Linkjes!

Linkjes, dat heb ik al een tijdje niet gedaan geloof ik. Niet in grote hoeveelheden in elk geval. Dus voor wie zich verveelt…. en zin heeft in politiek incorrect lees- en kijkvoer….. Hier.

Allereerst de geweldige Edward Dutton. Theoloog, religieus antropoloog, evolutionair psycholoog en weet ik wat voor -oog nog meer, ik vind hem geweldig. Hij heeft het vaak over de verfoeilijke zaken als liberalen, moderniteit en feminisme.

Dertien mensen in Noorwegen overleden na het krijgen van het vaccin… (volgens grote mainstream krant VG)

Kan Het Vaccin de coronacrisis verergeren? Ja, zegt deze professor in de biologie.

Een prachtig stuk van iemand die om natuur geeft, over de faal die het nieuwe Nederlandse bosbeheer is.

Natuurbeleid moet af van de christelijke traditie van ‘heersen over de aarde’.

Gewoon, de hele site van Aukje – Natuurwijze. Ze heeft nu ook een webwinkel dus ik ga straks eens wat wierook en spulletjes bestellen bij haar omdat we zelfstandig ondernemers moeten steunen en omdat Aukje gewoon een prachtige wijze dame is

Over de oorzaken van jicht (niet vlees en vis, maar suiker). Ik herinnerde me deze post van Melchior Meijer omdat een kennis vertelde dat hij een nare jichtaanval gehad had. Melchior was medisch journalist en heeft omdat hij een brein en een hart heeft (zeldzaam in de journalistiek tegenwoordig) de journalistiek verruild voor de fietsenmakerij. Misschien helpt het iemand.

Natuurbeschermers: mogelijk een half miljoen haaien geslacht voor…. coronavaccins.

Dailymail: Bill Gates wil miljoenen tonnen rommel in de stratosfeer spuiten om ‘global warming’ te voorkomen.

Is veganuary healthy? (nee, duh)

20 getallen over 2020 die amper te geloven zijn.

Conflicterende belangen tussen Europese rechters en door Soros gefinancierde NGO’s.

Huisarts spreekt zich uit over vaccinatiedwang.

Lockdowns hebben geen nut.

Vaccinatie geen garantie voor uitroeiing virussen.

Update: 23 mensen overleden na vaccinatie, 13 bevestigd door vaccin in Noorwegen,

Opgeruimd in 2021

Foto door Anete Lusina op Pexels.com

Want weinig is zo fijn en makkelijk in het dagelijks leven om te ‘hebben’ als een opgeruimd huis. En dan niet opgeruimd als in: alles in kastjes en lades en handige opbergbakjes en op kleur gesorteerd maar als in: alles ontdaan van overbodige spullen en vervolgens blinkend schoon gepoetst, waarna een gevoel van tevredenheid, voldoening en helderheid ons deel is.

Er zijn een miljoenmiljard handige lijstjes op internet met alles dat je vandaag nog weg kan doen. Of dat je zonder spijt weg kan doen. Er zijn allerlei manieren zoals op dag 1, 1 ding wegdoen, op dat 2, 2 dingen of elke dag tien dingen. Of elke dag 1 ding, een jaar lang. Of gewoon met de botte bijl (en grote vuilniszak) je hele huis door. Whatever. Kies iets leuks 😉

Uiteindelijk blijft de vraag: waar wil je mee leven. Hoe wil je leven. Wat is je doel en past het behouden van artikel x,y of z, daarbij. Om welke reden bewaar je het en is dat een legitieme reden? Is er iets anders dat je evengoed kan gebruiken? En: waarom koop je het?

Kinderkleding bijvoorbeeld. Ik zie goed het nut van het op voorraad hebben van het een en ander aan buitenkleding. Als ik het voor een goede prijs vind bij de kringloop of anders tweedehands, neem ik het mee want op het moment dat bijvoorbeeld een skibroek nodig is, hangen ze alleen voor de volle prijs in de winkel. Maar om voor een kleine baby van alles van uitverkooprekken te plukken ‘op de groei’, daarmee sneed ik mezelf altijd in de vingers. Ze vertikten het om de juiste maat in het juiste seizoen te hebben, of er kwam een gulle gave van een andere moeder met iets grotere kinderen…

En je kan stapels kleding houden wegens onzekere tijden etc. Ik snap het, ik ben ook selectiever en bewaar in elk geval de basics voor de volgende. Maar: hoeveel heb je nodig? Als je beseft dat je ook overleeft met 1 exemplaar om te dragen en 1 ‘in de was’ kan je wellicht de overige 15 exemplaren, doorgeven.

Alleen houden wat je nodig hebt en alleen kopen wat je nodig hebt. Ik geef het voorbeeld van kleding maar dat geldt uiteraard voor alles. Meer dan 1 koffiekop, heb je niet nodig. Meer dan 1 set beddengoed wellicht ook niet.

Sommige dingen zijn lastig en kunnen jaren in de weg staan. Maar de opluchting als je besluit dat die spullen weg kunnen, is groot. Een ‘uitdoos’ kan helpen, naast je ‘donatiedoos’. Een tijdelijke plek voor je de dingen daadwerkelijk besluit weg te doen. Je verwijdert het ding uit je leven maar brengt het nog niet weg. Hoe voelt het, om het ding niet meer te hebben liggen in je kast? Goed, of mis je het? Voelt het goed, dan leg je het terug. Voelt het niet goed, dan bewaar je het.

Mijn ervaring is dat ik niets mis dat ik weg doe. Nooit. En als het al zou gebeuren, dan is dat ook nog wel te rationaliseren. Het zijn maar spullen en het is maar wat je jezelf wijsmaakt. Het is niet belangrijk in het Grote Geheel der Dingen.

Sentimentele dingen zijn lastig. Maar ook dat kan je oefenen en dat wordt makkelijker. Ook hier kan je je afvragen: waarom bewaar ik het? Is het niet belangrijker om die persoon te bellen, te schrijven, iets leuks te sturen, te bezoeken…. tenzij de persoon dood is uiteraard. Ik loop al langer met het idee om de foto’s van mijn familie uit de oude doosch in te scannen en rond te laten gaan in de familie, om mensen hun verhaal erbij te laten doen en daarvan een mooi album te maken. Met mijn opa en oma zijn al zo veel verhalen over vroeger verdwenen. Dat heeft toch meer zin, dan de soepkommetjes van oma in de kast te zetten ofzo.

Alleen leven met hetgeen je gebruikt en wat je plezier geeft, geeft helderheid en kalmte. En of je daarbij nu kiest voor een huis ‘vol‘, of voor leegte en licht, is niet van belang. Dat je stopt met het organiseren, bewaren en kopen van overbodige zaken, wel. Want rommel in huis is rommel in je hoofd. En een leeg huis is…. awel 😉 Een huis met alleen die dingen die de bewoners nodig hebben, waarderen en gebruiken, dat is precies wat we willen.

Juist in ‘deze tijd’. Want er is al genoeg om te doen en om ons druk om te maken, zonder dat de frustraties van decennialang spullen bewaren ons dagelijks frustreren.
Een kast ontrommelen, zonder podcast of youtube of ander geklets aan je hoofd, kan zeer ontspannend zijn. Richt een ruimte in voor de spullen die je niet meer nodig hebt en zorg dat je meteen een goede scheiding maakt tussen verkopen – weggeven – weggooien – teruggeven etc. Het kan alleen maar beter worden.

Wat je bewaart of wegdoet, bepaal je zelf. Je kan eindeloos op internet blijven zoeken naar ‘inspiratie’ maar je eigen doelen formuleren hierin is veel belangrijker.
We zijn zo gewend om te kijken naar anderen met alle sociale media en pinterest, dat onze eigen ideeën hierover, verdund kunnen raken en verwachtingen onrealistisch. Niets mis met wat goede ideeën zo nu en dan, maar realistisch blijven is belangrijk, net als jezelf niet vergelijken met anderen. Althans, niet meer dan strikt noodzakelijk 😉

Documentaire over de gevaren van uw klik- en scrollgedrag.

Een kijktip, over de wondere wereld van de sociale media, die zoals we weten natuurlijk geen mensliefhebbende, filantropische gezellige sociale verbindingsverschaffers zijn maar ‘personal data mining’-wolven in schaapskleren.

En de kritiek komt niet van chagrijnige, oude, luddiete, anti sociale tegenstanders van digitale verbinding maar van de ‘uitvinders’, ceo’s en engineers van de giganten zelf.

It’s check mate on humanity.

Donderdagmorgen….

Foto door Nao Triponez op Pexels.com

En toen was ik moe! Gisteren viel ik om half tien in slaap en wakker worden om half zeven was nog lastig. Wat was er zo vermoeiend? Geen idee! Maar soms is dat blijkbaar nodig. Lekker gezellig ook wel 😉 Ik heb wel heerlijk geslapen want we hadden ‘warme flessen’ mee naar bed genomen. Als het koud is, maak ik die voor de kinderen. Gewoon een glazen fles met goed afsluitende dop vullen met water uit de kraan, dat hier echt loeiheet is. Maar het was nu zo fris, dat ik er ook een voor mij en de man in bed gelegd had. Heerlijk!

Het is behoorlijk koud, ’s nachts wordt het rond de -10 en door de wind is de gevoelstemperatuur nog vijf graden lager. Ik vind het zo grappig om te zien hoe sommige youtubers het leven in een Scandinavische winter weergeven, in de middle of nowhere.

Het ziet er zo romantisch uit… Met de houtkachel aan binnen en bij kaarslicht, of huppelend in een verantwoorde jurk door de sneeuw, stralend uitroepend hoeveel ze van ‘the nature’ houden. (insert gek dansje).
Nou ben ik geen watje (we zwemmen nog steeds bijna elke dag in zee) maar ik vraag me af wat ze door de aderen hebben stromen. Antivries? Of is het misschien gewoon alleen maar voor de camera? 😉 Het is gewoon KOUD, haha. Intens mooi, maar pijnlijk koud.

De lucht is nu een raar kleur lila, prachtig! Op de grond een klein laagje poedersneeuw. Aan het water en de wolken te zien, waait het behoorlijk.

De vogeltjes hebben het ook vast koud, dus die worden wat extra verwend. Ik geef ze zonnebloempitten, (biologische) kattenbrokjes, havermout, aardappel…. en dat wordt zeer gewaardeerd.
Ik las in het boek van Peter Wohlleben dat kraaien soms dingen meebrengen, als bedankje. Dat vond ik zo gaaf om te lezen en het verklaart ook de dingen die we hier zo nu en dan vinden. Een glitterhartje, haarspeldjes, een plastic hagedisje en meer dingen waarvan ik 100% zeker wist dat het niet van ons was en ook niet door iemand anders hier neergelegd kon zijn omdat hier simpelweg nooit iemand komt.

Morgen gaan de kinderen de hele dag schaatsen met school. Het is koud maar er ligt geen sneeuw en de meren zijn inmiddels helemaal dichtgevroren, ook het meer naast de school. Er is in het dorp een soort ‘schuur’, waar kinderen buitenspeelgoed zoals fietsen, stepjes, schaatsen en ballen kunnen lenen, dus ik hoop dat ze nog schaatsen hebben, we gaan vanavond even kijken. Het gebeurt niet vaak dat we kunnen schaatsen omdat er meestal een pak sneeuw bovenop het ijs valt.

Ik moet ook nog boodschappen doen vandaag. Gisteren hebben we de laatste restjes van praktisch alles opge’gourmet’. Fijn, een lege en schone koelkast. Mijn ‘voornemen’ was om simpeler eten te maken, en dat lukt me tot heden best goed. Vooruit koken doe ik niet meer. Ik was de ‘administratie’ met alle bakjes en restjes beu. Simplify, simplify en simplify dan nogmaals. Net zo lang tot er bijna niets meer is om te ‘simplify’en’ 😉

De kleinste ligt nog steeds te slapen en dat is heerlijk. Om de wereld langzaam wakker en licht te zien worden, de wolken te zien veranderen, de vogels te zien die zich tegoed doen aan van alles… in stilte. Ze is niet het makkelijkste kind dat ik heb gehad, zeg maar 😉

Afgelopen dinsdag was ze met de man naar het trollenpad geweest. Sindsdien heeft een obsessie met kabouters. En trollen. Het is ook wel heel leuk gedaan. Heel Noors. Kinderen een beetje bang maken, is ook best Noors, haha.

In elk geval…. het is wel echt licht geworden nu. Ik ga maar eens wat nuttigs doen denk ik.

Nog maar eens over de huidige poppenkast.

De afgelopen dagen heb ik me fijn bezig gehouden met allemaal dingen die ik al een tijdje wilde aanpakken in huis. Op het gemakje. Weinig gedoe aan mijn hoofd van nieuws over allerlei vervelende dingen, behalve Bakkie met Bergsma. ‘Ik vind haar zo vreselijk cynisch’ zei een penvriendin. Ja, gek he, denk ik dan. Als je beseft wat er momenteel gebeurt. Als. Want veel mensen lopen nog steeds sinds -sinds maart- achter de wortel aan van ‘straks gaat het beter, als we ons nog maar ‘even’ aan de maatregelen houden’.

Een huisarts wordt van twitter verwijderd omdat hij het ‘misleidende’ bericht schreef tijdens zijn dienst nul coronapatienten te hebben gezien.

Als je dan de cijfers bekijkt op de site van eenvandaag, denk ik: dat zou best eens kunnen kloppen. In twee weken tijd 718 besmettingen, gemeten met een notoir onbetrouwbare test. Zes ziekenhuisopnames.
4 Mensen overleden.
Verdrietig maar nu niet echt een reden voor schoolsluitingen, winkelsluitingen, mondkapjesplichten en avondklokken. Toch?

1700 mensen in het ziekenhuis, op een bevolking van 17.000.000. Daarvoor moet alles kapot.

Nee… want dat virus is niet DE reden van de maatregelen. De maatregelen gaan om controle. Het is de ideale dekmantel om van alles te verbieden en mensen die tegengeluiden laten horen, te chanteren. ‘Door jou lig ik straks in het ziekenhuis!’

Waarom worden waarheid en het andere geluid zo keihard gecensureerd? Waarom moeten kleine bedrijven sluiten en blijven de grote gewoon open? Waarom moeten er mondkapjes gedragen terwijl dat in april nog allemaal onzin was volgens de deskundigen? Waarom moet er lockdown op lockdown terwijl inmiddels toch wel duidelijk is dat die niets uithalen? Waarom gaat cashgeld zo langzaamaan eruit? Waarom zijn de pensioenen ‘weggegeven’ aan Zuid Europa? Waarom mag er niet ook eens goed nieuws in de krant of op televisie maar is het alsmaar weer nieuwe ellende?

Lopen de doodsgevallen niet op, dan zijn het de ziekenhuisopnames. Zijn die het niet, dan de besmettingen. Is dat geen reden meer tot paniek dan komt er een Engelse variant. Ja, dat doen virussen. Ze worden ze besmettelijker, maar minder dodelijk. Wat voorspelbaar.

Waar is de menselijkheid gebleven? Waarom zijn mensen dit normaal gaan vinden? Is dit een manier om te leven? Je je hele leven laten afpakken voor een virus met de mortaliteit van een flinke griep? Mensen alleen laten sterven? Mensen met andere ziektes en bevolkingsonderzoeken maar even on hold zetten, met alle gevolgen van dien?
Gommers roept nu zelfs op om maar even niet zwanger te worden. Waar bemoeit deze man zich mee? Het is beter als mensen niets hebben om voor te leven en voor te sterven. Als ze geen kinderen hebben, voor wie ze een wereld in vrede en vrijheid willen bewerkstelligen.

Want minder mensen, dat is natuurlijk het doel. Ze zijn maar lastig te controleren, hoewel de elite er nu natuurlijk, met een groot deel van de wereld letterlijk verslaafd aan Stasibook en Instagram en de handige dingetjes van Google, er wat handige tools bij heeft.

Controleer het geld en je controleert de mensheid. En wie controleert het geld? Niet de bank. Niet de overheid. Centrale Banken. En dat zijn geen ‘spaarpotjes’ van de gewone banken, geen door goud gesteunde reserves maar de allermachtigste mensen van de hele wereld, zodoende. Wie zijn het? Waar maken ze het geld van? Een interessante vraag om eens te onderzoeken als je het antwoord niet weet.

Langzaamaan worden de mensen warm gemaakt voor een volledig digitale euro. Is dat gevaarlijk? Levensgevaarlijk. Gedraag jij je niet zoals het systeem wil, omdat je onwelgevallige dingen post op sociale media, je je vaccintjes niet neemt of omdat je bij een protest bent gespot, dan zijn je centjes maar eens weg. Dat human credit-systeem, mooi. Werkt in China ook zeer doeltreffend. Rutte heeft onlangs nog met de premier van China gesproken over de Chinese mensenrechten, twitterde hij. Niet over de abominabele toestand ervan, nee. Dat zei hij niet.

PayPal doet het ook al bij kritische burgerjournalisten op YouTube: jij draagt niet de blije boodschap van de Great Reset \ Fourth Industria Revolution \ Transhumanisme \ Wokeness uit en jij bent ons te kritisch, dus wij faciliteren jou niet meer. De baas van PayPal is uiteindelijk een van de oprichters van Facebook, en evenmin heel erg begaan met het lot van ons mensen.

En ik weet het, de mensen die geloven dat we hier weer uit gaan komen en dat alles na massale vaccinatie weer wordt als vroeger, kijken dit toch niet. Er zijn mensen die worden nooit wakker.

In de tweede wereldoorlog was er een Poolse ‘spion’ in Auschwitz. Hij had zich laten arresteren en had een netwerk opgezet om de boel omver te werpen met hulp van buitenaf. Met gestolen en gevonden spullen had hij een radio bij elkaar geknutseld. Een wonderlijk verhaal. En toen kwamen na de gewone afvalligen, de Joden binnen. Die massaal vergast werden. En wat gebeurde er? Hij werd niet geloofd. Niet door de mensen buiten het kamp en tot en met Churchill die het verhaal ter ore kwam, verklaarden hem voor gekkie.

Waarmee ik maar wil zeggen: er zijn mensen die zien wat er gebeurt, uiteraard allemaal vanuit hun eigen referentiekader. En het grote publiek, ziet het laat of niet. Die laten zich in slaap sussen of juist in angst houden door de mainstream media en de makkelijkste oplossing.

Want: het is toch ook veel makkelijker om in de leugen te geloven? Om ‘samen corona te verslaan’? Om een vaccin te nemen, zonder dat je ook maar een blik hebt geworpen op de bijsluiter en even de ingrediënten hebt gegoogled? Om te blijven denken dat het straks weer allemaal is zoals in 2019, als je nog maar even braaf doet wat ‘ze’ zeggen? Om niet de andere kant van het verhaal te kijken? Om braaf mee te gaan met de stroom en mee te kletsen met iedereen die dit ook volledig normaal en gepast vindt? Want vrienden maak je niet echt, als je zegt dat en waarom je de maatregelen niet alleen onzin vindt, maar ook een groot gevaar voor de hele samenleving.

Mij maakt dat niet zo uit. Ik zeg liever wat ik vind dan dat ik hypocriet hier ga zitten typen wat een zorgen ik me maak om in het echte leven de mainstream media na te bauwen in gesprekken met anderen.

Dit wat er nu gebeurt, is ook onvoorstelbaar. Maar dat was het communisme in Rusland ook. De genocides in WOII. Of het huidige systeem in China. Of noem de voorbeelden maar op uit de recente geschiedenis.

Oh ja, filmpje. Hier.

Want over die vaccins. Voor je besluit dat gif in je armen te spuiten, kijk dan eens deze uitzending. En vraag je vooral nog eens af waarom je nooit enig leefstijladvies of preventie door middel van gezonde voeding en extra vitamine D hebt gekregen van onze grote leiders, iets dat bewezen zeer effectief is in het voorkomen van ziektes.

Niet heel gek, als je de 50 kilo overgewicht van Erna Solberg, de 80 van Maggie Blok of het overduidelijke drugsgebruik van de gezondheidsminister in ogenschouw neemt, maar toch.

Professor Dr. Theo Schetters is al 40 jaar actief in de vaccin industrie en heeft zelfs enkele patenten op zijn naam staan. Hij is dus niet tegen vaccins maar maakt zich grote zorgen over het huidige mRNA vaccin en de korte testperiode die het heeft doorlopen waarbij heel veel zaken onzeker zijn. Programmamaker Flavio Pasquino praat met de routinier over het fenomeen “messenger RNA vaccins”, de risico’s en de merkwaardige uitingen van het CBG (commissie beoordeling geneesmiddelen) tijdens de persconferentie waarbij de EMA goedkeuring werd toegelicht. In de video tonen we ook interessante fragmenten van Dr. Andrew Wakefield, die de situatie vergelijkt met experimenten uit Jurassic Park. Ook laten we Adrian Hill aan het woord, een gerenommeerde onderzoeker – die nauw samenwerkt met de WHO t.a.v. HIV vaccins – die met een meta analyse van ivermectine een doorbraak denkt te zien als medicijn tegen Covid-19.

En…. hoe is jouw relatie met de overheid?

Een half jaar zonder smartphone

Foto door Maria Orlova op Pexels.com

Een half jaar geleden besloot ik, na behoorlijk naar haat overgeslagen haat-liefde verhouding met mijn telefoon, hem uit te zetten en te verruilen voor een simpele nokia. Zo een om mee te bellen en verder niets. Ja, ‘snake’ spelen, maar dat is niet zo mijn idee van lol.

Vervolgens was mijn smartphone in een zak met knuffelbeesten van de kinderen gekomen, wat ik niet wist tot ik hem vorige week bij toeval terugvond. Maakte niet uit en bovendien was het meteen een goede manier om er helemaal van genezen te zijn.
Toen ik hem terugvond, heb ik hem twee keer meegenomen tijdens een wandeling omdat hij makkelijker in mijn jaszak past dan mijn camera. Verder doe ik er niets mee. Geen wifi, geen google, niets.

Ik weet ook vrij stellig voor mezelf dat ik nooit meer een smartphone zal nemen, om meerdere redenen.

Privacy.

‘Je zet zelf toch ook van alles op internet’. Ja, dat weet ik. Dat doe ik zelf. Op mijn eigen blog op mijn eigen domein waarbij ik alles wat ik erop gooi, zelf controleer. Als ik mijn smartphone gebruik weten google, facebook en al die andere mensen achter de mooie gratis apps, precies waar ik geweest ben, in de buurt van wie, wat ik gezegd heb, wat ik opgezocht heb, waar ik een foto van heb gemaakt en een hele rij andere dingen waar je misschien niet eens weet van hebt. Dat is nogal een verschil.

Verslaving. Of op zijn minst afhankelijkheid.

Het is gewoon te makkelijk om hem ‘even’ te pakken. Even het weerbericht te kijken en gelijk ook even hier en daar en oh ja, dat wilde ik ook nog even opzoeken en voor je het weet, is het een kwartier verder. Of meer, want de tijd achter een scherm gaat sneller dan de tijd op je balkon met een kopje thee en verder niets in je handen.

Andere zorgen.

Ik heb nooit gevoelige informatie op mijn telefoon gezet maar het is zo makkelijk om de bankier-app of de digid-app of de Noorse variant ervoor, te gebruiken. Maar willen we dat? Hoe veilig is het? Hoe makkelijk zijn data te stelen en door wie?

We worden ervan afhankelijk. Als ‘Vipps’ hier eruit ligt, waarmee je kleine bedragen over kan maken aan de hand van mensen hun telefoonnummer, staat het halve land op zijn kop. Als mensen hun telefoon kwijt zijn, raken ze in paniek.
Jongeren schijnen zichzelf liever van milde stroomschokken te voorzien dan zonder hun telefoon de dag door te moeten komen, en ik gok de meerderheid van de volwassenen ook.
Informatie staat op de telefoon en niet meer in ons hoofd. Het is bewezen dat kinderen beter leren als ze lesstof zelf op pen en papier moeten samenvatten dan wanneer ze op een chromebook kunnen typen. Dat wist ik ook zonder onderzoek wel en dat ons IQ massaal achteruit gaat, ook. Maar ook dat ligt vast: we worden dommer en afhankelijker.

Want in plaats van iets te moeten onthouden, gaan we nu gewoon naar wikipedia. Dat dat inmiddels ook het gereedschap van de globalistische linkse maffia is, hindert niet. Het is gratis en makkelijk en derhalve waar want waarom zou je verder kijken dan de eerste pagina van google lang is.

Ik wil niet afhankelijk zijn van het ding en ik wil niet dat ‘het’ dingen over me weet. En natuurlijk, ik gebruik ook een laptop, kijk youtube, stuur soms een email met hotmail (en als ik braaf mijn protonmail plus adres gebruik heeft de ontvanger vaak gmail of hotmail, dus dat maakt ook niet uit).

Ik gebruik Telegram op de laptop, Spotify is ook met een gewone laptop te openen en zelfs foto’s posten op instagram is mogelijk, hoewel ik dat laatste niet meer heb, om reden hieronder door JP mooi benoemd.

(Posten op instagram met een gewone laptop: ga naar instagram, rechtsklik ergens in het wit en kies ‘element inspecteren’ of iets in die strekking. Dan krijg je een boel technisch gedoe onder je scherm, inclusief een aantal icoontjes, waarvan er eentje met wat fantasie lijkt op een smartphone naast een tablet. Daar klik je op en dan F5 je een paar keer, tot je precies het scherm krijgt dat je normaal op je telefoon hebt. Het werkt niet optimaal, maar goed genoeg vond ik.)

Ik mis hem dus totaal niet. En natuurlijk zijn er mensen die het apparaat niet 40 keer per dag pakken omdat ze enorm veel zelfcontrole hebben. Ik zat er ook niet constant mee, maar ik merkte wel dat ik mezelf dan ‘actief’ moest gaan verbieden om hem toch even te pakken om iets te checken, te kijken, te doen, te sturen, te ontvangen etc.

En ik heb helemaal geen zin in zulke wilskrachtoefeningen. Dat is hetzelfde als met chocola: als het voor mijn neus ligt vind ik het lastig er niet op zijn minst aan te beginnen maar is het er niet, dat taal er ook niet naar.

Ik vind het fijner, rustiger en kalmer zonder smartphone. Als ik iets leuks zie dan denk ik niet ‘ooh, daar ga ik een foto van maken’ maar ik neem gewoon het moment in me op. Tenzij ik bewust een camera meeneem. Een verloren moment is gewoon dat, hoewel ‘verloren’ niet de juiste omschrijving is. Even wachten tot het theewater kookt is prima, ik hoef niet snel even mijn telefoon te checken dan. Als ik het bos in loop zonder telefoon, heb ik zelfs de illusie een vrij mens te zijn 😉

Constant verbonden zijn, ik vind het onvrijheid. Ik hoef niet altijd bereikbaar te zijn. Sterker nog, liefst zo min mogelijk. Zo houd ik zelf de regie over wat ik toelaat in mijn leven.

Praktisch?

Nee. De school geeft sommige meldingen door via een app en dat is vervelend. De man heeft een smartphone van werk en als het nodig is, stuurt hij me een berichtje of belt om iets te zeggen. Gebeurt een paar keer per jaar, bijvoorbeeld als de plannen om ‘på tur’ te gaan opeens veranderen door het weer ofzo.
Ik heb niet de app van de winkel dus om mijn 2% geld terug te krijgen, moet ik een pas meenemen met de code die ik altijd vergeet en momenteel niet eens heb.
Foto’s die ik maak moet ik met een kabeltje op de laptop zetten. Is ook een halve minuut werk.
En soms kan je lid worden van een winkel en korting krijgen, mits je een app of telefoonnummer geeft. Maar het nadeel is dan dat je tig keer per week debiele berichtjes krijgt over de zoveelste sale van rotzooi die niemand nodig heeft. Dus ik bedank dan liever en behoud mijn rust voor die paar euro ‘winst’.

We zijn gewoon zo gewend dat alles binnen een ‘swipe’ geregeld is, maar hoe erg is het, als het dat niet is? Dat je thuis achter een laptop moet zitten om iets te betalen? Dat je gewoon een mooie zonsondergang moet beleven in plaats van een foto ervan maken om die op instagram te zetten? Dat je zelf iets moet onthouden in plaats van er een app voor aan te schaffen?

Ik mis hem niet en dat kleine beetje ‘ongemak’ van het niet hebben, weegt niet op tegen de vrijheid die het geeft om niet afhankelijk of bezig te zijn met scrollen, checken, swipen en liken.

Maandagmorgen.

Het is bizar weer. Het heeft flink gevroren de laatste dagen, zonder dat er sneeuw lag. En dat is slecht voor de teken, en dat is goed. Maar nu regent het en alle regen vriest vast aan de grond en daarom is het spekglad. De Golf, waar de man mee naar werk rijdt, kwam simpelweg niet de oprit op gereden en op de brug rijdt men stapvoets.
Dat zegt best wat, want over de laag ijs die er gisteren al op de weg lag, rijden de meesten gewoon een normale snelheid, want spijkerbanden. De schoolbus komt voorlopig niet want er staat een gestrande auto in de weg voor de bus en dus moet er eerst gewacht worden op het bergingsbedrijf.

Wordt er dan niet gestrooid? Nee, want de strooiwagen is ook van de weg gegleden 😀 Serieus. En ik hoor net van de man dat op het eiland tegenover ons huis, er al zeven auto’s de berm in waren gegleden.

Ligt ook niemand wakker van hier. Sørlandsvinter en dat betekent sneeuw, dooi, spiegelglad ijs, sneeuw daar bovenop, dooi en de dag erna ijzel en dat maanden lang.

Alleen ziet de maandag er nu iets anders uit, met iedereen onverwacht thuis. Ik had eigenlijk best zin in een dagje relatieve rust na een druk weekend waarin ik het idee had weinig meer te doen dan iedereen zijn rotzooi achter z’n kont op te ruimen en 500 keer hetzelfde te moeten zeggen. Soms heb je zo’n dag hè?

On a positive note: de man verkocht zijn poedercoatspullen en een set winterbanden van de oude bus en dat leverde 10.000 kronen op. En extra ruimte, dus ik ga straks eens fijn wat dingen opnieuw indelen. Hoe minder er op de vloer staat, hoe makkelijker.

Wandelen was gisteren ook een uitdaging. Plekken die normaal drassig waren, waren nu een ijsbaan. We zijn maar omgekeerd en hebben heel braaf een rondje gedaan over het wandelpad. Was ook fijn! Het is zo mooi deze dagen met de zon zo laag en alles in rust. Ik houd intens veel van januari.

Ik begrijp niet hoe mensen dit een depri maand kunnen vinden. Ik vind het een verademing na de beklemmende decembermaand met het teveel aan alles. Het licht komt langzaam terug: om kwart voor vijf was het nog niet stikdonker gisteren en nu om 9 uur is het alweer behoorlijk licht, ondanks dat het een grijze grauwe, mistige dag is.

Morgen is DL2 jarig. Ze wordt 8. Ze wilde net zo’n gitaar als haar zus (een ukulele), een taart die haar andere zus altijd heeft en een haakje om spullen op te hangen. De cadeautjes komt netjes van de kringloop en lokale winkels. De man is morgen vrij en ’s ochtends mogen ze pannenkoeken als ontbijt. Hij kan ze dan naar school brengen, zodat we iets langer de tijd hebben. En er moet ook nog een kinderfeestje gevierd worden geloof ik, maar dat is van later zorg. Hoewel ik eigenlijk geen idee heb hoe dat nu zit met ‘de regels’.

Verder is het leven nogal rustig hier. Gewoon, zoals altijd….

Ik bedacht gisteren dat ik me niet echt meer kan herinneren hoe het leven ‘vroeger’ was. Met een baan, wonend in Nederland met constant drukte om me heen. Het lijkt zo lang geleden, een ander leven. En dat is het ook.

Langzaam…. en dat is goed. Saai? Wellicht. Doorsnee? Nee, niet in deze tijd. Mooi, kalm, rustig, eenvoudig.

Tevreden met weinig. Wat heb ik nodig? Mijn man en kinderen. Boeken. Hout voor in de kachel. Koffie. Simpel eten. Een kalme omgeving. Fijne dingen om te doen. Natuur. Pen en papier en inkt. Kaarslicht.

We leven nu en ik kan wensen dat dingen anders waren, maar dat heeft zo weinig zin.

Ik houd me zo veel mogelijk afzijdig van ‘de wereld’ en dat bevalt me prima.

En nu is het tijd om eens iets te gaan doen. Fijne maandag!

Na de bui.

Zo. Mijn bui van Doom & Gloom is weer over, voorlopig. Ik was het vanmorgen echt zo zat. Zulke momenten zijn er maar daarna is het zaak mezelf bij elkaar te rapen en een schop onder de kont te geven. Door!

De hele situatie in Amerika, de in scene gezette rellen (alsof je het Capitool zomaar binnenwandelt, mijn hemel ze geloven het nog ook, de kijkbuiskindertjes), de Noorse justitieminister die onderzoekt of er een ‘portforbud’ kan komen (avondklok) en het idee naar het winkelcentrum te moeten vol vrijwillig gemuilkorfde malloten op een ijskoude dag en loodgrijze hemel: ik zag de vier ruiters van de apocalyps al aan komen galopperen.

Het is belangrijk (vind ik nu) om enerzijds op de hoogte te blijven want wat er nu gebeurt is zo groots, zo ingrijpend. Nog niet voor mij in het dagelijks leven, maar nogmaals: ik maak me geen illusies. Dit gaat ons raken.

Ik blijf me uitspreken over de situatie maar laat het me niet onder de huid zitten. Ik weet echter dat als ik mezelf ga lopen oppeppen dat het allemaal zo erg niet is en dat het allemaal wel goed komt, ik alleen maar vatbaarder wordt voor ‘tegenslagen’. Dus de doom & gloom even voelen en vervolgens van me afschrijven, hier of op papier, werkt het beste.

En toen ging ik naar het winkelcentrum. Het viel mee. Ik vond helaas helemaal niets bij de kringloopwinkels maar slaagde wel voor warm wollen ondergoed (bestaat meestal uit een set of een losse longsleeve en wollen lange broek voor onder een andere broek), een winterjas en wollen trui voor de jongen, handschoenen voor iedereen, warme leggings voor DL2, wenkbrauwpoeder gemaakt in de EU, beenwarmers en thermoleggings.

Hoe lang woon je nu al in Noorwegen hè, zou je denken. Compleet overvallen door de winter 😉 maar zo lang niemand klaagt, ga ik ervan uit dat we alles nog hebben en dat wat we hebben, geschikt is.

Daarna was ik echt wel gaar. Het winkelcentrum is gigantisch en als je er geen dagtour van wil maken, moet je met de auto van winkel naar winkel rijden. Het zijn eigenlijk winkelcentra aan elkaar geplakt, sommige verbonden met lange overdekte viaducten en heel grote winkels er omheen. Bouwmarkten, een soort Scapino, lampenwinkels, autohandels, garages…. Så koselig!

Dus, wat hebben we geleerd?

  • Plannen is belangrijk. Nu ik het bedenk heb ik, misschien ook door de enorm milde herfst (tot in december hadden we dagen boven de 10 graden) helemaal niet het idee gehad van: ik ga eens iets voor de winter regelen.
  • Tegenslagen gaan er meer en meer zijn. Ze moeten verwerkt en daarna het hoofd geboden. Op een of andere manier. ‘Sit with it’ is voor veel dingen een goede oplossing. Gewoon even door het rotgevoel heen. Niet afleiden, niet in zware gedachten verzinken maar gewoon: accepteren dat het zo is.
  • Deze tegenslagen zijn bedoeld om ons te pesten. Te kleineren. Ze zijn onderdeel van het plan. Net zoals dat een mondkapje niet bedoeld is om een virus te vangen maar om je menselijkheid af te nemen, je gezondheid te ondermijnen en te kijken hoeveel mensen gedwee zijn.
  • De site nooit.nl is een prachtig alternatief voor nu.nl
  • Winkelcentra zijn energieslurpers en dienen zo veel mogelijk vermeden te worden.

En morgen… is het vrijdag. Ik heb zin in het weekend, in de man thuis, in een lange wandeling, in rustig aan doen, boeken lezen en blijheid.

(en de man had ook weer another boring day at the office ;)) Moest een bootje naar de stalling varen dat twee uur varen weg lag…. Kon erger)

Alles wordt u afgenomen. Ook uw waardigheid.

bron> weforum.org/

Een gezellig artikel op de site van het WEF.

Wie zijn het WEF?

Het World Economic Forum (Wereld Economisch Forum of WEF) is een jaarlijkse bijeenkomst van de CEO’s van de grootste bedrijven ter wereld, internationale politici (presidenten, ministers-presidenten en anderen), intellectuelen en journalisten, in totaal zo’n 2500 personen. Het WEF organiseert jaarlijks in de winter een jaarvergadering in Davos en diverse regionale conferenties op alle continenten. Omdat in Davos de invloedrijkste personen, onder wie vele staatshoofden, samenkomen, is het een invloedrijk platform.

Het WEF werd in 1971 opgericht door Klaus M. Schwab, een Zwitserse hoogleraar en zakenman. Het hoofdkantoor bevindt zich in Genève, waar het geregistreerd staat als non-profitstichting. Hier werken rond de 400 mensen met ruim 50 nationaliteiten (jaarverslag 2011-2012).

In de raad van toezicht hadden in 2020 zitting onder anderen Al Gore, oud-vicepresident van de Verenigde Staten, Christine Lagarde, voorzitter van de Europese Centrale Bank, en Feike Sijbesma, bestuursvoorzitter van DSM en lid van de raad van commissarissen van De Nederlandsche Bank (DNB) en Sigrid Kaag, minister voor Buitenlandse Handel en Ontwikkelingssamenwerking.

Partners waren in 2020 onder andere Shell, Schiphol, Rabobank, KPN, ING Groep, ABN AMRO, Heineken, Europese Bank voor Wederopbouw en Ontwikkeling (EBWO), Europese Investeringsbank en Apple.

Bron: wikipedia

Kortom, het WEF, dat zijn de mensen die beslissen wat er gebeurt in de wereld. Het is niet heel toevallig dat je wordt doodgegooid met Sigrid Kaag, ondanks dat zij en haar partij niets voorstellen.
Als je meer wil weten over Al Gore en hoe hij stinkend rijk werd met zijn gewauwel over stijgende zeespiegels, is de film Planet of the Humans van Michael More een aanrader. Verwijderd van YouTube, hetgeen tegenwoordig aangeeft dat de waarheid aan het licht wordt gebracht.
Meneer Sijbesma is ook zeker de moeite waard om eens verder te onderzoeken. Al die moerasfiguren.

Het kost wel meer moeite dan het Acht Uur Journaal kijken en jezelf voorhouden dat meneer ‘Bek Houwe’ en ‘Handen Stuk Wassen’-Rutte het beste met je voorheeft.

In het artikel gaat het erover dat men ‘vreest’ voor (lees: hoopt op) K-shaped recovery. Die moeten we zo voor ons zien:

bron> weforum.org/

Alle macht voor de Groten der Aarde (verenigd in onder meer het World Economic Forum) en het gepeupel ‘down the drain’. Maar misschien wel met een heel eerlijk basisinkomen. Iedereen even miserabel, wat heerlijk!

Nee…. dat zouden ze toch nooit doen?

Nee joh.

Al die belastingvoordelen voor grote bedrijven.
Grote bedrijven die overal de meest lelijke panden mogen neergooien, terwijl de kaasboer beboet wordt als zijn uithangbord vijf centimeter uitsteekt.
De postbusfirma-facilitatie waardoor bovengenoemde maffia er met een paar honderd euro belasting per jaar vanaf komt.
De enorme regeldruk voor kleine ondernemers.
Steeds hogere belastingen voor zelfstandigen.
Het sluiten van kleine ondernemingen tijdens lockdown.
Het openhouden van de grote supermarkten en andere giganten.
De staat die bepaalt wat ‘essentiële’ producten zijn. Niet u, de staat. (het is maar voor even hoor)
Wel massaal mogen winkelen bij ikea, maar niet elkaar mogen ontmoeten in een klein café (horeca is verantwoordelijk voor 3% van de besmettingen)

Etc.

Wat denken mensen. Dat dit ‘toevallig’ gebeurt? Dat dit wordt gedaan om ‘ons’ te beschermen? Waar tegen? Een virus? Serieus.

Ik moet er niet kwaad om worden maar wachten tot de massa uit het welvaartscoma komt en stopt met wauwelen: ‘we hebben het toch goed’. Serieus? Hebben we?

Lekker onzichtbaar met een mondkapje, alles vanachter een scherm doen (comfortabel vanuit je luie stoel) en laten we vooral oma beschermen door haar feitelijk nu al dood te verklaren. Over een paar maanden is ze vermoedelijk overleden aan eenzaamheid maar gelukkig hoef je toch niet naar de begrafenis wegens ‘besmettingsgevaar’.

Van mij mag er heel veel, veel minder. Maar van die andere dingen, hebben we zo veel meer nodig. Liefde, familie, vrijheid, natuur, lokale ondernemingen, cultuur, aandacht voor elkaar…. en dat wordt nu allemaal kapot gemaakt. Als het aan vele politici ligt, is je eigen lichaam straks niet meer van jezelf. Lekker een amper getest vaccin erin tegen een ziekte met 99,8955% kans op overleving.

Ik zou bijna gaan lachen als binnenkort de Zwarte Dood weer wakker wordt uit het smeltende ijs van de toendra.

Die foto van dat kindje, die zegt zo veel. Het mondkapje dat geen virusdelen tegenhoudt, geen besmetting voorkomt, maar wel de identiteit van de persoon ontneemt. En vrije, frisse lucht.
Bij een KIND! Een kleuter. In angst, te zien aan de ogen.
Een infrarood thermometer, gericht op de pijnappelklier, het ‘derde oog’, het centrum voor intelligentie, gevoel, ons natuurlijk ritme, bewustzijn, intuïtie. Dat is NIET voor niets.
De handjes in bidhouding. Heeft uiteraard geen effect.

Dat is hoe ze u graag zien. Als kinderen. Hopeloos overgeleverd aan de ‘goden’. Je kan bidden wat je wil maar je bent niets. Een consument, een nummer, al dan niet met een vaccinatiepaspoort. Ruilen, je gezondheid tegen wat extra mogen consumeren?

Dat er nog steeds mensen zijn die niet zien wat er gebeurt en er zelfs in meegaan, dat beangstigt me meer dan de plannen die boven ons hoofd hangen.

Hoe komen spullen het huis in (en hoe het te voorkomen?)

Wat heb ik nu elke keer op te ruimen, vraag ik me dan af. Een kritische blik in wat ik naar de kringloop breng, vertelt het me.

  • Te klein geworden en ongedragen (kinder)kleding. Het is zo gauw te veel. Het meeste is van de jongen of van de kleinste, dus gek is het niet. Ik kan dat niet doorgeven aan een volgende.
    Van mijzelf was het kleding die wat te groot geworden was, die ik wel nog had bewaard maar waarvan ik niet geloof er ooit nog in te gaan passen. Maar steeds als ik het aantrok, ergerde ik me aan te wijde mouwen enzo. Dus exit, toch maar.
    Oplossing: bij mijn ‘uniform’ voor de kinderen blijven van zwarte leggings met een longsleeve en een vest. Ze willen soms wel eens iets anders maar 95% van de tijd, dragen ze toch hun ‘uniform’. En dat geldt ook voor mij 😉
  • Spullen die ze graag wilden bij de kringloop, waarvan ik zei ‘oh, doe maar dan’. Puzzels die een keer gemaakt worden, boeken die gelezen zijn of niet gelezen meer worden. Niet zo’n drama. Beter dan nieuw kopen en in de kast laten liggen tot Sint Juttemis… Gewoon de natuurlijke ‘flow’ van spullen 🙂
  • Dingen die ik heb gekregen. Het gebeurt wel eens dat ik iets krijg van iemand en ik vind het altijd lastig om nee te zeggen. Ik probeer het (meestal zijn het kledingstukken) ook altijd wel, maar ik ben nogal een zeurpiet en doorgaans is het ‘nah’ op zijn best. Dus niet de moeite waard.
    Oplossing: nee zeggen. Gewoon vriendelijk bedanken, zonder al te veel excuses en redenen waarom. ‘Oh wat lief dat je aan me denkt, maar ik heb twee winterjassen, dus nee, bedankt’. Niet echt heel lastig om te zeggen….
  • Dingen die me handig leken maar het niet zijn. De dekbedden in het appartement van mijn ouders die ’s zomers te warm zijn en ’s winters te koud voor de kinderen. Als de kinderen daar slapen, kunnen ze net zo goed even hun eigen dekbed meenemen naar beneden.
    Oplossing: geen dingen kopen omdat ze handig lijken, maar gewoon doen met wat ik heb.
  • Kussens voor op de bank. Zo lang zocht ik dit filmpje, de man haalde het in een keer naar boven. Eigenlijk gebruik ik ze nooit. Ik heb er nog eentje, voor de buurvrouw van 1,50 meter die anders ‘verzuipt’ in onze stoelen.
    Oplossing: inzien dat kussentjes uitvreters zijn die alleen maar kostbare ruimte op je bank innemen 😀
  • Decoratie. Soms koop ik wel eens wat. Een lijst met een afbeelding, een kandelaar, een lamp… Om het vervolgens ook weer zat te zijn na een tijdje. Nogmaals, beter dan nieuw kopen en door de prijs niet weg willen doen natuurlijk. Ik zie het meer als ‘lenen’ tegen een kleine vergoeding en daar zijn het kringloopwinkels voor. Maar puntje bij paaltje is het een vrij overbodige exercitie. Oplossing: gewoon niet kopen.
  • Beddengoed. De kinderen hebben een aantal keren beddengoed gehad van mijn ouders. Een leuk maar synthetisch overtrek van Totoro (ik probeer synthetisch textiel bij mijn kinderen te vermijden), een te ‘kinderachtig’ geworden exemplaar van de jongen met Ninjago… Voor de kinderen heb ik katoen voor de zomer en flanel voor de winter en meer dan dat, hoeft er niet te zijn.
    Oplossing: neutraal en natuurlijk beddengoed. Is altijd prima.
  • Glazen en kopjes. Dat kwam omdat ik geruimd had in ons glaswerk en de meest nette dingen heb gehouden. De bonte verzameling is gaan kringlopen, zowel bij ons als bij paps en mams heerst thans orde in de kastjes.
    Oplossing: geen extra kopjes kopen. Wit, eenvoudig en niet te groot en niet te klein = perfect. Meer dan 1 per persoon en wat extra picardieglazen (voor warm en koud) is genoeg. Uiteindelijk.
  • Andere dingen, die langzaam ons huis verlaten. Een opstapje voor de kleinste. Wat cd’s die we nooit luisteren. Oorbellen van de oudste die net als ik geen oorbellen blijkt te verdragen. Wat dingen die we dubbel hadden nadat er een beter exemplaar kwam, als cadeautje bijvoorbeeld. Wat dingen die we over hadden nadat we de keuken hadden gerenoveerd, die nog in goede staat waren om hergebruikt te worden. Tja… zo gaat dat zo lang er af en toe nieuwe dingen het huis inkomen.
    Oplossing: totale economische stilstand tot er alleen nog geld is voor havermout en aardappels. Cadeautjes zijn slecht en evil.