Wat we doen, in ‘isolatie’

Naar de winkel. Vandaag ging ik met mijn buurvrouw (die ook al sinds 13 maart thuis is zonder bezoek) naar Grimstad voor een paar dingen en langs mijn vriendin met de ondergoedwinkel. Ik kocht een bikini, want ik heb zo veel zin om in zee te springen met dit schitterende weer! Helaas is het in haar winkeltje enorm stil. En ik heb ook niet zo veel ondergoed nodig dat ik in mijn eentje klandizie van betekenis ben. Maar het was wel leuk om er even uit te zijn.

Dingen zaaien. Allerlei soorten sla, want lekker en schreeuwend duur in de winkels. Oost Indische Kers. Komkommerkruid, dille, goudsbloemen en bonen.

Niet naar de man wandelen. Behalve dat hij morgen tot en met maandag thuis is (woohoo), liggen er een grote plas bloed en plukjes vacht van een doodgereden ree op de weg naast ons huis. Heel verdrietig ๐Ÿ˜ฆ Ik wil er echt niet langs lopen. De man zei dat toen hij naar werk reed, er twee reeรซn naast de weg stonden. Misschien was het wel een heel kleintje. Ik moet er niet meer aan denken. Ik weet niet of het een goed teken is dat dit me meer aangrijpt dan het zoveelste C-bericht.

Alle dingen die ervoor zorgen dat het huishouden blijft draaien, als routine. Er is een aantal dingen dat ervoor zorgt dat het huishouden glad blijft verlopen. Ik moet netjes zijn, want dan gedraag ik me ‘netter’. Het ontbijt moet gemaakt, het avondeten ’s ochtends gepland. De was moet gedaan worden. De basis moet netjes zijn: toiletten, wasbakken, vloeren beneden. De keuken fris en proper. De vaatwasser op tijd aangezet en uitgeruimd. Als dat gedaan is, moet het raar lopen wil de dag in chaos verzanden, wat we ook doen.

Niets is zo dodelijk voor een goede zin en creativiteit als uitstellen, de boel de boel laten en proberen de Dingen Die Moeten te negeren.

Creatief eten maken met spullen uit de voorraad. Ik heb al een maand geen brood gekocht, groenten zijn meestal de bewaargroenten zoals kool, wortel, zoete aardappel, aardappel, ui en dergelijke. Omdat ik de eerste dagen van ‘karantene’ zoals ze dat hier zo mooi schrijven ๐Ÿ˜‰ enorm veel vooruit had gekookt, had ik de rest van de maand een makkie.

Pasgeleden las ik de quote:

for thirty years, mother served the family nothing but leftovers. the original recipe has never been found.

That’s me ๐Ÿ˜‰

Mijn telefoon negeren. Ik heb totaal geen zin meer in scrollen, liken of posten dus mijn telefoon staat uit.

Ik gebruikte hem ook om boeken te lezen, maar dan ben ik wel weer zo snel afgeleid dat zodra ik ergens aan denk, ik het op ga zoeken en zo in het zwarte gat dat het internet is, tuimel. Ik gebruik nu mijn e-reader om te lezen, mijn laptop voor internet.

Mijn ochtend alleen heilig verklaren. Als zwaar introvert van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat vier kinderen om me heen… Het gaat eigenlijk prima, ik merk dat ze ouder worden, verantwoordelijker en dat ze snappen dat we het gewoon met zijn allen moeten doen. Maar mijn ochtenden alleen, in stilte beginnen, dat is echt heilig. Dus tot acht uur ’s ochtends is het hier voor mij en mij alleen.
Hoe doe ik dat? Wel gewoon, door ze te vertellen dat ze niet voor achten naar beneden mogen en ze terug te sturen als ze voor die tijd toch beneden staan. Tien voor acht vind ik niet zo erg, maar om half acht verzoek ik ze vriendelijk om zichzelf nog even boven bezig te houden.

Declutteren. Had ik nog wat op te ruimen? Ja hoor, altijd. Kinderen groeien overal uit, dingen blijken minder nodig dan ze leken, gaan kapot, worden niet meer gebruikt of… Wel, ik kan er nu niet echt tegen als dingen in de weg staan.

Op tijd slapen. In het begin was het erger, maar ook nu merk ik dat ik slecht functioneer bij minder dan zeven uur slaap. Enorm saai voor de man, maar ik wil altijd opstaan voor hij opstaat en hem gewassen, gepoetst en opgemaakt uitzwaaien met een thermosfles met liefde bereide verse koffie en dat gaat niet als we tegelijk ons bed uitrollen.

Actief bezig zijn met me niet druk maken. Gezond eten, goed bewegen, frisse lucht en goede dingen denken. Me zo min mogelijk aantrekken van de dingen die kunnen komen, op het gebied van ziektes of economisch onheil. Want: we zien het wel. Ons huis is de plek die ons allemaal verzorgt. We maken en eten goed eten, doen leuke dingen, slapen in frisse bedden, tekenen, schrijven, bewegen, genieten van deze plek en hebben het leuk met elkaar. Een tegengif tegen de buitenwereld.

Rustig aan doen. Want ik kan helemaal opgaan in schema’s en routines en wat ik zou moeten eten of doen maar dat hoeft niet altijd, heel de tijd. Er kan best gelegenheid zijn voor het bakken (en eten!) van taart, voor in slaap vallen op het balkon in de zon, voor niet een maar vier keer per week twee kleine meisjes slapend in het grote bed en een dag geen huiswerk maken.

Kaarsen aan, glas wijn erbij, de kinderen op bed en morgen geen wekker om kwart over zes. Nieuwe afleveringen van The Paper House, een geweldige serie op Netflix. Doei!

Een simpele truc voor een keuken zonder troep

Vanmorgen deelde ik op instagram wat foto’s van mijn keuken, nadat ik hem a la Flylady aan kant had gemaakt. Flylady doet dagelijks een kwartier, ik doe het liever in een keer.

Een nette keuken vind ik heel belangrijk, anders is de motivatie om uitgebreid te koken snel weg. En we maken van alles: sambal, bossche bollen, pizza, brood, atjar, beter-dan-de-chinees-chinees, bier, wijn, zuurkool, jam en de beste worteltaart. Je hebt er simpelweg niet heel veel meuk voor nodig.

In een keuken vol rommeltjes ben je eerder geneigd een pizza te bestellen, in een lege keuken om er eentje te maken.

Er zijn twee manieren om het opruimen van je keuken aan te pakken, grofweg. Bij de ene haal je eruit wat je zeker weten niet meer gebruikt. Dingen die echt overbodig zijn. Kapot. Een kastje per dag. Rustig aan.

De tweede is rigoureus, alles eruit wat je niet nodig hebt en in een keer grotendeels klaar waarna je kan genieten van een keuken zonder troep, maar die meer uitnodigt tot koken en bakken.

Ik ben uiteraard voor manier twee. Daarna is het nog een kwestie van bijhouden, want gewoontes veranderen, voorkeuren veranderen en dingen zijn ‘opeens’ overbodig.

Supersnel je keuken ontrommelen

Je keuken declutteren is niet zo moeilijk.

Haal alles (haha) uit de kastjes.

Planken afdoen.

En alleen terugzetten wat ik de afgelopen twee weken heb gebruikt.

Uitgezonderd de lunchboxen ๐Ÿ˜€

Want als ik twee weken zonder kan, dan ook twee maanden of twee jaar. Of de rest van mijn leven, ofzo.

Ik hoef niet na te denken over een broodbakmachine die ik eventueel nog wel eens ga gebruiken maar wanneer dan. Niet over een keukenmachine, voor als ik weer enorm veel ga bakken in de toekomst. Niet over vijftien champagneglazen voor als we oud en nieuw vieren met zo veel mensen. Niet over de tweede en derde snijplank voor als ik voor een grote groep ga koken, alsof je sowieso op twee snijplanken tegelijk kan snijden. Niet over spatels voor als die andere kapot gaan. Niet over restjes plastic folie, want rommel.

Als je dingen hebt die je wel wil bewaren maar niet elke dag wil zien, kan je die natuurlijk ergens bewaren waar je niet dagelijks komt, in plaats van het midden in je keuken te zetten.

Maar denk aan een fijn doch simpel vakantiehuisje. Een fijne bank, lekker bed, ruime eettafel en een keuken met alleen de dingen die je echt nodig hebt. Misschien nog wat minder, aangezien een leven zonder eierdopjes, shotglaasjes, slacouvert en pureestamper ook mogelijk is en ja, ik heb even gekeken op een inventarislijst van een bungalowpark.

In een paar minuten heb je daar de boel op orde en ben je klaar om de deur uit te gaan naar het strand, het bos in of gewoon zonder zorgen om wat nog moet onder de parasol te gaan zitten met leesvoer en koffie.

Het leven is te mooi om je druk te maken om spullen.

Hoe ik probeer gezond te blijven.

Als we nu iets beseffen, is het dat een ongezonde levensstijl heel gevaarlijk is. Nu nog meer dan normaal. En de volgende keer is er misschien een meer nietsontziend virus dat veel willekeuriger slachtoffers maakt, ook onder gezonde mensen.

Gezond leven is geen garantie om zonder ziektes door het leven te gaan maar ongezond leven is wel een garantie voor een fikse hoeveelheid nare kwalen. Ik weet hoe ik me voel als ik gezond leef en hoe ik me voel als ik dat niet doe en alleen dat is al een goede reden om niet naar de dark side over te lopen.

(voor de mensen die zich afvragen waarom ik meteen het C-woord noem; het was voor mij (ook) weer een herinnering om mijn gezondheid niet voor lief te nemen, wie langer meeleest weet ook dat ik zo mijn zwakke punten heb in de vorm van te veel koffie, rode wijn en te lang opblijven. Ik denk alleen dat sporten en gezond eten beter is dan koekjes eten en netflix kijken tijdens lockdown)

Volgens de man ben ik een hypochonder, volgens mij heb ik gewoon een gezonde afkeer van voortijdige, zelf toegebrachte aftakeling ๐Ÿ˜€

Ik doe een paar dingen wel en niet om gezond te blijven. Niet de standaard adviezen van het voedingscentrum. Ik geloof dat we wel varen bij een leven dat een klein beetje lijkt op dat van onze niet zo verre voorouders, in plaats van het zittende, inactieve, comfortfood verorberende, van alle gemakken voorziene leven van tegenwoordig.

  • Allereerst: eten. Ja, controversieel, mensen reageren nogal verontwaardigd als je durft te beweren dat brood niet zo gezond is. Of melk. Of zonnebloemolie. Maar de truth is out there.
    Ik eet groenten, fruit, zoete aardappel aardappel, vlees, vis, noten, soms wat gefermenteerde zuivel en goede vetten als roomboter, olijf-, kokos- en avocado-olie. Soms witte rijst. Geen brood, weinig zuivel, geen goedkope olie, suiker, andere granen of industrieel bewerkte onzin.
    Ik let erop dat ik niet te veel koolhydraten eet, maar niet strikt ‘low carb’. Ik eet waar ik trek in heb die dag.
  • Ik beweeg veel. Ik sta vroeg op en zit vaak alleen om te eten of een stukje te typen. Ik vind altijd wel iets om mezelf bezig te houden. Sinds een maand doe ik dagelijks workouts.
    Ik begon met zeven minuten maar doe nu 20, voor de lol.
    Ik sprint (nou ja, voor mijn doen) een paar keer de oprit naar ons huis op en neer. Als ik zit, zit ik vaak op de vloer in plaats van in een bank te hangen. Nooit meer last van mijn hyperlordose. (extreem holle rug)
    Verder heb ik twee kettle bells van 4 en 8 kilo waar ik geregeld oefeningen mee doe. Ze staan in de keuken dus in plaats van te kijken hoe de aardappels koken, pak ik ze geregeld even voor wat oefeningetjes.
  • Ik douche koud. Ook in de winter. Ik begin wel warm, maar sluit af met een minuut of meer ijskoud water.
  • Ik houd de temperatuur in huis laag overdag. ’s Avonds zet ik de kachel aan voor de man. Het is nu in de woonkamer 15 – 16 graden als ik opsta, in de keuken iets kouder. In de slaapkamer staat altijd een raam open. Sowieso is de woonkamer de enige verwarmde plek in het huis.
  • Ik eet tussen 11 en 18 uur. Het staat bekend als intermittent fasting. Ik heb dit vroeger ook gedaan, en nu weer.
    Het heeft enorm veel voordelen voor je lijf, dat de tijd krijgt zich te herstellen in plaats van constant maar bezig moet zijn met eten verwerken. Je immuunsysteem wordt minder geirriteerd, je bloedsuikerwaarden worden beter, je spijsverbetering knapt ervan op. Bovendien is het gewoon lekker simpel, maar twee keer per dag eten ๐Ÿ™‚
    Mensen doen heel moeilijk over niet ontbijten of te weinig eten maar dat zijn meestal niet de mensen die eruit zien alsof je voedingsadvies van ze moet aannemen.
  • Ik kleed me niet al te dik aan. Als je door Noren wordt voorgesteld aan andere Noren als ‘de viking’ is dat wel grappig.
    Als je lichaam een beetje moet werken om zichzelf warm te houden, is dat goed voor je. Denk ik. En zo is het met al die dingen.

    Mensen vinden kortdurende stress op hun lijf vreselijk. Een koude douche, een beetje honger, een korte periode van fysieke inspanning. Naar buiten zonder jas bij -5. Zware dingen tillen.

    Maar chronische stress van de baas, de files, de supermarkten, het erbij willen horen, de rommel in huis en het nieuws accepteren ze als een fact of life.
    Net als kapotte gewrichten, constipatie of andere spijsverteringsproblemen, lusteloosheid, hoofdpijn, stemmingswisselingen, laag of geen libido, brandend maagzuur, huiduitslag etc. ‘Hoort erbij.’ Nee.

    Probleem is, de eerste vorm van stress is goed voor je lijf. Maakt je sterker.
    De tweede vorm van stress maakt je langzaam dood. Stress is de root of all evil.
  • Niet overeten. Ik eet genoeg, maar zelden tot ik echt vol zit. Ik houd gewoon niet van het oncomfortabele gevoel van een te volle maag.
    Er zijn genoeg onderzoeken waaruit blijkt dat dit de meest gezonde manier van eten is. De Japanners kennen dit als Hara hachi bun me, eten tot je ongeveer voor 80% verzadigd bent. Als je langzaam eet, je bestek zo nu en dan neerlegt tussen de happen en luistert naar je lichaam, is dat niet zo moeilijk.
  • Ik probeer echt zeven uur te slapen. In deze maanden heb ik minder slaap nodig en ik vind het ’s avonds altijd erg gezellig met de man, maar om 11 uur erin liggen doet me goed. Om zes uur word ik wakker, zonder wekker.
  • Ik geniet van de kleine dingen van het leven. Fijne muziek, mooie wandelingen, alle soorten weer. Vogeltjes. Ik doe rustig aan. Ik heb eigenlijk nooit last van stress en kan de meeste dingen vrij makkelijk naast me neerleggen als ik heb bedacht dat ik er niets aan kan doen.

    Mensen zeggen dat ‘het wel leuk moet blijven’ en dat ‘je ook moet genieten‘ en dan hebben ze het over ongezonde dingen eten, of over nutteloze dingen doen met je zuurverdiende centjes ๐Ÿ˜‰ Nah….

    En natuurlijk, ik lust ook friet met mayonaise, chocola en pizza maar omdat ik weet hoe gaar ik me ervan ga voelen als ik het (te veel) eet, houd ik het bij een beetje, heel af en toe. Niet elke dag, niet elke week. Ik geniet meer van iets dat me goed doe voelen dan van een zak paaseitjes. Wat niet wil zeggen dat ik er niet aan begin als het voor mijn neus staat, daarom koop ik het in principe niet ๐Ÿ˜€

Dat dus ๐Ÿ™‚ Er is genoeg te vinden over de gezondheidsvoordelen van wat ik noem. En ik weet dat het niet voor iedereen is. Maar het is waar ik me gezond en sterk bij voel. Wat me geestelijk en lichamelijk goed doet.

Fijne dag allemaal! ๐Ÿ™‚

Niets kopen, geluk zoeken buiten versus vinden in jezelf.

We worden allemaal geconditioneerd om dingen te willen. Niet moeilijk aangezien ons brein nog steeds uitgaat van schaarste. Koop het nu, voor het morgen niet meer te krijgen is.
Kleine kinderen aan wie constant gevraagd worden wat ze willen, speelgoedcatalogus onder de neus.

We willen geaccepteerd worden en uitstralen dat we succesvol zijn volgens de normen van deze maatschappij.
Een net huis, een nieuwere auto, de juiste kleding. En soms alles eco of zero waste als nieuw statussymbool.
En het verandert met de week, wat nieuw en juist is. Marketeers doen enorm veel moeite om ons die ‘nieuwe’ en ‘verbeterde’ spullen te laten kopen door in te spelen op oeroude functies in ons brein. En het werkt, anders was het er niet.

We willen de beste versie van onszelf zijn, denken we. En dus trappen we er elke keer weer in. Het probleem is, hoeveel we ook kopen, we worden er nooit de beste versie van onszelf mee.

We kunnen pillen kopen die goede gezondheid beloven, maar uiteindelijk is het laten staan van de troep de echte weg naar een gezond lijf. We kunnen kleding kopen die ons (op zijn best) twee kilo slanker doet lijken, dingen verhult of accentueert maar veel bewegen, gezonde voeding en goede dingen denken zijn wat ons echt mooier maakt.
We kunnen nog zo veel gadgets kopen om verbonden te zijn, echte verbinding met mensen komt uit het echte leven.

Om onszelf te worden en uit deze eindeloze spiraal van consumptie te komen, moeten we stoppen met het trappen in deze valkuilen.

Als we tevreden zijn met wie we zijn en wat hebben, stoppen we met (overdadig) consumeren. Aan mensen die tevreden zijn, wordt nauwelijks iets verdiend.

En dat is goed.

Maar oh, al die mensen die ontevreden zijn met hun relatie of leven: zelfhulpboeken of vakanties om het te ontvluchten.
Met hun lijf: pillen, kleding, make up, trilplaten, sportschoolabonnementen, cosmetische operaties (ik zeg niets ๐Ÿ˜‰ )
Met hun haar: haarverf, krulsets, stijlsets, haaraccessoires en 3453 smeersels.
Met hun huis: nog meer accessoires of nog maar eens 30m2 groter, kijken of dat helpt. Een nieuwe kastenwand om alle rommel achter te verbergen.

We hoeven niet meer alleen met de naaste buren te ‘concurreren’ maar met de rest van de wereld, via internet. En dat is nog vermoeiender want er is daadwerkelijk altijd iemand beter dan jij, iemand waarbij jij je inadequaat voelt.

We leefden al tien jaar vrij minimalistisch. In december stopten we bijna helemaal met het kopen van spullen en dat hele virusgedoe heeft dat alleen maar versterkt. Een omgeving creรซren waarin je je afzondert van het ‘virus’ van het consumentisme, helpt veel.

Het kost veel wilskracht om niet te kijken als je gebombardeerd wordt met reclamespotjes, reclame in je browser, uitverkoopnieuwsbrieven in je inbox. Als ik chocola koop en in de kast leg, is het een stuk minder makkelijk eraf te blijven dan wanneer ik het simpelweg niet koop.

De kans dat je een half uur aan het kijken bent wat je nodig hebt op een site met vette kortingen, wordt veel kleiner als je je simpelweg afmeldt voor al hun reclame.

Het is een bevrijding om niet te hoeven winkelen, anders dan voor eten. Je hebt vermoedelijk al lang alles dat je nodig hebt, en de creativiteit om zelf oplossingen te bedenken. Hoe minder je hebt, des te minder je nodig hebt. Ik ben echt niet immuun voor mooie dingen die lonken. Maar de triggers vermijden totdat het niet winkelen een gewoonte wordt, scheelt een boel nutteloze aankopen.

Winkelen, winkels en sociale media waarop dingen worden aangeprezen, veranderen wie we zijn en wat we willen. De meeste mensen willen simpelweg een fijn leven. Gezondheid, fijne familie en vrienden, een baan met zekerheid, goed eten en tijd voor het doen van de dingen waar we echt van genieten.
Er zijn weinig mensen die oprecht gelukkig zijn met de spullen waar ze zich toe lieten verleiden bij de aanbiedingenbak van de bouwmarkt, de ziekte die ali-expres heet, de kaarsjesafdeling van Ikea, de online 3-halen-2-betalen gekte bij de Hema of het artikel dat ze in een waas bestelden toen ze het zagen bij een bekende ‘influencer’.

Nu kan ik een winkel ingaan en de dingen zien voor wat ze zijn. Het heeft geen aantrekkingskracht meer. Als het voelt als jezelf iets ontzeggen om het op te geven, ben je nog te kwetsbaar.

‘Ik mag niet meer … … van mezelf’ werkt nooit lang. Je richten op wat je wint bij een aanpassing van je levensstijl werkt wel. Een fijner en opgeruimder huis, een betere financiรซle situatie, meer tijd voor fijne dingen, meer rust, minder milieubelasting, meer rust in je hoofd, minder rommel in je lichaam…

Als we kunnen stoppen met uitstralen wat de maatschappij wil dat we uitstralen leren we wie we echt zijn.

Juist toen ik besloot ‘alles’ los te laten wat ik moest van mezelf, werd ik meer mezelf. Ik viel twee kleding maten af en vond ik een kledingstijl die echt bij me past. Ik vond meer rust, mede dankzij de stoรฏcijnen.

Misschien dat we ons nu langzaamaan gaan realiseren dat het goede in ons leven van binnenuit komt. Dat dankbaarheid en tevredenheid een tegengif zijn voor altijd meer willen en eeuwige onrust in ons hoofd.. Dat er bijna niets is dat we kunnen kopen of verkrijgen dat ons een beter leven geeft als eenmaal onze basisbehoeften zijn vervuld.
Dat we niet vrij zijn als we alles hebben dat ons wordt aangepraat, maar juist als we alleen nog hebben wat ons, en alleen onszelf gelukkig maakt.

Het is zoals het is.

Gisterenavond zouden we eigenlijk bij Wardruna zitten. Een van mijn lievelingsbands. Mijn ouders zouden oppassen. Maar we zaten aan de keukentafel en mijn ouders passen op dat ze geen virus oplopen maar niet op de kinderen.

Is dat erg? Nah. Baal ik? Tja. Dat heeft zo weinig zin. Lijden komt voort uit het niet accepteren van de situatie zoals deze is zeggen ze. En dat is een waarheid als een koe.

Moeten we dit virus maar accepteren? Nee, natuurlijk niet. Het is geweldig dat wetenschappers over de hele wereld bezig zijn met hoe ze dit virus beheersbaar maken.

Ik ben dankbaar in een land te wonen waar de regering drie weken geleden drastische maatregelen durfde te nemen. Ik wil niet wachten tot we voor voldongen feiten staan dus toen er nog nauwelijks iets bekend was, nam ik extra eten op voorraad en hield ik mijn kinderen thuis. Ik doe moeite om te vermijden dat de man naar de winkel moet. Ik houd afstand van mensen. Ik zorg ervoor dat mijn lichaam gezond blijft door te bewegen, te wandelen en het niet te vervuilen met suiker, tarwe, e-nummers en goedkope olie. En dat is eigenlijk alles dat ik kan doen.

Bang zijn heeft geen zin. Ja, degenen die sterven zijn vaak ouderen met overgewicht en onderliggende problemen. En af en toe een in elk geval ogenschijnlijk gezond, jong persoon. En ook die worden er goed ziek van, zo nu en dan. Dat kan ook mij gebeuren.

Het is zoals het is.

Ik ben extra dankbaar voor alles nu. Dat klinkt wollig, maar alles is een voorrecht. Dankbaar voor het kunnen kopen van gezond eten. Dankbaar voor mijn gezondheid. Dankbaar voor mijn nuchtere man. Dankbaar voor het feit dat de sector waarin hij werkt in elk geval dit jaar goede zaken doet nu mensen bootvakanties in eigen land gaan vieren in plaats van naar Thailand af te reizen. Dankbaar dat we na de vorige crisis zeiden: voor ons geen koophuis meer.

Ik vind het wel schokkend om te lezen hoe veel mensen het vreselijk vinden om met hun gezin thuis te zijn. Die de handdoek maar in de ring gooien om er nog wat van te maken.
Ik hoop dat daar ook de bezinning komt. Waar ben je mee bezig (geweest) als je die paar mensen die je zelf hebt gekozen in je leven, niet kan verdragen?

Aan alles komt een einde. Ook hieraan. En niemand weet hoe de wereld er dan uitziet. Wat voor rokende puinhopen er straks over zijn van onze volledig op schulden gebaseerde welvaart. Of we weer op de oude voet verder gaan. Of we over een paar maanden weer kunnen reizen en onze familie en vrienden omarmen.

Dat is voor niemand leuk. Maar er zijn zo veel mensen die het vele malen slechter hebben. Die niet hun kinderen thuis onderwijs kunnen geven. Die niet doorbetaald krijgen als hun baas geen werk heeft. Die helemaal niemand zien, nu al weken niet. Die het niet begrijpen en dus angstig en verward zijn. En onze zogenaamde zekerheid, dat was nooit echte zekerheid. Dat is naar mijn idee een illusie.

Een mens is de optelsom van zijn eigen keuzes. Misschien niet helemaal. Genen, opvoeding en stomme pech (of geluk) tellen ook mee.
Maar we kunnen wel het leven zoals het nu is, met opgeheven hoofd leven. Sterk en realistisch zijn, in plaats van op te geven omdat het even tegenzit en we even geen controle hebben over wat ons overkomt. We hebben alleen NU. Geen glazen bol om in de toekomst te kijken, noch het vermogen het verleden te veranderen.

Ik had ook liever dat die ene persoon geen half rauwe vleermuis had gegeten. Maar ja, wat doe je eraan?

Onze (over)grootouders kenden honger, zeker in de oorlog. Wisten soms echt niet waar de volgende maaltijd vandaan kwam. Moesten naar werkkampen in de oorlog. Waren maanden van elkaar gescheiden zonder communicatie. Voor hen was een longontsteking daadwerkelijk einde oefening. Die klaagden ook niet. Omdat het geen zin heeft.

En dat vertel ik mezelf maar. Dankbaarheid en aandacht voor het nu maken het leven goed. Ook nu. De zon kunnen voelen, de vogels horen, mijn gezin bij me hebben en al die andere kleine dingen waarderen, die we eigenlijk veel te lang voor vanzelfsprekend hebben aangenomen.

En nu komt het tuig en masse naar beneden dus ik moet aan den arbeid. #okdoei

Is nu een goed moment om te minimaliseren?

Uiteraard. Elk moment is goed om te minimaliseren. Maar nu helemaal.

We hebben veelal meer tijd nu we niet hoeven reizen, winkelen of op vakantie te gaan en als we juist minder tijd hebben zijn we meer thuis en dan is een te veel aan spulletjes nog hinderlijker dan normaal en loont het drastisch terugbrengen van je hoeveelheid spullen helemaal de moeite.

Minder spullen betekent minder schoon te maken. Makkelijker schoonmaken. En dus een schoner huis.

Minder spullen betekent minder zorgen over die spullen. Vaak merken mensen pas hoe groot de last van hun spullen was, als ze beginnen met wegdoen.
Het is heerlijk om je niet druk hoeven maken over ‘wat als er ingebroken wordt’. Of alarmsystemen te hoeven installeren.

Minder spullen betekent meer creativiteit. Meer doen met minder. Meer tijd voor de dingen die je graag doet. Wat dat dan ook moge wezen.

Minder spullen betekent kunnen leven op minder m2 met minder lasten en kosten.

Minder spullen betekent een veel soepeler verlopend dagelijks leven. Dat is voor mij een van de belangrijkste dingen. In een paar minuten veeg ik de woonkamer, de keuken is schoon in tien minuten, de badkamer idem. Mijn make up, haar en kleding kosten me tien minuten om in orde te maken. Kinderkamers zijn netjes in vijf minuten, ge’deepcleaned’ in tien minuten.

Minder spullen betekent hoofd- en bijzaken beter van elkaar kunnen scheiden.

Minder spullen hebben, betekent minder spullen nodig hebben. Want spullen hebben ook weer spullen nodig. Onderhoudsspullen, kastjes, lades, poetsspullen, hoezen, transportmiddelen etc.

Minder spullen betekent vaak een betere gezondheid. Ik heb zo veel verhalen gelezen van mensen die bijna als vanzelf gezonder gingen leven toen hun spullen de deur uit gingen.

En je kan nu (denk ik) geen spullen inleveren bij de kringloop. Maar je kan wel de spullen klaarzetten in een ongebruikte ruimte. De ongedragen kleding in zakken doen. Het ongebruikte serviesgoed in dozen stoppen. De documenten digitaliseren en bij het oud papier doen. Dingen die je cadeau kreeg maar niet mooi vindt, een ander blij laten maken. Kunst aan je muur die je niets meer zegt, van de muur halen. Het teveel aan hobbyspullen klaarzetten voor een bejaardentehuis.

Gewoon beginnen. Een ding. Twee dingen. Vijf dingen… het balletje begint vanzelf te rollen. Alles wat je niet nodig hebt, is mooi meegenomen.

Plezier met minder: stretch je (boodschappen)budget

Naar de winkel gaan is nu niet echt een trip waar we naar uitkijken. De man niet vanwege winkel en ik niet vanwege alles uitpakken en wegzetten. En natuurlijk ben ik blij dat we gezond eten simpelweg kunnen kopen bij een winkel, maar dat maakt het nog geen hobby. Daarom doen we het, zeker nu de boodschappen doen een effectieve manier is om een naar virus op te lopen ๐Ÿ˜€

Om naar de winkel gaan zo lang mogelijk uit te stellen, heb ik een aantal maatregelen genomen en dat gaat prima.

  • Ik koop weinig kwetsbare groenten en veel bewaargroenten. Zoete aardappel, uien, kool, wortel, aardappels, knolselderij, knoflook, prei e.d. zijn lang houdbaar, veelzijdig en gezond. Het meeste is lokaal geproduceerd. Zo hoef ik niets weg te gooien. De wel kwetsbare dingen eten we uiteraard als eerste op maar nu de kerstomaatjes uit Senegal komen, nemen we ze niet meer, bijvoorbeeld.
  • Ik hergebruik koffie. Ik heb een rvs filter en laat na gebruik de koffie in het filter zitten.
    Wanneer ik weer koffie maak, voeg ik de helft van de koffie toe die ik normaal gebruik. Daarna kan je de koffie gebruiken als voeding voor bijv. bessenstruiken of andere gewassen die van een zuurdere bodem houden, of als scrub voor lijf en leden.
  • Ik houd mezelf voor de gek en geniet meer van twee kleinere kopjes dan van een grote mok.
  • Ik gebruik minder koffie. Ik drink ’s ochtends en ’s avonds een kop en probeer er overdag vanaf te blijven. Ik gebruik ook minder thee, hoewel ik dat nu wel meer drink.
    Voor de kinderen maak ik ook thee, maar met een eenkopstheezakje voor een hele pot. Dat deden we trouwens al.
  • Simpele make up. Ik houd het nu bij wenkbrauwpotlood (want die van mij zijn bijna onzichtbaar van zichzelf), mascara (wimpers idem) en een biologische lipgloss.
    Wat niet op gaat, hoef ik ook niet te kopen. Idem voor crรจmes, shampoo en andere cosmetica.
  • Koop geen sterk bewerkte voeding. Ook niet als het allerlei gezondheidsclaims voert. Wraps van speltmeel met groenten? Je kan je wrapvulling ook in een kool- of slablad vouwen. Biologische soep? Voor een kwart van de prijs maak je vier keer de hoeveelheid. Je kan je eigen ‘junk food’ maken als je daar trek in hebt. Pindasaus, babi ketjap, boterkoek , noem maar op. Het ligt eraan hoe graag je het wilt eten. Gewoon niet kopen, maar maken als je er heel veel zin in hebt.
  • Koop het gewoon niet. Ik heb dat met chocola. Als het voor mijn neus ligt, eet ik het wel. Maar als we het niet hebben, mis ik het ook nooit. Gewoon niet kopen, is het makkelijkste. Ik heb geen zin in ingewikkelde oefeningen in wilskracht ๐Ÿ˜‰
  • Mijn haar was ik aan de kraan in de keuken, dat scheelt me weer douchen om het haar wassen (ja, ik ben nog steeds fris ;))
  • Ik spoel pakken kulturmelk (een soort yoghurt, maar iets dunner) uit, het water gebruik ik om pannekoeken mee te bakken in plaats van melk.
  • Tussendoor eet ik niets. Het is zo makkelijk om wat noten, gedroogd fruit of zulks te pakken, maar liever gebruik ik deze dingen voor de hoofdmaaltijden. Noten in de salade, gedroogd fruit in zelfgemaakte granola.
  • Minder maaltijden. Ik streef naar twee, en weet dat het niet meer dan een kwestie van wennen is, want ik heb jaren zo gegeten. We eten zo veel uit gewoonte terwijl dat helemaal niet nodig is.
    Ik las dat pas in de tijd van industrialisatie mensen gingen ontbijten, daarvoor was twee maaltijden per dag de norm voor praktisch iedereen.
    Het is ook niet erg om met trek aan tafel te gaan. En trek verdwijnt meestal vanzelf weer als je jezelf afleidt.
  • Tandpasta houd ik voor gezinsleden. Gelukkig is die ik nu heb, heel vies (met Tea Trea olie, van Urtekram) dus ze doen er uit zichzelf al zuinig mee ๐Ÿ˜€ Voor mijzelf maak ik tandpoeder van baking soda, groene klei, pepermuntolie en xylitol.
  • Ik gebruik nauwelijks nog keukenpapier. Ik was al geen grootverbruiker en doe weken met een rol maar nu stofzuig ik ’s avonds de restanten uit het afvoerputje en dat gaat prima. Stofzuigerzakken hergebruik ik ook ๐Ÿ˜€
  • Wasmiddel is ook prima te halveren in hoeveelheid. De hoeveelheden die fabrikanten aanhouden, zijn belachelijk hoog. Ik was waar mogelijk in koud water (beddengoed, kleding van de man mij en de oudste kinderen) en dat wordt altijd schoon.
  • Ik gebruik minder kaarsen en haardhout. Omdat we overdag de kachel niet gebruiken, maar ook omdat ik het wil houden voor als het nodig is.
    Niet dat ik denk dat het stroomnet het zal begeven door Corona, maar ik vind het nu gewoon niet nodig. Het is ook redelijk warm in huis (16 graden als ik opsta, 19 op zonniger dagen) dus verwarmen beperken we tot iedereen ’s avonds stil zit.
    Tot de man begint te klagen over k-k-koud eigenlijk. Kaarsen branden vind ik nu ook niet nodig. We hebben als het donker wordt een paar lampen aan in de woonkamer, dat is genoeg.
  • Croutons zijn zo lekker. Klont boter en scheut olijfolie langzaam verwarmen, in blokjes gesneden brood(kapjes) en andere restjes erin, kruiden en wat zout erover en langzaam bruin laten worden. Af laten koelen en in de sla gebruiken. Of over soep.
  • Soep is ideaal. Goedkoop, vullend, gezond. Perfect voor restjes. Comfort food. Handige manier om je kinderen aan smaken te laten wennen van groenten en kruiden.
  • In veel gerechten is de hoeveelheid vlees probleemloos te verminderen. Pastasaus, wraps, stoofpotten etc.
  • Probeer eens pytt-i-panna. Dat is een Zweeds gerecht, bestaande uit restjes van maaltijden, gebakken. Een gekookte aardappel, wat gehakt of ham, bieten, gebakken ui, doperwten, stukjes wortel etc. Bakken in wat boter, en dan smaakt het eigenlijk prima. Gebakken ei er bovenop.
  • Leer kinderen ook met minder te doen. Geen eten pakken en niet opeten, een appel helemaal opeten in plaats van een heel dik klokhuis weg te gooien, theezakjes bewaren voor een latere kop thee en niet meer dan een kleine theelepel honing op je brood: kinderen die dingen niet waarderen en alles maar pakken alsof het niet op kan, zijn vervelend.
  • Accepteer geen ‘lust ik niet’. Onze derde van zeven was een drama met eten. Lustte niets behalve kale pasta. Maar elke. dag. weer. een flinke eetlepel proberen van groenten, een stukje vlees, en ‘niet zeuren’ over andere dingen en nu eet ze. Nagenoeg alles. Zonder zeuren. Zonder gedoe. Okee, haar alleen kale pasta laten eten was misschien goedkoper ๐Ÿ˜‰
  • Meer ‘staple foods’. Witte rijst, aardappels, zoete aardappel. (Geen pasta, dat is het ‘party food’ van de kinderen) Zeker als de verse groenten bijna op zijn. Ik eet ook liever Choriatiki (in een griekse taverna met een glas Restina) maar het heeft weinig zin om me daar druk om te maken.

We kunnen bijna eindeloos creatief zijn met wat we hebben, ook of juist als we minder hebben.

Je kan het zien als iets vervelends, of als een uitdaging om zelf beter te worden met je geld, je middelen en je gezondheid.

Ik ben nu een stuk zuiniger dan een maand geleden, en ‘opeens’ lukt het wel om maar drie keer per maand boodschappen te doen en uit te komen.

De dingen niet meer voor lief nemen. Angst voor schaarste omzetten in dankbaarheid voor wat je hebt.

We hebben in buitengewone tijden geleefd. Nu is het misschien tijd voor ons allemaal om weer normaal te gaan doen. Niet het normaal van begin 2020, maar misschien het normaal van 1920?