebeld door uitzendbureaus of hij wilde komen praten over een job in Stavanger of Bergen. Maar: de werkgelegenheid in Noorwegen was beter, al met al.

Het is echt niet meer wat het was en als je nu een baan wil hebben, zal je iets moeten kunnen of willen wat de Noren niet kunnen of willen. Toen de man uiteindelijk een vaste loondienstbaan vond, was hij wel binnen twee weken in dienst voor onbepaalde tijd, omdat hij erg goed is. Goed technisch personeel, medisch personeel, bepaalde bouwkundigen… daarvoor is wel werk. In de olie vallen er wederom flinke klappen. En dus ook in de rest van Noorwegen want zonder olie was dit nog steeds een behoorlijk arm land, wat het ook altijd geweest is.


Noorwegen is geen EU


Noorwegen is wel via verdragen gedwongen om een deel van EU-regels te implementeren. Dat hebben we vooral te danken aan Gro Harlem Brundlandt, een vreselijke socialistische dame die toevallig ook in het ‘board’ zat van de global pandemic awareness-blabla van de WHO. Maar verder vind ik het fijn dat de krankzinnige bureaucraten uit Brussel misschien hun voet tussen de deur hebben, maar nog niet het hele huis hebben overgenomen.


Minder immigratieproblemen.


Ze zijn er wel maar niet in de mate waarin Zweden dat heeft. Zweden waar de politie moet worden bijgeschoold door politie uit Amerika met speciale ervaring in bende-problematiek, waar de autochtone bevolking in dit tempo binnen een paar generaties vervangen is, waar een door een immigrant doodgeschoten meisje volgens de media ‘op de verkeerde tijd en de verkeerde plek’ was, alsof het logisch is dat er zo nu en dan kogels door de lucht vliegen en waar men nog liever de oorspronkelijke bevolking zich tot de islam laat bekeren dan eens iets aan het probleem te doen.

Hier zijn er ook in de grote steden problemen. En ook in dorpjes. Maar niet in de mate waarin Zweden het kent. Immigranten moeten een stevige inburgeringscursus doen en taaltest afleggen waarmee ze op een aanvaardbaar niveau kunnen meedraaien in de samenleving.


Huizenprijzen….


Ja, die liggen hier hoog. Even als de prijzen van dagelijkse boodschappen. Dat zou een reden kunnen zijn om in Zweden te gaan wonen maar het is ook vooral op het platteland dat je goede koopjes kan doen qua huizen. Probleem is daar dan net als hier: waar ga je werken om het geld ervoor te verdienen? Je moet het treffen. Daarbij is wonen op het platteland duur: je moet overal lang voor rijden, voor de simpelste dingen. Kinderfeestjes, een fles wijn, een oliefilter…. Lang leve internetwinkelen maar dat is ook niet altijd een optie.

Zweden is ook goedkoper met boodschappen maar dan eten we maar wat eenvoudiger. Zo veel scheelt het ook niet als je goed oplet. Voor mij zou dit nooit van doorslaggevende reden zijn in elk geval.


Toelating.


Zweden is vrij lastig om binnen te komen, voor zover ik weet en dat is de laatste jaren nog meer geworden. Noorwegen is simpeler: zo lang je voor jezelf kan zorgen, zijn er voor EØS-burgers weinig problemen. Wij kregen een onbegrensde verblijfsvergunning zonder vaste baan maar met 50.000 euro eigen vermogen. Dat we altijd alles in het Noors hebben gedaan, hielp denk ook wel. Het ligt eraan wie je treft, maar bij ons ging alles redelijk ‘vanzelf’.


De taal.


Noors is voor de meeste Nederlanders goed te begrijpen, in elk geval geschreven. Zweeds vind ik veel lastiger. Het lijkt op Noors, maar dan is alles zo omslachtig mogelijk gespeld. Je herkent het aan de vele o’s met puntjes. Noors aan de ø’s. Deens herken je door een overdaad aan æ’s en woorden die eindigen op -b of -v. En het feit dat je er werkelijk niets van kan maken.
Maar Noors is vrij makkelijk te leren. Soms denk ik: ik ben best goed 😀 en andere keren denk ik: ik heb nog ZO veel te leren, als het bijvoorbeeld gaat om een specifiek onderwerp zoals windmolenpolitiek. Maar als taal niet je ‘forte’ is, is Noors handiger.


De mentaliteit


Maar daar moet iedereen zich zelf maar een oordeel over vellen 🙂

De vrijheid en het informele

Ik heb het idee dat Noorwegen in veel dingen vrijer is. Mensen zeggen ja en amen en gaan vervolgens gewoon hun eigen gang. Zweden heeft net als Noorwegen het allemansrecht en dat is fantastisch. Paddestoelen verzamelen is geen stropen, maar een recht, net als overnachten in het bos. Noorwegen is nog wat informeler dan Zweden. Hier geen mensen met stropdassen of pakken, afgezien van wellicht wat te flitsende makelaars in de grote steden.

Uiteindelijk besloten we dat Noorwegen beter bij ons past en dat we hier meer op onze plek zouden zijn dan in Zweden, hoe prachtig dat land ook is. Maar nogmaals: dit is MIJN ervaring, wat IK ervan weet. Niet de waarheid, alleen hoe ik het heb ervaren.

Als je wil emigreren, zet dan alles op alles om het te doen en laat je niet afschrikken door negatieve verhalen. Het is nu lastiger, het is lastiger op het platteland, een vreemde taal leren kan moeilijk en frustrerend zijn. Maar: als je het echt wil, is het het waard. En voelt het ook niet als iets opgeven maar simpelweg als een andere afslag nemen in het leven.

Zoals Vincent van Gogh zei: normaalheid is een makkelijk te belopen pad, maar er groeien niet veel bloemen. Iets in die trant, in elk geval.

Als je blijft doen wat iedereen van je wil en als je overal leeuwen en beren ziet, heb je later alleen maar spijt van alles wat je niet hebt gedaan toen je er de kans voor had. Dingen die je allemaal gewoon overleeft, hetzij met wat grijze haren, krassen op je ziel of een deuk in je portemonnee. Nou en. Ga ervoor! Iets meer ‘och nou ja’ dan ‘wat als’ en ‘stel dat’. Alt skal bli bra!

Woensdag: anti-uitsteldag.

Foto door Pixabay op Pexels.com

Het is een heerlijke dag en ik heb niet al te veel te doen dus straks ga ik de tomatenplanten uit de kas halen en de kas een poetsbeurt geven. Ze zijn gigantisch en zitten vol bloemetjes maar heel veel hoop op tomaten heb ik niet meer, nu met de nachtvorst en rap korter wordende dagen.
Er staat ook nog oost-indische kers en komkommerkruid, dat vermoedelijk de komende koude nachten niet overleeft. Heel veel insecten vliegen er niet meer dus ik denk dat ik dat er ook maar uit haal. Of niet, want het is nog wel mooi. Dilemma’s, dilemma’s…. 😉

De komende dagen worden ook fris. Van die heerlijke ‘crispy’ herfstdagen. Zalig. Zonnetje erbij, paddestoelen overal, vallende blaadjes, gezellig donkere avonden, prachtige zonsopgangen, heldere nachten vol sterren en nog heerlijk weer om buiten bezig te zijn.

Vanmorgen heb ik na mijn ochtendroutine (douchen en aankleden, was afhalen en een nieuwe was ophangen, bedden opmaken, overal opruimen, wasbakken en toiletten fris, stofzuigen) een kwartiertje gebruikt om de badkamer schoon te maken. De muren en buitenkant van de douche, wasbakken en toiletten extra goed, het kastje leeg en schoon, de deuren afnemen en achter de douchecel ervan maken wat ik kan. (een opstaand randje met een douchegordijn is zo veel handiger dan zo’n plastic doos vol randjes en gootjes waar alle viezigheid zich ophoopt!)

Deze week is voor zone 3 volgens FL; de badkamer en (in mijn schema) de kinderkamers. Een timer zetten voor een kwartier kan goed helpen om zo veel mogelijk te doen maar jezelf niet over de kop te werken. Elke dag een beetje heeft veel meer effect dan eens in de paar maanden een enorme poetsmarathon en de rest van de tijd in de rommel zitten.

Woensdag is ook anti-uitsteldag volgens het systeem van Flylady en hoewel ik altijd mijn rekeningen op tijd betaal, vind ik het fijn om er een vaste dag voor te hebben zodat ik echt niets vergeet en het nooit langer dan een week kan laten liggen.

Ik schrijf in mijn planner wat ik die dag moet doen: een document doorsturen aan de accountant, een rekening betalen, een instantie ‘purre’ (Noors voor prei, maar ook voor aanmanen) of een afspraak maken met de een of ander.

In plaats van dat de dingen die ik moet doen heel de tijd in mijn hoofd rondvliegen en me op de gekste tijden overvallen, schrijf ik de concrete actie op die ik moet nemen. Dus niet: ‘aangifte 2019 verzorgen’ maar ‘jaaropgaven bank en werk downloaden en doorsturen naar accountant voor aangifte 2019’.
En niet: ‘betalingen doen’ maar ‘Tudos en Nordlys Energi betalen’.

De dingen concreet maken, maakt de dingen veel rustiger.

Ik heb een planner in A5 formaat die kan worden gevuld met van alles. Ik heb hierin een voorgedrukte agenda zonder datums, die moet je zelf invullen. Dit is mijn ‘catch all’ door zulke dingen. Als er facturen moeten worden betaald, een nieuwe deurmat moet worden aangeschaft of er iemand naar de tandarts moet, ik noteer het hier.

Of je nu wel of niet het systeem van Flylady volgt, het hebben van een vaste plek om concrete acties te noteren en het hebben van een aantal vaste dagen in de maand waarop je je administratie doet, brengt enorm veel rust.

Zet de datums vast in je agenda en wijk er niet van af. Mocht het een keer echt niet lukken, zorg dan dat je het in elk geval voor het einde van de week hebt gedaan.

Mijn dingen zijn weer gedaan en dat voelt altijd zo fijn!

Nieuwe keuken.

De man had gisteren verder willen gaan met de keuken maar de buren kwamen langs. Dat was gezellig. Vanavond weer een poging. Tot het afmaken van de keuken, niet tot wederom bier drinken met de buren. Het is eigenlijk altijd zo gezellig met ze.

Nu even niksen. Moet ook gebeuren. Ik stond om kwart over zes op en ging douchen. Anderhalve minuut ijskoud en dat werkt gevolgd door koffie prima tegen het gevoel twee uur slaap te weinig gehad te hebben 😀 Meteen aankleden, dan ben ik meteen in de juiste stemming om dingen te doen.

Eerst de slaapkamer luchten. Ramen wijd open. Gisteren heb ik overal weer winterdekbedden opgelegd. Niets zo fijn als onder een warme deken met de ramen open als we slapen. De ochtendtemperaturen zitten alweer dicht tegen het vriespunt. Heerlijk!

Voordat iedereen opstaat een nietszeggend achtergrondjazzmuziekje, mijn gezicht erop tekenen, opschrijven wat ik vandaag wil of moet doen, koffie drinken… De dag in alle rust beginnen is essentieel….

Eerst mijn gewone ochtendroutine. Kinderen de deur uit werken, voorzien van chromebooks, lunchpakketten en waterflessen. Ze maken hun lunch zelf. Daarna boven snel opruimen en de bedden opmaken, doekje over de wasbak en toilet, de keuken kuisen en een berg was doen. Ik was in de overtuiging dat de wasmachine nog niet was aangesloten. Was ie wel. Dus ik heb wat in te halen nu 😉

Omdat ik alles weer even helemaal op de rit wil hebben, volg ik flylady’s schema weer wat strikter. De zone van deze week is zone drie, de badkamer en een extra kamer.

Ik doe vier extra kamers, de kinderkamers. Vandaag poetste ik daar de ramen, bedden, deuren en raamlijsten. Ik gebruik hiervoor melaminesponsjes, die heel licht schuren en echt alle viezigheid eenvoudig verwijderen. Ik koop ze op ebay, 50 voor 5 euro ofzo. Hier in de winkel krijg je er twee voor dat geld.

Het systeem van flylady gaat uit van een aantal vaste routines die ik allemaal wel toepas, een thema per dag (maandag de home blessing, dinsdag voor je eigen plezier, woensdag voor administratie e.d., donderdag voor boodschappen en klussen buitenshuis) en de zones: elke week een andere. Niet al ‘mijn’ zones komen standaard aan bod dus je moet het systeem je aan je eigen situatie aanpassen.

Elke werkdag doe ik ongeveer 20 minuten in die betreffende zone. Als ik klaar ben, doe ik elders iets nuttigs want er is altijd wel iets dat opknapt van 20 minuten extra aandacht.

Avondeten klaarzetten. Pulled chicken met prei, nasi en komkommersalade. En de bataat moet gekookt voor mij, de soep is het laatste restje voor mijn lunch en ik moet ook nog iets verzinnen met die bananen.

We zouden gisteren macarons maken maar toen sloeg een stop eruit en ik kon niet vinden welke ik moest vervangen. ’s Avonds hadden we dus bezoek en werden het weer geen macarons. Vanmiddag gaan we dit echt, echt doen. We zouden ze eergisteren maken maar toen begon het recept met ‘zet de eiwitten 24 uur in de koelkast’. Tja….

Oh, en de keuken… hij is nog niet helemaal af maar gisteren werd de andere helft van het aanrechtblad gebracht en nu wil ik hem toch zo graag laten zien!

Er moeten nog lampjes, latjes en plintjes maar… ik ben er zo enorm blij mee! Zo veel plek! Zo veel ruimte! Geen bovenkastjes!

Aan de kant van de tafel liggen nu alle dingen als batterijen, bewaarbakjes, etherische oliën, teken- en knutselspullen, papier en pennen en nog heel veel gereedschap en losse schroefjes, maar dat opruimen is werk voor een andere dag.

De man heeft alles zelf gedaan, en in een razend tempo.

En dan ga ik nu eens de was opnieuw opstarten, dan is dat morgen ook allemaal weer bij. En eten maken voor een paar dagen, zodat ik alles klaar heb daarvoor en er drie dagen niet meer aan hoef te denken. De kinderen zijn donderdag en vrijdag vrij en dan vind ik het fijn om alles klaar te hebben.

En dan nog maar een foto van een prachtige oktober-zonsopgang. Ik ga wat doen, doei!